به كوچه هاي كودكي برمي گردم. شبهاي ماه محرم. منبر و روضه و چاي آخر مجلس. مي گفتند اين چاي، نوشيدن دارد. وراست مي گفتند. چاي را كه مي خوردي، روشن مي شدي. سبك مي شدي و احساس مي كردي برايت از بهشت نوشيدني آورده اند.
مسجد محله لباس سياه مي پوشيد و حسينيه هم سراپا عزادار مي شد. هرچه از روزهاي اول محرم مي گذشت، دل و جانت به تاسوعا و عاشورا نزديكتر مي شد. آماده مي شدي. آماده آماده تا صبح روز تاسوعا، زودتر از خواب بيدار شوي. لباس سياهت را بپوشي و بروي دنبال بچه هاي محل. آنها را جمع كني تا همه با هم به هيأت برويد. آنها كه زنجير داشتند زنجير مي زدند و بقيه هم در دسته سينه زنها بودند. نوحه خوان تمام راه را تا حرم، از عباس(ع) مي گفت و تو براي دستهاي آب آورش سينه مي زدي.
و شب، شب عاشورا بود. تا نيمه هاي شب عزاداري، و باز صبح زود هيأت، سينه زني، زنجير زني، صداي طبل و سنج و آواي محزون نوحه خوان هيأت كه امروز امام حسين(ع) مي خواند و تو باز به فطرت سبز كودكي ات باز مي گردي...

سيدمصطفي حسيني راد

عكس ها: فرامرز عامل بردبار\ مجيد مردانيان\ مهدي موذن\ سيدجليل حسيني زهرايي\ بهناز سيدي