---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- فرانسه و حاصل جمع صفر
٭ قاسم بابايي دوره اول رياست جمهوري ژاك شيراك دوره اوج قدرت پاريس در عرصه بين المللي است و فرانسه با ابتكار عمل هدايت تحولات قاره اروپا و نيز خارج از اين قاره به ويژه در ايجاد يك جبهه واحد ضد اشغالگري نيروهاي آمريكايي در عراق را برعهده داشت، ولي بايد دوره دوم حكومت شيراك را دوره شكست و ناكامي فرانسه نام نهاد چون براي وي و مردم فرانسه، چيزي جز حاصل جمع صفر را درپي نداشت. با پيروزي دموكرات مسيحي ها در آلمان و انتخاب مركل به صدراعظمي معادلات منطقه اروپا همچنان عليه برنامه هاي آنها در روند تحولات كنوني جهان پيش خواهد رفت.
ناو هواپيمابر "شارل دوگل" كه به "ناو هسته اي" معروف است در پنجم اسفند با دستور شيراك به عنوان فرمانده عالي فرانسه به آبهاي خليج فارس اعزام گرديد تا شايد به جبران نقش مخدوش شده فرانسه در چندماهه اخير بپردازد. اين ناو هواپيمابر قابليت حمل 20موشك اتمي از نوع "آ.اس.ام.پي" را دارد كه كلاهك هسته اي آن با وزني بيش از 100تا 200كيلوگرم از نوع هوا به زمين و قابل حمل توسط جنگنده هاي "سوپراتاندارد" مستقر برعرشه اين ناو است. مأموريت سه ماهه ناو هواپيمابر "شارل دوگل" كه به همراه شماري از شناورهاي نيروي دريايي فرانسه و با حمايت زيردريايي هاي اين كشور انجام خواهد شد، با توجه به رويكرد تند سياست خارجي فرانسه نسبت به تحولات منطقه، توجه محافل سياسي را به خود معطوف داشته است. هرچند اعزام اين ناو به خليج فارس براي انجام مانوردريايي و نظامي مشترك با ارتش هند و برخي كشورهاي حوزه خليج فارس عنوان شده است، اما بي ارتباط با دكترين جديد اتمي شيراك كه اخيراً دربازديد از پايگاه دريايي "ايل لانگ" در بندر "برست" فرانسه عنوان كرد، نيست. شيراك رييس جمهور فرانسه در نطقي كه در پايگاه دريايي "ايل لانگ" محل استقرار زيردريايي اتمي اين كشور در بندر "برست" واقع در سواحل اقيانوس اطلس ايراد كرد، بر سياست باز دارندگي هسته اي فرانسه تأكيد ورزيد. وي همچنين تصريح كرد كه كشورش استفاده از بمب اتم برضد دولتهاي به گفته وي حامي تروريسم را مدنظر خواهد داشت.
اما واكنشهاي منفي جهاني نسبت به اين موضعگيري شيراك، دكترين هسته اي فرانسه را زير سؤال برد و حتي دولتهاي اروپايي آن را ناقض تمام پروتكلهاي بين المللي ضد هسته اي دانستند. فرانسه علاوه بر انجام مانور مشترك با هند با ناو هواپيمابر "شارل دوگل"، رزمايشي مشترك با نيروي دريايي عربستان سعودي در نيمه مارس و شناورهاي امارات عربي متحده و عمان به طور جداگانه در ماه آوريل برگزار خواهد كرد. تمامي اين تلاشهاي فرانسويان در راستاي ترميم وجهه خود در منطقه خاورميانه مي باشد تا شايد از اين رهگذر بتوانند به جبران غفلتهاي گذشته خود دست يابند؛ زيرا يك دهه پس از جنگ دوم جهاني، فرانسه با حمايت رژيم صهيونيستي و در سال 1956 طي قراردادي ميان فرانسه، انگليس و رژيم اشغالگرقدس جبهه واحدي عليه مردم منطقه ايجاد نمودند، به ويژه در دهه 1950 و اوايل دهه 1960 ميلادي، زماني كه فرانسه با الجزاير در حال جنگ بود، حال آنكه اسراييل در چشم فرانسويان كليد حل مشكلات آنان در خاورميانه محسوب مي شد. ژنرال دوگل در سال 1963 پس از پايان جنگ الجزاير، سياست فرانسه را در خاورميانه بازنگري كرد و تصميم گرفت كه از كشورهاي عرب منطقه حمايت كنند و بتدريج از اسراييل رويگردان شده، در پايان ماه مه 1967 قبل از پايان جنگ 6روزه اعراب و