---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- پدیده شوم قمار؛
آهسته و خزنده در دل شهرها
چهره اش نحیف و لاغر بود. حرف كه می زد، از لابه لای لبهایش، دندانهای زرد و به هم
ریخته اش، خودنمایی می كرد. پیراهن آبی رنگ و رو رفته ای بر تن داشت كه روی یقه اش
لایه ای از چرك نشسته بود. بخشی از اسكناسهای سبز و هزار تومانی از جیب پاره پیراهنش،
بیرون زده بود. سن و سالش حدود چهل را نشان می داد. چمباتمه روی پاهایش جا خوش كرده بود. پشت به خیابان باب همایون نشسته بود و سه تا ورق
سفید به اندازه پاسور در دستهایش دیده می شد كه روی یكی از ورقها خال بزرگ مشكی
طراحی شده بود. نگاهش به ورقها بود و یك دم حرف می زد و برای جلب مشتری به روش خودش
تبلیغ می نمود.عده ای از مردم بیكاری دورش حلقه زده بودند. در نگاه اول، تصور می شد
فروشنده دوره گردی است كه اجناس خود را به حراج گذاشته است، اما نزدیكتر كه می رفتی،
خبری از اجناس نبود.
مرد در میان رهگذران مشتاق كه به دنبال فروكش كردن حس كنجكاوی به دور او جمع شده
بودند، گم شده بود. هر چه به جمعیت حاضر افزوده می شد، دلگرمی مرد برای تبلیغ بساط
قمارش هم افزون تر می شد.
مرد چند جمله را پشت سر هم تكرار می كرد:"نه شعبده بازیه و نه تقلب، چشماتو باز كن و
خوب ببین، اینجا سه تا كارته، روی یكیش یك خاله كارت رو عوض می كنم، بعد همشونو روی
زمین می چینم. اگه گفتی كدوم كارت پشتش خاله. بردی ... زود باش. مرد در حالی كه این حرفها را می زد، طریقه بازی را هم نشان می داد. با مهارت خاصی،
كارتها را جابجا می كرد. چند نفری از رهگذران، بعد از تأمل كوتاهی به راهشان ادامه می
دادند و بعضی هم به تماشای بیشتر دل خوش كرده و عده قلیلی هم وارد این بازی شوم یعنی
قمار آشكار در حاشیه خیابان، شده بودند.
مرد، كمترین شرط بندی روی كارت را دو هزار تومان اعلام می كرد و گاهی تا چند هزار
تومان در یك مرحله بازی كه كمتر از ده ثانیه طول می كشید، برد و باخت صورت می گرفت.
پدیده شوم قمار كه با پیروزی انقلاب اسلامی كنار گذاشته شده بود، اینك آهسته و خزنده
تا دل شهرها و خیابانها نفوذ كرده و به عنوان یك شغل برای بعضی از آدمهای بیكار و
غیر مولد درآمده است و جالب این كه فعل حرام در جلوی چشم رهگذران و در خیابانهای
شلوغ و پر رفت و آمد اتفاق می افتد و هیچ كس اعتراض نمی كند.
مرد معمولاً پس از چند مورد شرط بندی كه به برد او ختم می شد، یك بار هم شاید به
عنوان شگرد می باخت تا با برانگیختن حس طمع رهگذران، آنان را در دام خود گرفتار كند. مرد قمارباز، لحظه به لحظه پول درو می كرد، بی آنكه از پلیس و مأموران شهرداری ترسی
داشته باشد.به جرأت می توانم بگویم در مدت یك ساعتی كه در آن جا حضور داشتم، مرد
لاغراندام نزدیك به 50 تا 60 هزار تومان از مردم ساده لوح و هوس باز كه گرفتار نیرنگ
او شده بودند، اسكناسهای ریز و درشت به جیب زد.
مبالغی كه او از این راه كسب كرده بود، بیشتر از دستمزد ده كارگر ساختمان بود كه از
كله سحر تا اوایل شب، به كار سخت و طاقت فرسای بنایی مشغول بودند.
