|
* امير وفايي استقلال هنوز عادت فرخنده بالانشيني را فراموش نكرده و به محض آن كه خطر سقوط به رده هاي مياني جدول را احساس مي كند، با چنگ و دندان به دنبال پيروزي مي دود. اگر مدافع عنوان قهرماني هم مثل ساير تعقيب كنندگان سايپاي صدرنشين به تساوي يا شكست در هفته نهم تن مي داد، تيم دايي حاشيه امنيتي كم سابقه را به دست مي آورد و در حالي كه تازه در ميانه راه نيم فصل اول هستيم، با پنج امتياز اختلاف نسبت به مدعيان، مقتدرانه روي سكوي نخست مي ايستاد.

نيمه اول بازي استقلال مقابل ابومسلم بهترين نمايش اين تيم در طول فصل جاري بود. شكست در دربي سنتي پس از سه سال و اندي آبي ها را جري كرد و ابومسلم خيلي زود متوجه شد براي كسب امتياز در ورزشگاه آزادي كار سختي را پيش رو خواهد داشت. به اين ترتيب در روزي كه امير قلعه نويي تماشاگر ويژه بازي فولاد و ملوان در اهواز بود و قاعدتاً نمي توانست با اعضاي كادر فني تيم سابقش در ارتباط باشد، استقلال در دقايقي از بازي، نشانه هايي از روزهاي اوج را بروز داد و البته وقتي خطر از دست دادن تك گل به ثمر رسيده را احساس كرد، به دفاع سردرگم و به هم ريخته روي آورد. مرفاوي هم مثل قلعه نويي به محض آن كه خطر اخراج و حذف از كورس قهرماني را بيخ گوش خود ديد، لجبازي را كنار گذاشت ومصلحت تيم را در نظر گرفت. استقلال در سالهاي اخير چندين بار چوب لجبازي هاي كادر فني با بازيكنان را خورد، اما زماني كه چاره اي جز بردن و درو كردن تمام امتيازات نداشت، مصلحت تيمي را بر منافع شخصي ترجيح مي داد و نتيجه مي گرفت. آنچه البته دو فصل پياپي به قيمت از دست دادن جام قهرماني در روزهاي پاياني تمام شد و در سال سوم سرمربيگري قلعه نويي كمتر به چشم آمد. تنها چند جا به جايي ساده، استقلال را از سقوط به عرصه بحران نجات داد. صمد خوب مي دانست اگر اين بازي را هم نبرد، براي هميشه از ذهن هواداران پاك مي شود و ديگر زماني براي جبران اشتباه هاي گذشته وجود نخواهد داشت. بنابراين لجبازي ها و اصرار به صحيح جلوه دادن تفكرات نادرست، حداقل به طور موقت فراموش شد و بازيكناني به زمين رفتند كه توانايي نجات استقلال از بن بست خود ساخته را داشته باشند. وحيد طالب لو براي سومين بار در فصل جديد داخل دروازه ايستاد تا مرفاوي متوجه شود مي توان تيم مدافع زمين بود و دروازه را به رغم حملات پر دامنه حريف بسته نگه داشت. وحيد در نيمه دوم دو بار با خروجهاي فوق العاده اش مهاجمان ابومسلم را ناكام گذاشت و شكي نيست كه اگر رحمتي در چارچوب بود اعضاي كادر فني بايد براي چندمين بار با چهره هايي مغموم رو در روي خبرنگاران مي نشستند و از اين كه آن توپ گرفتني نبود و تفاوتي نمي كرد چه دروازه باني داخل دروازه بايستد، حرف بزنند. بهشاد ياورزاده هنوز تا رسيدن به مرز يك پيستون چپ ايده آل و باهوش فاصله دارد، اما حداقل حسن استفاده از او در اين بود كه روي ضد حملات مؤثر كار مي كرد و سرعت انفجاري بالاي اين بازيكن فاصله دروازه استقلال تا ابومسلم را كوتاه تر جلوه مي داد. در واقع يكي از معضلات اصلي تيم مرفاوي در هفته هاي گذشته كمبود و حتي نبود بازيكن سرعتي است. استقلال زماني كه ژست يك تيم مهاجم را به خود مي گيرد، معمولاً با تجمع بازيكنان حريف در يك سوم دفاعي خودي مواجه مي شود. حضور نفرات سرعتي امكان استقرار صحيح نفرات خط دفاعي حريف و اضافه شدن هافبكها به مدافعان را مي گيرد و فضاي بيشتري را در اختيار مهاجمان قرار مي دهد. ياورزاده مقابل ابومسلم چنين بازيكني بود و استقلال اگر مي خواهد جناح چپ قدرتمند و رعب آوري داشته باشد و مثل روز بازي با پرسپوليس حتي از يك نفوذ و ارسال از اين جناح عاجز نماند بايد بيشتر به بازيكني كه حالا پيراهن عليرضا نيكبخت واحدي را بر تن مي كند، بها دهد. مهمترين اتفاق خط مياني اما به استفاده از ميثم بائو پس از مدتها نيمكت نشيني مربوط مي شد. در هشت هفته سپري شده از ليگ برتر نفراتي مثل مجيدي، منصوريان و باقر احمدي در پست هافبك راست بازي كردند. اما هيچ كدام از آنها نتوانستند مثل بائو شاداب و تماشاگرپسند ظاهر شوند. او علاوه بر آن كه يك گل ارزشمند سه امتيازي را به ثمر رساند، پاسورترين مرد خط مياني تيمش هم بود و حضور مستمري را در دو خط دفاعي و هجومي به نمايش گذاشت. تحرك بائو هافبكهاي ابومسلم را به اين بازيكن مشغول كرده، به اين ترتيب مهدي اميرآبادي هم كه فضاي بيشتري را پيش روي خود مي ديد، بازي خوب و قابل قبولي را ارايه داد. هر چند در خط حمله سياوش اكبرپور و علي عليزاده نتوانستند آن طور كه بايد خط دفاعي حريف را آزار دهند، اما همين كه سرانجام مرفاوي به روي نيمكت نشاندن داسيلوا تن داد و ناكارايي او را پذيرفت، يك گام رو به جلو محسوب مي شود. استقلال اين بار در عمل با انديشه پيروزي وارد زمين شد و سه امتياز حياتي را به دست آورد. نگاه مرفاوي به نيمكت در بهترين زمان ممكن اتفاق افتاد و در حالي كه نفرات ثابت از روزهاي اوج فاصله گرفته اند، استفاده از نيمكت نشينان با انگيزه بهترين راه حل ممكن بود. حالا آناني كه در زمين قدم مي زنند، رقيبان سرسختي را كنار خود مي بينند. و شايد مديراني كه شب قبل از بازي در تركيب اصلي دست مي برند هم متوجه شده باشند براي اوج گيري دوباره استقلال بايد صمد را به حال خود رها كنند. آنها نزديكترين تعقيب كننده سايپا هستند. استقلال هنوز زنده است و در كورس قهرماني نفس مي كشد. |