اسراييل، دوگل به همه ارتش فرانسه دستور داد تا كمك به اسراييل را قطع كنند. پس از آن در دوران ژيسكارديستن و سفر صدام به سال 1972 به پاريس، موافقتنامه فروش حجم عظيمي از نفت عراق به فرانسه، كه در آن دوران شيراك نخست وزير فرانسه بود، امضا شد. شيراك دو سال پس از آن به بغداد سفر كرد و فرانسه به بزرگترين تأمين كننده تجهيزات ارتش عراق تبديل شد. شيراك در سال 1976 بطور رسمي به صدام كمك كرد كه راكتور هسته اي "اوسيراك" را بسازد كه اين راكتور در سال 1981 با بمباران رژيم صهيونيستي نابود گرديد. در طول جنگ تحميلي 8 ساله، فرانسه با ارسال ميراژهاي F1 ، موشكهاي ضد ناو و نيز تجهيزات براي افزايش برد موشك اسكار به بغداد كمك شاياني كرد. دقيقاً يك سال قبل از جنگ خليج فارس، وزير دفاع پاريس و مؤسس سازمان دولتي عراق- فرانسه، با ديدار از بغداد به صدام گفت كه او طرحهاي خصوصي و ويژه اي را درباره افزايش روابط دو جانبه ميان دو كشور در دست دارد. با اشغال كويت توسط صدام، ميتران رييس جمهور وقت فرانسه با حركت محتاطانه اي، به اتحاد ضد عراق نزديك شد. وي با فرستادن نمايندگان خود به 24كشور جهان تلاش كرد تا نشان دهد كه مشاركت فرانسه كاملاً دفاعي خواهد بود. با وجود تمايل آشكار حمايت از كشورهاي منطقه، ميتران مراقب بود كه اتحاد وي با آمريكا در جوامع بين المللي چندان دوستانه به نظر نرسد، اما پس از كشته شدن سفير فرانسه در تهاجمات عراقي ها به كويت توسط صدام و گروگانگيري چهار شهروند فرانسوي، ميتران مجبور شد آشكارا به خط مخالفان صدام بپيوندد. در سال 2001ميلادي موج جديدي از تخاصمات و انتقادات عليه فرانسه به دنبال نمايش دو دلي و ترديد اين كشور در جنگ آمريكا و صدام بوجود آمد، ولي اكنون براي جهانيان آشكار شد كه فرانسه با مخالفت حمله به عراق بازنده اصلي تحولات منطقه خاورميانه است. صدام در همان موقع در جنگ دوم خليج فارس به سال 1991 اظهار داشت: كشورهاي دوستي كه در اين جنگ از ما حمايت كردند مانند فرانسه و روسيه به طور حتم در اولويت برنامه ها و قراردادهاي جديد دولت عراق قرار خواهند گرفت. پس از لغو تحريم فروش نفت عراق، فرانسه توانست در مزايده پرسود بازسازي عراق پيروز شود. در همان زمان سرويسهاي امنيتي غرب از شركتهاي فرانسه درخصوص انعقاد قراردادهاي چند صد ميليون دلاري براي بازسازي ارتش و پايگاه هاي نفت عراق سخن به ميان آوردند. فرانسوي ها كه خود را در همكاري با صهيونيستها گناهكار مي دانستند، تلاش كردند با حمايت از سازمان آزاديبخش فلسطين به جبران مافات بپردازند. اكنون فرانسويها با رويكرد جديد خود به ويژه پس از تنهايي در اروپا، كه با مثلث، آلمان، انگليس و ايتاليا، به رهبري مركل، بلر و برلوسكني به عنوان متحدين ايالات متحده سياستهاي خود را با شكست مواجه مي بيند، تلاش دارند تا با چرخشهاي 180درجه اي با تعامل و همراهي با سياستهاي خاورميانه اي ايالات متحده اين خلأ را پر كنند، به طوري كه در صدور قطعنامه 1559 عليه سوريه براي خروج از لبنان و پيگيري ترور رفيق حريري گوي سبقت را حتي از مخالفان سرسختي چون صهيونيستها عليه دمشق ربودند.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ژنرال از عراق مي گويد
٭ ان.بي.سي ژنرال "پيتر پيس" رئيس ستاد مشترك ارتش آمريكا كه اين روزها مورد حملات انتقادي شديد و همه جانبه نظاميان مستقر در عراق و پنتاگون قرار گرفته است در يك گفتگوي همزمان با شبكه هاي تلويزيوني "ان.بي.سي" و "سي.بي.اس" به سؤالات مخاطبان پاسخ داد.