آیا به راستی اگر كارگر ساختمانی كه با مشقت زیاد و تحمل بسیار در سر گذر و یا
چهارراه به تمنای كارفرمایی نشسته تا دست او را برای ساختن خانه ای بفشارد، این بساط
را ببیند و برای یكبار هم كه شانس خود را در این بازی خطرناك امتحان و برگ برنده را
نصیب خود بكند، آیا دیگر راضی به تحمل كار سخت ساختمانی خواهد شد؟آیا دیگر حاضر است
از راه كسب روزی حلال به سراغ شغل خویش باز گردد؟
اگر قماربازان، این مارهای سمی و زهرآگین و خوش خط و خال، به تدریج از سوراخ بیرون
بیایند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟
مرد، سیگاری را آتش زد و پك سنگینی از آن گرفت و در حالی كه سیگار لای انگشتش بود،
به رقص تعویض كارتها مشغول شد.سیگار در میان انگشتان مرد دود می شد و از بین می رفت؛
درست مثل خود آن مرد و مردهایی كه انرژی و توان آنها صرف كارهای ناشایست می شد.اكثر
كسانی كه در این بازی پول و اسكناس شركت می كردند جوان بودند، شاید بدشان نمی آمد كه
از راه بی دردسر مثل قمار، پول مفتی به جیب بزنند.جیب پاره پیراهن مرد كه در ابتدا
فقط چند اسكناس در آن چشمك می زد، اینك از اسكناس پر شده بود.
اگر امروز با قماربازانی كه در خیابانهای شلوغ، پاركها و میادین شهرهای بزرگ و كوچك
از جمله تهران، مشهد، اصفهان و ... بروز و ظهور یافته اند برخورد نشود؛ دیری نخواهد
پایید كه قارچ گونه در خلأهای موجود ناشی از بیكاری و فساد، جامعه را پر خواهند كرد. كاری كه علاوه بر سلامت جامعه، آبرو و حیثیت آن را نشانه رفته است.
با خود می اندیشم، مأموران سد معبر شهرداری كه همواره در خیابانها حضور دارند و دست
فروشانی را كه برای حفظ آبرو دست به خرده فروشی در كنار خیابانها می زنند، گروه گروه
جمع آوری می كنند و در این راه هیچگونه تبعیضی هم بین بساطی ها قایل نمی شوند، چگونه
در این مدت برای جمع آوری این معضل اجتماعی اقدامی نكرده اند.
با توجه به جوان بودن جامعه ما و گسترش پدیده بیكاری در این قشر، این گونه بساطهای
نامیمون ممكن است به سرعت فراگیر شده و جوانان این دیار را مسموم و گرفتار كند.
نباید این بساطها برای خودشان حاشیه امنی احساس كنند و همواره باید نگران برخورد
مأموران و مردم با خود باشند. اما گر روزی كه امید داریم اصلاً نیاید، قبح این مسأله
شكسته شود، باید شاهد پیوستن جوانان بیكار و سست عقیده به این كار باشیم.
جوانی كه وارد این بازی شده و بر اثر باخت، مبلغی را تقدیم قمارباز می كند، افسرده
و دمق است به سراغ او می روم و خودم را معرفی می كنم.
ابتدا حاضر به صحبت نمی شود، ولی با اصرار و به شرطی كه نامش فاش نشود، قبول می كند
با من گفتگو كند. از او می پرسم:چقدر باختی؟ جوان با حالتی ناشی از پشیمانی
می گوید:6 هزار تومان را كه برای خرید مرغ از پدرم گرفته بودم، در یك چشم به هم زدن
باختم و نمی دانم این خبر را چگونه به پدرم بدهم.
از وی سؤال می كنم:چرا در این بازی شركت كردی؟
می گوید:"وسوسه شدم شانسم را امتحان كنم و هر دو بار هم باختم."
پرسیدم:اگر شرط بندی را می بردی و پول را می گرفتی، آیا این پول حلال بود؟
جوان لحظه ای سكوت می كند و سپس می گوید؛ مسلماً حرام است، ولی كسی كه وارد این محیطها
می شود، این نكته را مد نظر ندارد. از طرف دیگر، وقتی در مسابقات و سرگرمی های
تلویزیون فرهنگ تصاحب پول بی دردسر را یاد می دهند، چرا من در این قمار شركت نكنم؛
البته باید بگویم كه هم اكنون خیلی پشیمانم و احساس می كنم اشتباه كرده ام.
