----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
رويش آيات معرفت در پهنه جان

* حمزه واقعي

اگرچه براي آغاز بهار طبيعت بايد جسم و جان را در طراوت بهار شستشو داد و جامه نو كرد و دست را در دل آسمان به پرواز در آورد و با همه وجود خواند: «يا مقلب القلوب والابصار، يا مدبرالليل و النهار، يا محول الحول والاحوال، حول حالنا الي احسن الحال»؛ براي آغاز بهار قرآن و رويش آيات معرفت در پهنه جان اما ترنم اين دعا شايسته تر و سزامندتر است. چرا كه اگر در بهار طبيعت، دشت و دمن لاله گون و زيبا مي گردد، در اين بهار، جان به نفس جانان لاله پرور شكوفا مي شود.
اگر در نوروز طبيعت رستني ها رويش را تجربه مي كنند؛ در نوروز ايمان، انسانها به رويش و بيداري بزرگتر مي رسند. اگر در بهار بايد از طبيعت نشانه هاي تغيير و تحول را به عنوان آيتهاي خداوندي به تماشا بنشينيم، در بهار ايمان، بايد باور نو شدن را تجربه كنيم و درست به همين دليل است كه پيامبر عظيم الشأن(ص) مي فرمايد: «شعبان ماه من و رمضان ماه خداوند است.» و ساده نبايد گذشت از تعابيري همچون «بهار قرآن» و از بركتها، رحمتها و خطاپوشي هايي كه در اين ماه، وعده داده شده است.
از صفات ممتاز و متمايز اين ماه، نزول قرآن، اين معجزه الهي است. از طرف ديگر، شب قدر نيز در اين ماه قرار گرفته است؛ از اين رو، اين ماه را ماه فضيلت نيز ناميده اند. در باب رمضان سخني گرانبار از پيامبر اعظم(ص) نقل شده است: در اين حديث قدسي، پيامبر(ص) از درگاه خداوند سؤال مي فرمايد: اولين عبادت كدام است؟ خداوند پاسخ مي دهد: روزه. آن گاه پيامبر(ص) مي پرسد: پروردگارا! نتيجه و حاصل روزه چيست؟ خداوند مي فرمايد: نتيجه روزه رسيدن به آگاهي قلبي و حكمت است و نتيجه حكمت، شناخت پروردگار و حاصل معرفت پروردگار رسيدن به يقين كامل است. و هرگاه چنين شود، ديگر هيچ رنج و اندوهي نخواهد بود... و به گاه مرگ اين عاشق حق، به وي گفته مي شود، اينك با مقامي عظيم و جايگاهي نيكو بر ميزبان عزيز و حكيم و دوست و محبوب خود وارد مي شوي، آن گاه روحش به سرعت به دربار الهي پرواز مي گيرد و به مقام لقاء ا... رسيده، بين او و خداوند هيچ پرده و حجابي باقي نمي ماند (نهج الخطابه، ص 316). در اينجاست كه رمز اين سخن پيامبر(ص) آشكار مي شود، آنجا كه مي فرمايند: «من تلي فيه آية من القرآن كان له مثل اجر من ختم القرآن في غيره من الشهور» (نهج الخطابه، ص 223).
از اين رو، از فرصتي كه خداوند براي همه فراهم كرده است ساده نبايد گذشت تا انسان خود را از وسوسه ها برهاند و جان و جهان خود را نو نمايد و صد البته اين نوسازي ايماني بايد در مناسبات اجتماعي خود را نمايان سازد.
در اين ماه، خداوند مي خواهد بيش از هميشه با بندگانش خلوت كند. مي خواهد او را به مكالمه و نجوا با خود دعوت نمايد. پيامبر (ص) در اين زمينه مي فرمايد: هرگاه روزه داران در ماه رمضان با خدا نيايش و نجوا كنند و آن گاه كه او را صدا بزنند، پاسخشان مي دهد و اگر از او درخواستي داشته باشند، آن را مي پذيرد و دعايشان را برآورده مي سازد (نهج الفصاحه، ص 838).
و نيز مي فرمايد: هان اي مردم! در ماه رمضان و به هنگام نماز دستهايتان را به دعا به سوي پروردگار متعال بلند كنيد، كه چنين لحظاتي با فضيلت ترين لحظات شماست و در آن هنگام خداوند متعال با ديد محبت به بندگان نظر مي كند.» (منبع پيشين).
آري! رمضان فصل خواندن و اجابت است؛ فصل مكالمه با ملكوت؛ فصل ترانه هاي آبي نيايش؛ فصل جاري شدن؛ فصلي در انتهاي حضور و رسيدن.
در اين ماه الهي مي توانيم به جايگاهي برسيم كه باران اجابت بر كوير وجودمان ببارد و همه عطش زمان و زمين را بشويد.
رمضان فصل خواندن است؛ نه خواندني فقط براي صواب و نه از هراس عقاب، كه از سر شوق و شيفتگي و شيدايي است. چنان كه امير پارسايان، امام علي(ع)، فرموده است: «تو را بپرستيم از آن رو كه شايسته پرستيدني. و دل به دعا هم اگر خوش داريم، از آن روست كه دوست را خوش آيد.»
اميدوارم اين فصل نيايش و سرخوشي ما را به انقلاب درون برساند و مقدمه اي باشد براي درك «قدر» تا تحول احوال را در ما ايجاد نموده و «احسن الحال» در تقويم عمرمان نقش بندد.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------