QudsDaily

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- اجماع ملی و حق داشتن فناوری هسته ای

غلامرضا قلندریان
هر چند مذاكرات جاری میان ایران و اروپا پیرامون مسائل انرژی هسته ای روزهای پایانی خود را سپری می كند، بحث توقف و یا ادامه روند غنی سازی، به جنجالی تمام عیار در این گفتگوها تبدیل شده و طرفهای ایرانی و اروپایی هنوز به توافقی در این زمینه دست نیافته اند. اروپا پس از نزدیك به دو سال، در روند مذاكرات هسته ای با ایران از نوعی دیالوگ هسته ای مخصوص به خود بهره می گیرد مهمترین محورهای آن خارج كردن كشورمان از چرخه تولید سوخت هسته ای است، و این دقیقاً ایجاد شرایطی برای فرصت سوزی است و نیت فریبكارانه در رفتار آنان به طور آشكار نهفته است، چنانكه نیاز به تشریح و توضیح چندانی ندارد. آنها در شرایطی خواستار تضمینهای عینی شده اند كه از مواضع خود مبنی بر انصراف قطعی ایران از غنی سازی به طور كامل عقب نشینی نكرده و قادر نیستند به اندازه اقتدار اروپایی خود به تعهدات متقابل پایبند باشند. این در حالی است كه اروپایی ها به عنوان یك قدرت منطقه ای همواره مرعوب تمایلات یكجانبه گرایانه واشنگتن بوده و رفتارهای دوگانه آنها، بحران و چالش هسته ای در خاورمیانه و جنوب آسیا را شكل داده است. وقت كشی و فرصت سوزی اروپایی ها متضمن این نكته است كه به هیچ وجه نمی توان روی حرف و عمل آنها حساب باز كرد. در برابر قاطعیت جمهوری اسلامی دایر بر حق مشروع خود، ارتباط دادن مسایل جاری هسته ای ایران با انتخابات ریاست جمهوری برای خروج از تنگنا، تنها یك بازی سیاسی است و تصمیم گیرندگان در خصوص مسائل هسته ای با رفع تعلیق داوطلبانه و ادامه روند غنی سازی، باید به این بازی نمایشی پایان دهند. گفتگوهای بی نتیجه و بی سرانجام اروپا با جمهوری اسلامی در مسیری انتقادی و بی حاصل طی سالهای اخیر، با وجود اعتمادسازی بین المللی ایران و شفافیت فعالیت صلح آمیز هسته ای، در راستای تداوم همكاریهای موجود با آژانس بین المللی هسته ای، همچنان شروطی را برای كشورمان قایل است. اروپایی ها در حاشیه گفتگوهای جاری خود بشدت از دیدگاه دوگانه آمریكا متأثرند و خواستار تعهدات یك جانبه از سوی ایران هستند -كه انصراف از غنی سازی و دستیابی به سوخت هسته ای را در پی دارد،بدون آنكه ذره ای از فشارها، تهدیدها و تحریمهای آنها كاسته شده باشد. واگرایی اروپایی ها در مقابل برخی اقدامهای قاطع دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی، از جمله از سرگیری غنی سازی و فعال نمودن UCF اصفهان برای تولید سانتریفوژ كه از ملزومات غنی سازی به شمار می رود، تعدیل تاكتیكی در رفتار آنها را نشان می دهد و به نظر می رسد از استراتژی محروم كردن ایران از چرخه تولید سوخته هسته ای، دست برنداشته اند. در این رابطه، طرفهای ایرانی مذاكره كننده و نیز تصمیم گیرندگان مسائل هسته ای باید با سد كردن ادامه دیالوگ ترویكای اروپا، مسیر جدیدی را بگشایند كه هدف غایی آن پذیرش حق برخورداری ملت ایران از فناوری صلح آمیز هسته ای -تحت نظارت آژانس بین المللی انرژی اتمی،است؛ و این مسیری است كه اروپایی ها چاره ای جز پذیرش آن ندارند. ملت ما در مناسبتهای مختلف -كه نمونه آن در جریان دیدار مقام معظم رهبری با مردم استان كرمان متجلی گردید،این موضوع را به نمایش گذاشته است كه در مقابل هر فشار و تهدیدی مقاومت كرده و تخطی اروپایی ها را از به رسمیت شناخته شدن حق ایران در راستای غنی سازی اورانیوم و برخورداری از انرژی صلح آمیز هسته ای، نمی پذیرد. برخورد دوگانه كشورهای اروپایی با ایران (به موازات نگاه دوگانه آمریكا) با برخورد آنها با رژیم صهیونیستی، كه با چالش عظیم كشورهای عربی- اسلامی مبنی بر خاورمیانه عاری از تسلیحات هسته ای روبروست، در تناقض آشكار است. این برخورد با مقوله دستیابی ملت بزرگ ایران به توسعه یافتگی علمی و فناوری پیشرفته هسته ای با ویژگی منحصربه فرد بومی آن، نباید با توجه به تجربه تاریخی، مورد هجمه استیلاطلبان غرب قرار گیرد. نظرسنجی های مختلف نشان می دهد ملت ایران، برخورداری از فناوری صلح آمیز هسته ای را برای حركت در مسیر رشد و پیشرفت ضروری می داند و اعتقاد راسخ دارد نباید در مقابل تهدیدهای هدایت شده از سوی آمریكا، فناوری هسته ای كه حاصل تلاش دانشمندان و پژوهشگران جوان كشورمان بوده و میراث و دستاورد جمهوری اسلامی برای نسلهای آینده قلمداد می گردد، به آسانی صرف نظر كرد. بنا به اذعان و اعتراف رسانه ها و مطبوعات غرب، همه جناحهای داخلی ایران در خصوص پرونده هسته ای كشورمان و شروع عملیات غنی سازی دارای وحدت نظر بوده و با اتحاد ملی در دفاع از حق ایران برای داشتن فناوری هسته ای، عزم راسخ دارند. بنابراین دولت آینده و گفتمان برآمده از این جناحها، از این امر خطیر مستثنا نیست؛ هرچند اروپایی ها در مذاكرات گذشته (توافقنامه پاریس) اعلام نمودند طبق قانون NPT ایران حق دارد فعالیت صلح آمیز هسته ای داشته باشد و به نوعی حق ایران را در جهت غنی سازی (درصورت صلح آمیز بودن) به رسمیت شناختند. بنابر این، منطق جمهوری اسلامی ایران در جهت دستیابی به فناوری صلح آمیز هسته ای تا به آن حد قوی است كه مقامهای آژانس بین المللی انرژی اتمی و حتی اروپایی ها ناگزیرند به درست بودن و حقوقی بودن موضع ایران اذعان نمایند. این در حالی است كه جمهوری اسلامی با وجود تلاشها و تحركات سیاسی آمریكا برای مجبور كردن تهران به كنار گذاشتن برنامه هسته ای؛ رشد علمی و دانش صلح آمیز هسته ای را حق مسلم خود می داند و ازمواضع خویش عقب نشینی نخواهد كرد.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------