مرد قمارباز، اینك كركره مغازه خود را پایین كشیده و از میان جمعیت حلقه زده به
دورش، راهی برای خروج خود باز كرده و می رود.
قصد دارم اگر مقدور است با او چند كلامی صحبت كنم. اما متأسفانه به علت سرعت تند این
مرد فاتح جیبهای فریب خوردگان، موفق به این كار نمی شوم. او مثل برق غیبش می زند. شاید عجله او به خاطر فرار از دست كسانی بود كه به دنبال باخت، به آدمهای عصبی و
ناراحت مبدل شده بودند.
از رهگذری می پرسم:نظرت در مورد رواج قمار چیست؟ می گوید:موجی است كه تازه راه
افتاده و خیلی زود مسؤولان باید با آن برخورد كنند، در غیر این صورت ممكن است رواج
بیشتری پیدا كند.
او می افزاید:امیدوارم مبارزه با این پدیده شوم همچون مبارزه با پدیده های دیگر، به
بوته فراموشی سپرده نشود.
خانمی كه فرزند جوانش نیز در كنار او قرار دارد، می گوید:همین امروز باید پیگیر و
نگران این مسأله بود، زیرا فردا خیلی دیر است. جا دارد نیروی انتظامی به این معضل
توجه ویژه ای بكند و این حركت ناصواب را در اولین گام خود، كنترل نماید.
وی با ابراز نگرانی از آسیبهای فراوانی كه جوانان را تهدید می كند،
می افزاید:امیدواریم ریشه این نوع فساد هر چه زودتر خشكانیده و از این شهر پاك شود
و دیگر رهگذران خیابانها شاهد این بازی خطرناك نباشند.
با مشاهده قماربازانِ، برخورد می كنیم.
سرهنگ گل عنبر، رییس كلانتری 109 بهارستان، در گفتگوی اختصاصی با قدس می گوید:ما
آسیبهای منطقه را شناسایی و مناطق آلوده را از حیث افراد قمارباز، مجرم و متخلف پاك
كردیم و نظم پایداری را در منطقه ایجاد نمودیم.وی می افزاید:عناصر و سركردگانی كه
نقش بسزایی در بروز آسیبهای اجتماعی داشتند دستگیر شدند و هیبت و ابهت پوشالی سران
باندها و افراد معروفی كه در مناطق مركزی شهر سرگرم فعالیت بودند، شكسته شد.
وی در پاسخ به این سؤال كه چرا با وجود اقدامهای گسترده پلیس برای پاكسازی میدان
امام خمینی(ره) در خیابانهای اطراف آن، باز هم شاهد حضور افراد خلافكار هستیم؛
افزود:مردم مسؤولیت تثبیت امنیت برقرار شده را به عهده گرفته اند و هیچ كدام از
خلافكاران شهامت حضور در نقاطی را كه نگهبان محله حضور دارد ندارند، زیرا مردم و كسبه
از حالت انفعال گذشته خارج شده و نسبت به حفظ امنیت احساس مسؤولیت می كنند.
رییس كلانتری 109 بهارستان، در ادامه گفت:با پدیده های اجتماعی نمی توان به صورت پلیسی
برخورد كرد و ما در گذشته بارها چرخه معیوب دستگیری مجرمان و بازگشت آنها را به محیط
اجتماع شاهد بوده ایم.به همین منظور، از این پس سعی كرده ایم با چنین پدیده هایی به
صورت اجتماعی برخورد كنیم و بستر لازم را برای افراد متخلف از بین ببریم.سرهنگ گل عنبر،
با اشاره به امنیت به وجود آمده در میدان امام خمینی(ره) گفت:این میدان باید الگویی
برای تمامی مناطق آلوده باشد تا با كمك خود مردم، بتوان تخلف و جرم را ریشه كن كرد.