ژنرال پيتر پيس در ابتدا گفت: هرچيزي ممكن است در عراق روي دهد و احتمال هر اتفاقي نيز وجود دارد. اما شرايط به آن بدي كه گمان مي كنيد، نيست. البته من نمي توانم براي رد گم كردن بر چهره ام خنده اي نمايان سازم، اما اين را مي گويم كه روند مسايل بسيار خوب تر از آنچه كه شما به آنها نگاه مي كنيد، پيش مي رود. در همين حين يك جمهوريخواه به نام "جان مورتا" به پيتر پيس مي گويد: من مجبور نيستم مزخرفات تو را باور كنم. همانطور كه مي داني من از سرسخت ترين منتقدان سياستهاي جهاني و داخلي بوش هستم. دولت بوش جنگي را بر مردم آمريكا و عراق تحميل كرد كه طي دو سال گذشته همه چيز خراب شد. مهم نيست كه از كجا به مسايل نگاه مي كني، از جايگاه ارتش و نيروهاي نظامي، از جايگاه پليس و يا از درون جامعه به مسايل مي نگري، اما چيزي كه در همه اين موقعيتها مشترك هستند، بدتر شدن اوضاع و شرايط همه جانبه دولت عراق و آمريكا طي دو سال گذشته مي باشد. مورتا در ادامه خطاب به پيتر پيس گفت: عراق 60درصد بيكار دارد، توليد نفت آن به ميزان بسيار پاييني حتي قبل از جنگ كاهش يافته است و آب آشاميدني تنها به 30درصد از مردم عراق مي رسد. نيروهاي آمريكا با همه تلاش خود و ساز و برگهاي سنگين نظامي، اكنون گروگان تروريستهاي نامريي اند، زيرا نمي دانند كي، كجا و چگونه آنها را هدف قرار خواهند داد. اكنون در عراق به تعبير من، دو گروه تندروهاي افراطي وابسته به القاعده و بن لادن و نيز عناصر حزب بعث بدنبال جنگ خانگي هستند. ژنرال پيس در پاسخ جان مورتا گفت: برگزاري انتخابات و تدوين قانون اساسي و استقرار ثبات و امنيت، صلح را به ارمغان مي آورد. ما آنجا هستيم كه نگذاريم چنين اتفاقاتي رخ دهد. وي ادامه داد: انفجارهاي اخير فقط براي جلوگيري از تشكيل دولت جديد ابراهيم جعفري به راه افتاد؛ زيرا آنها از پيروزي شيعيان و تشكيل دولت ائتلافي به رهبري جعفري نگرانند، لذا ناراحتي خود را اين گونه نشان مي دهند. انفجارهاي كربلا براي تحريك شيعيان با هدف به راه انداختن جنگ خانگي رخ داد. وي گفت: شيعيان عراق و در مجموع مردم اين كشور ثابت كردند و نشان دادند كه طي 10روز پس از انفجارهاي كربلا، هرگز خواهان جنگ داخلي نيستند. پايان دادن به حملات شورشيان، تلاشهاي نظامي آمريكا را مي طلبد و آيا دولت عراق مي تواند امنيت و غذا را براي مردم عراق تأمين كند. اگر در قبال كارگذاشتن يك بمب در محله و يا درون خودرويي به شما 100دلار بدهند كه منبع درآمدي براي خانواده شماست، چه كار مي كنيد؟ قطعاً 100دلار را انتخاب مي كنيد؛ زيرا اوضاع مردم واقعاً اسفناك است. اما با صراحت مي گويم كه جنگ با تروريسم امروز براي ما و مردم عراق و آمريكا، گامهايي رو به جلو براي بهبود اوضاع مي باشد.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- علت ذوب يخچالها چيست؟
٭ منبع: رويتر سرويس ترجمه- آب و هواي كره زمين آن چنان پيچيده است كه بشر هنوز درحال شناسايي آن است. به همين دليل پيش بيني هاي تغييرات آب و هوايي بسيار مشكل است.
