----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
عبوديت الهي و جايگاه رهبر

٭ حسن ابراهيم زاده

در بينش توحيدي امام راحل(ره) و مقام معظم رهبري، اگر ربوبيت خداوند سبحان بر ذره ذره عالم هستي ساري و جاري است (ولله ملك السموات والارض) و اگر او بر همه چيز احاطه دارد (وكان الله بكل شئ محيطا) و هرجا انسان باشد، خداوند نيز با اوست (وهو معكم اين ماكنتم)؛ جريان عبوديت خداوند هم نبايد خارج از دايره مالكيت، علم واراده و معيت او باشد، تا كسي به خود اجازه دهد در بخشي از زندگي، خود را عبد خداوند به شمار آورد و در بخش ديگر، آزاد از هر قيد و بندي براي خود قانون وضع كند و يا براساس قانوني غيرقانون خدا زندگي كند. در چنين بينشي (عالم محضر خداست)، هيچ كس از آن خود نيست تا هرگونه كه بخواهد حركت كند.
رهبر معظم انقلاب در اواسط ماه جاري در جمع زائران حرم امام راحل(ره)، با تبيين جامع نگري حضرت امام(ره) به اسلام و تفسير اين نگاه به يك اصل قرآني و يك حقيقت قرآني كه در آن تبعيت انسان از تعاليم الهي محصور و محدود به احكام فردي و عبادي نيست، فرمودند: "دين خدا فقط طهارت و نجاست نيست، فقط اعمال ظاهري ديني نيست، دين خدا يعني برنامه سعادت بشر در دنيا و آخرت، اين برنامه همان طور كه ضامن رشد و اعتلاي معنوي جوامع بشري است، ضامن زنده كردن استعدادهاي فكري و رشد دادن به شخصيت و توانايي هاي آنها هم هست."
ايشان، فلسفه بعثت پيامبراعظم(ص) را از منظر اميرمؤمنان علي(ع)، استخراج گنجينه هاي خرد خواندند و حركت امام حسين(ع) را نيز در همين راستا تفسير كردند؛ بينشي كه در آن بشريت به همه مطالبات معنوي و مادي خود خواهد رسيد و هرگز نيازمند آن نبوده و نيست كه احكام سياسي و اجتماعي و يا جهان بيني رشد و توسعه اقتصادي و فرهنگي را از مكتب ديگر و يا با استناد به برداشتهاي خرد جزيي نگر، اخذ كند.
از منظر امام راحل(ره) و رهبر معظم انقلاب، محصور و محدود كردن تعاليم اسلام به احكام فردي و عبادي نه تنها خارج شدن بخش عظيمي از دايره عبوديت الهي است، بلكه محروم كردن مسلمانان از دستيابي به رشد اقتصادي و مادي و شكوفايي استعدادهاست و از همين روست كه مكتب ليبراليسم و جهانخواران دنيا بر تفكيك دين از سياست تكيه مي كنند و عناصر و دست نشاندگان خود را به ترويج تفكر "خودمحوري" و "خودمختاري" و خروج از دايره "ولايت" و "ولايت گريزي" كه در حقيقت خروج از "مدارعبوديت" است، دعوت مي كنند.
شك نبايد كرد، پيشرفتهاي مادي و معنوي و دستيابي به فناوريها، تاكنون در سايه سار نگاه جامع نگر به تعاليم الهي و باور عبوديت الهي در همه عرصه ها و حوزه هاست. باوري كه در آن "ولايت فقيه" و شخص "ولي فقيه" قبل از آنكه يك اصل محوري و ستون خيمه قانون اساسي باشد، يك حقيقت زنده است كه تضمين كننده جريان يافتن عبوديت الهي در همه عرصه ها و حوزه هاست و شك نبايد كرد كه تلاش براي زميني جلوه دادن جايگاه ولي فقيه، محدود دانستن اختيارات و يا ناديده گرفتن مطالبات رهبري، خروج از "مدارعبوديت" در بخش عظيمي از زندگي است.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------