وی در پاسخ به این سؤال كه چرا با وجود نزدیكی خیابان باب همایون به میدان امام(ره)،
شاهد حضور چنین افرادی هستیم؛ گفت:مجرمان و متخلفان همیشه در جستجوی بستری امن برای
اقدامهای خود هستند و به همین منظور از شلوغی خیابان استفاده كرده و متأسفانه مردم
نیز بستر لازم را برای حضور آنها فراهم می كنند. اما این بدان معنا نیست كه نیروی
انتظامی برخوردی با این افراد نداشته باشد و مسلماً در صورت مشاهده، آنها را دستگیر
خواهد كرد.
سرهنگ گل عنبر ادامه داد:هنگام حضور قماربازان در كنار خیابانها، اگر یك نفر با پلیس
و مركز 110 تماس بگیرد مأموران انتظامی بلافاصله در محل حضور یافته و فرد یا افراد
قمار باز را دستگیر خواهند كرد.
برخورد با قماربازان، وظیفه شهرداری نیست
برخورد با قماربازان، وظیفه نیروی انتظامی است و شهرداری هیچ نقشی در این باره
ندارد.
"مهدی كرشیار" معاون امور شهری و فضای سبز شهرداری منطقه 12 تهران، با اعلام مطلب
فوق، به خبرنگار ما گفت:طبق قانون، متولی برخورد با سد معبر شهرداری است؛ اما با توجه
به این كه قمار بازی در كنار خیابان سد معبر محسوب نمی شود، مأموران شهرداری دستوری
برای برخورد با این پدیده ندارند و این امر وظیفه نیروی انتظامی است.
"كرشیار" در ادامه گفت:منطقه 12 تهران با توجه به این كه در محدوده مركزی و تجاری شهر
قرار دارد، بیشترین سد معبر را شاهد است و جمع آوری صرف سد معبر كنندگان نیز بی نتیجه
است.
وی با اشاره به این كه نمی توان با پاك كردن صورت مسأله، سد معبر را از بین برد؛
افزود:شهرداری باید با سایر دستگاههای متولی مانند بهزیستی، كمیته امداد، وزارت كار
و ... تعامل داشته باشد تا این پدیده به طور ریشه ای بررسی و رسیدگی شود."كرشیار"
یادآور شد:مدیریت واحد شهری باید با یك راهبرد واحد به بحث سد معبر رسیدگی كند.وی
افزود:تنها شهرداری منطقه 12 با در اختیار داشتن 136 مأمور و 80 نگهبان محله، ماهانه
با یكهزار و پانصد مورد سد معبر برخورد می كند، اما متأسفانه این فرایند به دلیل
فراهم نبودن بسترهای حمایتی، از سدمعبر كنندگان كه اكثراً بیكار هستند، تكرار می شود.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- معاون وزیر نیرو در امور آب:
مشكلی برای دریافت 826 میلیون مترمكعب
حقابه هیرمند نداریم
یك چرخه بزرگ خشكسالی هر چند سال یكبار در حوزه هیرمند اتفاق می افتد كه بعضاً هفت
تا هشت سال طول می كشد و در نتیجه این خشكسالیها مشكلات آبی ایران و افغانستان
حاصل می شود. دكتر رضا اردكانیان، معاون وزیر نیرو در امور آب به ایسنا گفت:با توجه به وسعت 90
درصدی حوزه هیرمند در افغانستان در طول خشكسالی های طولانی بالادست، افغانها آب را
برای مصارف خود نگه می دارند و مانع ورود آب به سیستان می شوند. اردكانیان افزود:این امر موجب فشار به مردم منطقه و مردم به روی دولت مركزی می شود،
تا جایی كه مجموع این فشارها از 100 سال پیش باعث به میان آمدن یك میانجی شده است. وی تصریح كرد:هر 30 سال یكبار معاهداتی بین دو كشور ایران و افغانستان به امضا می
رسد كه هر بار میزان حقابه ایران نسبت به وضعیت سابق كمتر شده است. شاید به تعبیری
این وضعیت طبیعی بوده است و وقتی یك طرف در شرایط بحرانی نیاز به آب داشته كمتر رضایت