حال جاي تعجب ندارد كه متخصصان مركز پيش بيني هاي علوم در كنفرانس ساليانه خود در سنت لوئيس اعلام كنند كه كوههاي يخي گرينلند در حال پيشروي به سوي دريا هستند و باعث جاري شدن سيلاب خواهند شد. "يخها در حالي بر روي آبهاي درياهاي قطب شناورند كه سرعتي معادل دو برابر سرعت يك دهه قبل خود دارند". "جوليان داود سويل"، متخصص يخچالها، از دانشگاه كمبريج با بيان اين مطلب مي گويد: عامل ظاهري و صوري اين ميزان يخچالهاي شناور ناگهاني، گرماي زياد كره زمين است، نه اينكه يخها به خودي خود ذوب مي شوند، با ذوب شدن يخچالها، آبها در بستر صخره ها نفوذ مي كند و در نتيجه اين فرايند باعث تشديد فرسايش مي شوند. "داود سويل" نيز در اين خصوص مي گويد: عامل ديگر ذوب سريع يخچالها، زبانه هاي يخي است و در جايي شكل مي گيرند كه يخچالها به اقيانوس مي ريزند و طي سالهاي اخير شكل گرفته اند، به طوري كه يخچالها به مانند برچيدن موانع جاده اي يا راه بندانها عمل مي كنند. اگر تمام يخهاي گرينلند سرازير به اقيانوس شوند، سطح دريا، تا 20 فوت يا بيشتر افزايش مي يابد. قبلاً بسياري از متخصصان گمان مي كردند كه گرم شدن كره زمين ممكن است باعث ذوب يخچالها طي دو هزار سال انجام شود اما اكنون آنها صحبت از صدها سال مي كنند. اما هنوز، اين مسأله نشان از زمانهاي طولاني دارد، "مايكل اوپنهايمر" پروفسور علوم جغرافيا و روابط بين الملل در پرينستون اين گونه اظهارنظر مي كند: اين تغييرات در يخچالها باعث مي شود 70 سانتي متر در هسترون آب درياها بالا بيايد. علاوه بر آن، يخچالها به اندازه دو تخته يخ بزرگ چون دو ماموت حدود 6 تا 60 متر سطح دريا را افزايش مي دهند. اگر آن چه كه در گرينلند گزارش شده است، صحت داشته باشد اين واقعيت را در بردارد كه هيچ كس نمي داند، فرايند واقعي آن ممكن است چه چيزي باشد كه به يك چنين تغيير و تحولاتي مي انجامد. "اريك ريگنوت"، نويسنده برجسته مركز مطالعات گرينلند و گزارشگر و خبرنگار مجله علوم كه براي مركز آزمايشگاهي جت پور پوشن كار مي كند، سرعت يخچالها را با ماهواره مشخص كرده و مي گويد: يك هفته قبل، يك دانشمند ديگر ناسا، به نام "جيمز هانسن" ادعا كرد كه ناسا از او خواسته است كه در خصوص گرم شدن سراسري كره زمين سكوت كند؛ زيرا ذوب سريع يخچالها مقامات ناسا را بر آن داشته كه رئيس اين قسمت را از ناسا اخراج كنند. چون او فقط با استفاده از تصاوير ماهواره اي به گرم شدن كره زمين و گازهاي گلخانه اي به عنوان عامل ذوب يخچالها اشاره كرده است.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- آمريكا در مثلث برموداي هند، پاكستان و چين
منبع: تايم ٭ مترجم: حسين رزمنده وقتي كه جرج بوش در فرودگاه دهلي نو فرود آمد، هند و ايالات متحده اميدوار بودند كه تخاصمات دوران جنگ سرد را پشت سر بگذارند و وارد شرايط همكاري هاي استراتژيك شوند. هند كشوري است كه در دوران جنگ سرد، از متحدان شوروي سابق محسوب مي شد، زماني كه خانم اينديرا گاندي، نخست وزير فقيد هند با حمايت و پشتيباني مسكو، به انرژي هسته اي و درپي آن به تسليحات هسته اي دست يافت، جهان جنگ سرد را با
شوك عظيم و باورنكردني مواجه كرد. و دنيا با اين سؤالها مواجه شد كه چگونه ملتي گرسنه با 300ميليون جمعيت در آن زمان (دهه 1970) حدود چهل سال پيش كه اكثريت آنها در كنار خيابانها به دنيا مي آمدند، در كنار خيابانها زندگي مي كردند در كنار خيابانها از دنيا مي رفتند، قادر به دستيابي فناوري هسته اي شدند؟ چه نيازي به اين منبع عظيم انرژي داشتند؟ و اين نوع انرژي، چه تأثيري در زندگي هندي ها دارد؟ اين انرژي كدام مشكل را از مشكلات جامعه آن روز هند برطرف مي كرد؟ هند با داشتن بيشترين جمعيت پس از اندونزي، دومين كشور پرجمعيت مسلمان است. اكنون هند به عنوان ژئوپلتيكي ترين كشور در منطقه اقيانوس هند مي رود تا يكي از حساس ترين مقاطع حيات سياسي خود را در دوران پس از جنگ سرد تجربه كند. واشنگتن- دهلي نو با وجود نگاه متفاوتي كه در سطح مسايل منطقه و جهاني داشتند، اكنون به يكديگر نزديك شده اند.
