|
امير روحپرور / COM.ROOHPARVAR@QUDS DAILY گروه اقتصادي: درست 8 سال پيش بود كه روزنامه قدس طي چند گزارش به موضوع ضرورت توليد چادر مشكي در ايران پرداخت. در آن زمان، اين موضوع كه تقريباً براي اولين بار از سوي اين روزنامه مطرح گرديد، با واكنش و بازتابهاي مختلفي مواجه شد.

قدس با پيگيريهايي كه در قالب مصاحبه خود با مسؤولان دست اندركار صاحبان صنايع و نمايندگان مجلس داشت، طي چند سال اخير جامعه را نسبت به اين موضوع حساس كرد، چرا كه براي صنعت نساجي ايران با سابقه بسيار ديرينه، عدم توليد چادر مشكي نقطه ضعف بزرگي بود. امروز كه نزديك به هشت سال از اين ماجرا مي گذرد، شاهد هستيم كه سرمايه گذاريها به تدريج در اين صنعت در حال شكل گيري است و بتدريج دودكش كارخانه ها يكي پس از ديگري روشن مي شود. درست در زماني كه خبرهاي خوشي از شكست طلسم توليد اين محصول به گوش مي رسيد و بازار از انواع چادرهاي ژاپني، كره اي و چيني اشباع شده بود، در يك تصميم عجيب تعرفه واردات آن از 70 به 16 درصد كاهش يافت. كه اين امر با انتقادات گسترده رسانه اي و واكنشهاي دست اندركاران اين صنعت مواجه شد. نكته جالب در اين ماجرا، همزماني اعلام خبر خوش از جمله دستيابي محققان كشور به فرمول توليد چادر مشكي بود كه سالها در انحصار چند كشور بوده است. اين در حالي است كه در همين روزها اعلام شده بود كه 5/1 ميليون مترمربع پارچه چادري ايراني بزودي وارد بازار مي شود و يك كارخانه بزرگ نيز 2 آذرماه كارش را آغاز مي كند. جالب تر آن كه با توجه به تعادل بازار و اشباع آن از پارچه هاي خارجي، دليلي براي تعديل تعرفه ها كه ابزار تنظيم بازار به شمار مي رود، نبود! در اين ميان، وزراي صنايع و بازرگاني در مصاحبه هاي جداگانه در اين خصوص توضيحاتي ارايه دادند كه تقريباً براي كسي قانع كننده نبود. با توجه به آمار و ارقام موجود، كشور و سرمايه گذاريهاي انجام شده توان بالقوه در خصوص توليد اين كالا حدود 5/1 ميليون مترمربع در سال است كه اين رقم بنابر اعلام وزارت بازرگاني تنها چهار درصد نياز داخلي را پوشش مي دهد. برآوردها نشان مي دهد كه سالانه در ايران 35 ميليون مترمربع چادر مشكي استفاده مي شود و اين مسأله بهانه اي شده بود كه تعرفه ها كاهش يابد. اين تصميم غيركارشناسي و جنجالي در نهايت به اصلاحيه وزارت صنايع و معادن مواجه شد. اين وزارتخانه مي توانست كشورمان را با يك برنامه ريزي مناسب به خودكفايي در اين صنعت سوق دهد و يا اين كه به جاي صدور مجوزهاي بي رويه در برخي از رشته ها كه بعضي از كارخانه ها را با انباشت كالا مواجه كرده است، سرمايه گذاران را به سمت تأسيس كارخانه توليد چادر راهنمايي كند. همه اين مسايل در حالي صورت مي گيرد كه مي شنويم مسؤولان يك شركت خارجي وارد كننده چادر به ايران اعلام مي كنند كه نمي گذارند اين صنعت در ايران پا بگيرد. به هر حال، به نظر مي رسد كه متوليان امر، بدجوري از اين صنعت پولساز غفلت كرده اند، غفلتي كه باعث شده زنان ايراني چادر خارجي بپوشاند و كشور ناچار به واردات چند ميليون دلاري چادر مشكي تن در دهد. مطمئناً تجارت چادر مشكي اگر براي خيليها آب و نان نداشته است، براي شركتهاي خارجي و برخي از واسطه هاي ايراني حسابي نان آغشته به روغن داشته است. اين كه چگونه براي حجاب زن مسلمان ايراني محتاج خارجيها هستيم و هر سال بايد ارز قابل توجهي هم صرف كنيم، پرسشي است كه مسؤولان تشكيلات عريض و طويل وزارت صنايع و معادن بايد به آن پاسخ دهند. |