می دهد كه آب از دسترسش خارج شود. اردكانیان به آخرین معاهده امضا شده در سال 1351 اشاره كرد و گفت:در این معاهده كه
بین دو كشور هست پذیرش عملی از جانب طرف افغانی وجود ندارد و امروز به نقطه ای
رسیدیم كه با همكاریهای دو كشور و مجموع پیگیریهای ایران از سال 1382 این معاهده
عملیاتی شده است و یك هیأت كمیساری هم در تهران و كابل تشكیل جلسه داده است، ضمن این
كه ما تضمین كرده ایم در بحث آب با افغانستان همكاریهای نزدیك داشته باشیم. او ادامه داد:یك كمیته مشترك برای همكاریهای آبی تأسیس شده است و معاونان وزرای نیرو
در بخش آب هر دو طرف در حال همكاری روی پروژه های مختلف هستند كه خود نشان دهنده دایمی
بودن روابط بین دو كشور در صنعت آب است. معاون وزیر نیرو در امور آب، اذعان كرد:امسال با بارندگیهای مناسب از چرخه خشكسالی
خارج شده ایم و جریان آب از زمستان گذشته برقرار شده است و این در حالیست كه در سال
آبی جاری كه از مهر 83 شروع شده است و تا شهریور 84 ادامه دارد مشكلی برای دریافت
826 میلیون مترمكعب حقابه نداریم. وی عنوان كرد:بیش از این كه بحث دغدغه حقابه را
داشته باشیم، باید سعی كنیم ظرفیت سازیهای خود را در تأمین و مهار آب در منطقه
سیستان توسعه دهیم. اردكانیان به بارشهای متوالی در زمستان گذشته اشاره و تأكید كرد:از یك میلیارد و
350 میلیون مترمكعب آب شیرین كه در منطقه جاری شد، مجموع سدهای منطقه تنها توانستند
حدود 230 میلیون مترمكعب را جمع كنند و برای بقیه ظرف مناسب نداشتیم. معاون وزیر نیرو
در پایان خاطرنشان كرد:سدسازی ما در مناطق خشك و نیمه خشك نباید بر اساس سالهای
متوسط بارندگی طراحی شود و باید فكری برای سالهای محدود ولی پرآب داشته باشیم.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- آثار تاریخی مسجدسلیمان
در معرض سرقت و تخریب قرار دارند
آثار تاریخی مسجدسلیمان همچنان بدون مراقب بوده و در معرض سرقت و تخریب قرار دارند و
از میان آثار برجسته این منطقه تنها "چاه شماره یك" به طور منظم و اصولی حفظ می شود
كه آن هم به واسطه حضور حراست شركت نفت است. به گزارش خبرگزاری ایسنا، فرید كاوش، دبیر اجرایی انجمن دوستداران میراث فرهنگی
مسجدسلیمان با بیان این مطلب، افزود:پس از تشكیل سازمان نوپای میراث فرهنگی و
گردشگری امیدوار بودیم دغدغه همیشگی دوستداران میراث فرهنگی مسجدسیلمان، یعنی مسأله
امنیت آثار و بناهای شهرمان حل شود، ولی كماكان شاهدیم علی رغم شروع به كار اداره
میراث فرهنگی و گردشگری در مسجدسلیمان و انجام فعالیتهای مفید و با ارزشی از سوی این
اداره، همچنان آثار تاریخی مسجدسلیمان مورد بی مهری قرار گرفته و مراقبت اصولی از
آنها صورت نمی گیرد. وی با اشاره بر این كه حفظ و مرمت، شناسایی و شناساندن میراث فرهنگی از اهم وظایف
سازمان میراث فرهنگی می باشد، افزود:اعضای انجمن دوستداران میراث فرهنگی بارها در محل
سازمان در اهواز حضور یافته و بحث مراقبت از آثار را مطرح كرده اند؛ ولی هیچ گونه
نتیجه ای حاصل نشده است. كاوش خواستار تحقق برنامه های مطرح شده در سفر معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان میراث
فرهنگی و گردشگری به مسجدسلیمان شد و ابراز امیدواری كرد كه با تأمین بودجه لازم هر
چه زودتر طرح حصاركشی صفه سر مسجد و احداث سایت موزه آغاز شود.
پدیده شوم قمار؛
آهسته و خزنده در دل شهرها