در سال 2003روبرت بلك، سفير سابق آمريكا در دهلي نو مي گويد: واشنگتن هرگز هند را به عنوان كشوري مؤثر در حل مشكلات بين المللي وارد معادلات جهاني نمي كرد و ارزشي براي اين كشور قايل نبود. دهلي نو از معدود كشورهاي توانمند هسته اي جهان است كه نه تنها معاهده منع توسعه و تكثير سلاحهاي هسته اي "ان.پي.تي" را امضا نكرد، بلكه حتي به پروتكل الحاقي نيز نپيوست و در نهايت اجازه هيچ گونه بازرسي توسط آژانس بين المللي انرژي اتمي را تاكنون از تأسيسات هسته اي خود نداده است. بلك در ادامه مي گويد: موقعيت هند مانند ببر سفيد بنگال مي باشد كه هم خطرناك است و هم با بقيه ببرها تفاوت دارد و هم شكار آن مشكل است. كاندوليزا رايس در سفرماه مارس گذشته خود به هند به "مانموهان سينگ" نخست وزير هند گفت كه هدف سياست خارجي واشنگتن اين است كه به هند كمك كند تا به يك قدرت بزرگ جهان در قرن 21تبديل شود. علاوه بر آن، بوش اميدوار است كه بتواند امتيازي ويژه به هندوستان بدهد تا طي آن دهلي نو بتواند به تجارت سوخت هسته اي در سطح جهان دست يابد. اين توافق نه تنها به حذف تحريمهاي باقي مانده منجر مي شود بلكه به توسعه و ادامه برنامه هاي انرژي اتمي هند كمك مي كند. درحالي كه چين همچنان در زمينه هاي مختلف درحال پيشرفت است و با توليدات خود بازارهاي جهاني را قبضه كرده است، اما آمريكا در استراتژي خود براي مقابله با اين قدرت بزرگ آسيايي سعي دارد تا هند را به عنوان ستاره آسيا مطرح نمايد. حتي شوراي روابط خارجي آمريكا در اين خصوص گفته است كه بوش و مانموهان سينگ، نخست وزير هند در 28ژانويه سال 2005 درباره همكاري هاي هسته اي به توافقي دست پيدا كردند كه طبق آن مهلت قانوني را در تجارت هسته اي آمريكا با هند لغو مي كند و از اين طريق آمريكا به برنامه هاي هسته اي هند كمك مي كند و همكاري هاي دوطرفه در زمينه هاي انرژي و فناوري ماهواره اي افزايش مي يابد. اما به عقيده برخي كارشناسان و منتقدان كه مدعي اند اين قرارداد از پادمانهاي كافي براي محدود كردن هند برخوردار نمي باشد، اما ايالات متحده آن را محدود كننده دهلي نو مي داند. به هرحال اين طرح براي طرفداران روابط واشنگتن- دهلي نو كه دو طرف در جستجوي روابط استراتژيك و به دنبال منافع مشترك در مبارزه با تروريسم هستند، اين دو كشور را نزديكتر مي سازد. لذا چين در اين ميان صرفاً نقش محرك در اين طرح دارد؛ زيرا باعث شده كه آمريكا در جستجوي روابط استراتژيك با هند باشد و با مطرح كردن هند به عنوان ستاره آسيا، به مقابله با قدرت فزاينده چين بپردازد. اين درحالي است كه رابطه اقتصادي روبه رشد ميان چين و هند براي دهلي نو بسيار حساس است و منافع هند در پكن نمي تواند جايگزين هرگونه توافقي با واشنگتن باشد. علاوه بر اين نگراني نيز وجود دارد كه هر نوع كمك هسته اي آمريكا به هند، مي تواند رقابت و همچشمي ميان هند و چين را افزايش دهد. از سوي ديگر هند داراي منافع زيادي در روابط اقتصادي خود با چين است و همچنين دهلي نو نگران رشد نظامي چين در منطقه مي باشد، بويژه كه تحريمهاي تسليحاتي چين كه توسط آمريكاييها پس از حادثه ميدان "تيان.آن.من" بر اين كشور تحميل شد، توسط اروپاييان شكسته شده است و نوسازي ارتش چين سير صعودي و پرشتابي را در پيش گرفته است. با توجه به اينكه پاكستان چنين پيشنهادي را از سوي واشنگتن دريافت نكرده است، لذا توجه آمريكا به هند، رقابت ميان اسلام آباد و دهلي نو را نيز تشديد خواهد نمود و پاكستان را به سوي كشور ديگري سوق مي دهد به طوري كه اكنون مشرف درحال مذاكره با چين و نزديكي هرچه بيشتر با پكن مي باشد تا راكتورهاي اتمي بيشتري از اين كشور تهيه نمايد. احزاب هند توافق اخير هسته اي ميان دهلي نو و واشنگتن را در سه مورد، خروج مانموهان سينگ از خطوط قرمز امنيت ملي هند توصيف كردند و سفر بوش را به چالش كشيدند. با توجه به طغيان و شورشي كه از سوي دانشمندان هسته اي هند و مقامات ارشد و سياستمداران اين كشور عليه توافق همكاري هسته اي هند و آمريكا به وجود آمده است، ديدار بوش از هند با تهديدات و چالشهاي بزرگتري رو به رو گرديد. "مارتين واكر" نويسنده و تحليلگر دراين خصوص مي نويسد، پس از بروز خشم و نفرت در پارلمان هند، احزاب چپ هند در دولت ائتلافي حاكم، به رياست مانموهان سينگ، نخست وزير اين كشور به وي هشدار دادند كه آنها با رأي مخالف به توافق هسته اي با دولت آمريكا، از ائتلاف با سينگ خارج و دولت او را ساقط خواهند كرد. خصومت و دشمني با توافق هسته اي ميان واشنگتن و دهلي نو يك ائتلاف بي سابقه را از منتقدان گردهم آورده است كه مي گويند اين توافق عميقاً درحال آسيب رساندن به منافع ملي هند است و آينده استقلال هند را در مسايل هسته اي محدود مي كند. به طوري كه برخي مقامات رسمي هند در دهلي نو اعلام كردند كه آنها براين باورند كه يك "طرح نهايي" توانايي هسته اي هند را تخريب كند؛ زيرا اين طرح تحقيقات و راكتورهاي هسته اي هند را در كنترل سيستم نظارتي آژانس بين المللي انرژي اتمي قرار مي دهد. مقامات هندي درحالي نظارات آژانس بين المللي انرژي اتمي را براي فعاليت خود بر نمي تابند كه ايران ضمن آن كه عضو "NPT" است، درهاي تأسيسات هسته اي خود را از مدتها پيش به روي بازرسان آژانس بين المللي انرژي اتمي گشوده است، اما با اين حال مورد انتقاد برخي اعضاي اين آژانس بويژه آمريكا و كشورهاي اروپايي قرار گرفته است. مقامات هندي مدعي هستند كه آمريكايي ها با ايجاد تغيير در مفاد توافق فيما بين، يك سري بندهايي درباره اقدامات كنترل كننده جديد بر فعاليتهاي هسته اي هند افزوده اند كه آن را براي دهلي نو غيرقابل قبول مي كند. اين مسأله براي آينده روابط هند و آمريكا به معيار سنجشي تبديل شده است. اما مقامات هندي مي گويند كه براساس مذاكرات بر سر طرح هسته اي آنها در حال حاضر مي ترسند كه واشنگتن براي يك همكاري متوازن آمادگي نداشته باشد. هند به مدت 30سال يك قدرت هسته اي بوده، اما هرگز توانايي هسته اي خود را توسعه نداده است. ولي پاكستان و چين فناوري اتمي خود را توسعه داده اند. اين درحالي است كه واشنگتن ما را تهديد مي كند و همزمان يك چشمش را به رفتار پكن و اسلام آباد بسته است. احزاب هندي منتقد و مخالف توافق همكاري هسته اي واشنگتن و دهلي نو براين باورند كه اين توافق در واقع در سه مورد خط قرمز امنيت ملي هند را نقض مي كند. ابتدا اين كه توانايي آينده هند را براي توليد ماده سوختي براي توسعه سلاحهاي هسته اي اين كشور محدود مي كند. هند درحال حاضر 70 كلاهك هسته اي در اختيار دارد و بنا به گفته مقامات ارشد امنيتي اين كشور، دهلي نو به 300كلاهك هسته اي ديگر نياز دارد تا آينده خود را در برابر پاكستان و چين تضمين كند. بوش موافقت كرده است كه راكتورهاي كنوني هند خارج از كنترل آژانس باشند، اما راكتورهاي كنوني تنها ماده سوختي را براي 20 تا 30 كلاهك هسته اي فراهم مي كنند. دوم آنكه اين قرارداد آزمايشگاه هاي تحقيقات هند را تحت نظارت آژانس قرار مي دهد و اين مسأله غوغايي را در ميان دانشمندان هسته اي هند به وجود آورده است. دانشمندان هندي معتقدند كه برنامه هاي تحقيقات هسته اي داخلي بايد خارج از سيستم نظارت آژانس باشد. آنها نگران هستند كه اقدامات مخفيانه آنها بر روي "توربوم" به عنوان يك ماده سوختي چنانچه تحت نظارت آژانس درآيد، به خطر افتد و تحقيقات آنها در دسترس كشورهايي قرارگيرد كه از ديد دهلي نو دشمن توصيف مي شوند. آنان مي گويند هند به پيشرفتهايي در زمينه فناوري "توربوم" دست پيدا كرده است كه اين كشور را در زمينه توليد اورانيوم مستقل مي كند و براين باورند كه توافق هسته اي ميان واشنگتن و دهلي نو خودكفايي هند را در اين دوره جديد از دستيابي به فناوري هسته اي متوقف مي كند. سوم آن كه آمريكا اصرار دارد كه تعهدات اين توافق هسته اي از سوي هند "اتمي" باشد امري كه هندي ها با آن بشدت مخالفند.يك مقام ارشد امنيتي هند گفت: دايمي بودن تعهدات هند در اين توافق اين گمان را تقويت مي كند كه اين مسأله توجيهي را براي تحريمهاي احتمالي عليه هند به وجود آورد. به ويژه زماني كه دولت هند تصميم بگيرد، به طور يك جانبه قرارداد خود را با آمريكا پايان يافته تلقي كند. نگراني از خطوط قرمز امنيت ملي هند در صورت توافق نهايي همكاري هسته اي اينك به نگراني عمده احزاب چپ هندي تبديل شد، با توجه به اينكه با سفر جرج بوش به هند، نگرانيهايي در سطح افكار عمومي از يك سو و جامعه نخبگان اين كشور از سوي ديگر به وجود آمد. نبايد اين نكته را فراموش كرد كه در دهه 1950 آمريكا به هند كمك كرد تا انرژي هسته اي خود را با عنوان برنامه "اتمها با اهداف صلح آميز" توسعه دهد و در نتيجه آمريكا يك راكتور هسته اي براي هند ساخت و سوخت آن را نيز خود تأمين كرد و به دانشمندان هسته اي هند اجازه داد تا در آزمايشگاه هاي خود در اين زمينه به مطالعه بپردازند. اما هند در سال 1968 از امضاي قرارداد منع گسترش سلاحهاي هسته اي امتناع ورزيد و آن را يك طرفه خواند. در سال 1974هند اولين بمب هسته اي خود را آزمايش كرد كه نشان مي داد اين كشور درحال توسعه برنامه هاي هسته اي خود است. در نتيجه آمريكا مدت 25سال هند را در انزواي كامل نگه داشت و از هرگونه همكاري هسته اي با هند امتناع كرد و سعي مي كرد تا كشورهاي ديگر را نيز متقاعد كند تا همين كار را انجام دهند. مقامات آمريكايي پس از آن، تحريمهايي را عليه هند اعمال كردند و پاكستان نيز در سال 1998 آزمايشهاي هسته اي خود را انجام داد. اما پس از حملات 11سپتامبر، آمريكا درصدد ايجاد يك رابطه استراتژيك با هند برآمد و اين همكاري زمينه هايي از جمله فناوري ماهواره اي و پدافند موشكي را دربر مي گيرد.اينكه آيا اين روابط خواهد توانست از هند، كشوري قدرتمند چون چين در عرصه جهاني بسازد، خود جاي سؤال دارد. با وجود آنكه هند ظاهري مانند چين با جمعيت فراوان نيروي كار ارزان قيمت دارد، ولي فاقد ساير شرايط لازم ديگر مي باشد كه در آينده نزديك به اثبات خواهد رسيد.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- "باراك اوباما" در گفتگو با تايم:ما دموكراتها هميشه نبايد ساز مخالف بزنيم
٭ منبع: تايم سرويس ترجمه- "باراك اوباما" از چهره هاي سياسي جناح دموكرات در ايالات متحده آمريكاست. او با 62 سال سن، جزو دار و دسته "مك كين" و "جوليبرمن" است، همچنين او مورد حمايت بيل گيتس، بيل كلينتون و ساير شخصيتهاي برجسته آمريكا مي باشد."اوباما" در حال حاضر عضو دموكراتهاي كنگره آمريكاست و در حال نوشتن كتابي درباره ديدگاه هاي سياسي اش مي باشد. او در سفر به آفريقا به كنيا و سودان كه اقوام و آشنايانش در آن جا زندگي مي كنند سر زد. حال براي آشنايي بيشتر با او مصاحبه مجله تايم را با او مي خوانيد:
چه چيزي باعث تعجب تو در اولين سال ورود به كنگره شد؟ تعجب من در خصوص اين بود كه چقدر مي توانم مفيد واقع شوم. درست مثل كسي كه كارهاي بسيار پيچيده و نيز نا اميدي هاي بسياري را داشته باشد. همچنين كار بسيار زياد بر روي نطق هاي پيش از دستور كنگره كه هيچ كس كوچكترين توجهي به آن ها نمي كند، نيز مرا به تعجب واداشت. در سال گذشته به عنوان نماينده ايلي نويز بيش از 26 لايحه را به تصويب رساندم.
مردم نگران احتياط بيش از انداره شما هستند. خودت درباره آن چه فكر مي كني؟ اين شايعات از سوي برخي از دوستانم منتشر شد. به اين دليل كه چرا من مانند آنها يك شبه ره صد ساله را پيمودم و اين واقعيت از همين جا ناشي مي شود كه چرا من محتاطانه رفتار مي كنم.
آيا صحت دارد كه از كساني بودي كه كاندوليزا رايس را به عنوان وزير خارجه به بوش پيشنهاد كردي و از وي حمايت نمودي؟ اشتباه بزرگي كه در ميان دموكراتها و ساير اعضاي كنگره وجود دارد آن است كه حتماً ما دموكراتها بايد هميشه ساز مخالف بزنيم و هر آنچه كه بوش ارايه كرد، با آن مخالفت كنيم، حال آنكه در بسياري از مواقع قضيه برعكس مي باشد. مثلاً من به اين نتيجه رسيدم كه رايس مي تواند به عنوان وزير خارجه آمريكا در دولت بوش جهت دهي هاي سياسي حكومت آمريكا را شفاف تر و صريح تر بيان كند و از سوء تفاهمات دوره اول بوش كه دنيا را در مقابل ما قرار داده بود، بكاهد.
آيا به عنوان يك فكر پيشرفته واقعاً در حال پيشرفت هستي؟ همچنان كه خيابان محل زندگي من، در حال تغييرات بسيار است، قطعاً مردم و رأي دهندگان من مي توانند مرا از ده سال پيش تاكنون مورد ارزيابي قرار دهند كه چگونه روز به روز به لحاظ ظاهري و باطني توسعه يافته ام.
چرا شما به جاي حمايت از "سام آليتو"، رئيس ديوان عالي آمريكا به مخالفت با او پرداختي؟ آنچه كه من معتقد بودم اينكه بايد از كسي حمايت كنم كه براي ارزشهاي ما و رأي دهندگان ما مفيد واقع شود؛ زيرا شرايط غير از اين هرگز ما را در امان نگه نخواهد داشت. 10 سال درباره مسايل حقوق اساسي و قانون اساسي فكر كردم و هيچ كس به اندازه من به اهميت امر قضا و دادگاه ها واقف نيست؛ اگر چه به حذف و محدود نمودن دادگاهها معتقدم. متأسفانه اشكال ما دموكراتها اين است كه به دادگاه ها به عنوان ابزاري فقط در جهت مسايل آراي خود نگاه مي كنيم.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- قابل توجه بيماران قلبي و سرطاني ؛هيچ رژيم غذايي معجزه آسايي وجود ندارد
٭ منبع: نيوساينتيست سرويس ترجمه: سه مطالعه وسيع و گسترده بر روي پنجاه هزار زن نشان مي دهد كه چقدر سخت است كه رژيم غذايي سالمي را براي بيماران قلبي و سرطاني توصيه كنيم. اين مطالعات نشان مي دهد كه استفاده از غذاهاي كم چرب در ميانسالي، به خودي خود، خطر بيماري قلبي و سرطاني بويژه سرطان سينه را در خانمها نه تنها كاهش نمي دهد، بلكه در اين تحقيقات خلاف آن به اثبات رسيده است.
نتايج اين مطالعات توسط مركز ملي قلب، عروق مورد حمايت مالي قرار گرفت و در نشريه "ژورنال مديكال آسوسيشن" آمريكا منتشر گرديد.محققان با وسواس، شركت كنندگان را به دو گروه تقسيم كردند. در يك گروه چربي مصرفي آنها را قطع كردند و در گروه ديگر به دادن چربي هاي معمولي ادامه دادند و سپس نتايج را براي چندين سال بر روي هر يك از آنها مقايسه كردند. با اين روش متخصصان تغذيه در جلساتي با گروه اول كه به گروه "مداخله گر" معروف بودند به اطلاعات و آگاهي هايي دست يافتند. آنان توانستند در اولين سال 24 درصد چربي را كم نمايند. اگر چه طي 6 سال فقط 29 درصد چربي مصرفي خود را كاهش دادند. ديگر گروهي كه به گروه "كنترل" معروف هستند، صرفاً با دريافت راهنماي رژيم غذايي و بدون دريافت كوچكترين كمكي در خصوص مصرف سالم، ملزم به رعايت رژيم غذايي شدند به طوري كه محتواي رژيم غذايي آنها 35 درصد پس از يك سال و 37 درصد پس از شش سال و سرانجام افزايش وزن كمي را در پي داشتند. اما گروه مداخله گر يا وزن خود را از دست دادند و يا در همان وزن اوليه باقي ماندند. آنها همگي گفتند، زنان در دو گروه، هيچ گونه تفاوتي را در خصوص تعداد حملات قلبي و يا بيماري هايي كه طي 8 سال مطالعه به آن مبتلا شدند، نشان ندادند كه ميزان "LDL" يا "كلسترول بد" در گروه مداخله گر با 4/2 درصد كاهش، براي دوره مورد مطالعه به نتايج متفاوت منتهي گردد. اگر مي خواهيد از بيماري تصلب شريان قلبي پيشگيري كنيد، كافي است تا در مصرف انواع چربي ها بويژه چربي هاي اشباع و چربي هاي ترانس در رژيم غذايي خودتان دقت لازم را داشته باشيد و همچنين بايد به ميزان تمرينات فيزيكي و فعاليتهاي بدني و ورزشي خودتان توجه نماييد. زنان با چربي پايين (9 درصد) كمتر به سرطان سينه مبتلا شدند، اگر چه اين تفاوت به صورت آماري چندان كافي و مستند نمي باشد. علاوه بر آن در مطالعه اي يك گروه فرعي از زنان كه چربي رژيم غذايي خود را به طور معين و ثابتي كاهش دادند توانستند 15 تا 20 درصد سرطان سينه خود را كاهش دهند و يا از پيشرفت آن جلوگيري كنند.حال آنكه زنان مورد مطالعه در گروه با چربي كم هيچ گونه پيشرفت چشمگيري را در سرطان و كاهش كلسترول خود مشاهده نكردند. همچنين گروه با چربي كم حدود 9 درصد كمتر به پوليپ ها و يا ديگر عوارض سرطانزايي و زخم معده مبتلا شدند.
