|
مشهد، بهشت همايش هاي بي خاصيت!
* امير روحپرور
خيلي ها مشهد را «بهشت» همايش و سمينارها ناميده اند. شايد اين تعبير كمي اغراق آميز به نظر مي رسد، اما وقتي كه متوجه شويد در همين شهر هفته اي نيست كه در آن انواع همايش و گردهمايي برگزار نشود، آن وقت به نظر مي رسد كه اين گفته چندان دور از واقعيت نيست.
بررسي ها مي گويد؛ دومين كلان شهر مذهبي جهان به دليل جاذبه هاي زيارتي و سياحتي همواره مورد توجه همايش سازان بوده است.
اين همايش ها كه با عنوانهاي مختلف و گاه به صورت خانوادگي نيز برگزار مي گردد، امروزه، محدود به يك يا دو سازمان يا وزارتخانه نمي گردد، بلكه تقريباً اغلب سازمانها و دستگاههاي مختلف با برنامه ريزي مشخص اقدام به برپايي آن مي كنند.
اين موضوع چنان گسترده شده كه در سالهاي اخير شاهد تشكيل شركتهاي خصوصي با هدف برگزاري همايشهاي دستگاههاي دولتي هستيم!
اين شركتها كه مأموريت ارايه خدمات و سرويسهاي لازم را به دستگاههاي اجرايي برعهده دارند، معمولاً با امضاي قراردادهاي كلان با سازمانها همايش ها را با بهترين ابزار و امكانات برپا مي كنند.
هرچند كه به اعتقاد بسياري از صاحب نظران برگزاري همايش ها يكي از ابزارهاي مهم براي بررسي مشكلات و چالشها، تبادل تجربيات، ارايه آخرين دستاوردهاي علمي و پژوهشي، كاوش ديدگاهها، پويايي سازمانها و... به شمار مي آيد، اما تجارب برگزاري صدها سمينار و همايش بيانگر اين موضوع است كه اغلب اين گردهمايي ها ارمغاني براي جامعه و كشور نداشته اند.
به عبارت ديگر نتيجه عملي و خروجي برگزاري تعداد قابل توجهي از اين همايشها «هيچ» براي «هيچ» بوده است.
اين درحالي است كه سازمانها براي برپايي همايشها علاوه بر صرف وقت قابل توجه و به كارگيري امكانات دولتي، هزينه قابل توجهي را به بيت المال تحميل مي كنند.
از سوي ديگر تجارب نشان داده است كه حاصل برپايي بسياري از همايش هاي ديگر نيز تنها انتشار يك كتاب به صورت خلاصه مقاله يا مقاله بوده كه آن نيز به دليل ضعف در نظامهاي پژوهشي اغلب روانه بايگاني كتابخانه ها شده و مي شود!
در اين راستا مطمئناً نمي توان همه همايشها را از يك منظر مورد نقد قرار داد، زيرا تعدادي از اين گردهمايي ها منشأ خير و بركت فراواني در بخشهاي گوناگون بوده و حاصل آنها را امروزه مي توان در جامعه مشاهده كرد.
اين گونه همايش ها با برنامه ريزي دقيق متوليان، اغلب داراي اهدافي مشخص است و معمولاً با كمترين هزينه و بدور از تجملات در مراكز مختلف برگزار مي شود.
با اين حال، هرچند كه در سالهاي اخير از شمار سمينارهاي پر هزينه و خانوادگي كه اغلب در هتلهاي چند ستاره و ممتاز و با ريخت و پاش فراوان برگزار مي شد، كاسته شده اما اين مسأله به اين معنا نيست كه ديگر با معضلي با عنوان «همايش هاي بي خاصيت» مواجه نيستيم.
بنابراين به نظر مي رسد دستگاههاي نظارتي در اين خصوص بايستي بيشتر حساس شده و حداقل خروجي و دستاوردهاي اين همايش ها كه همه روزه شاهد برگزاري آن در مشهد هستيم مورد كاوش قرار دهند زيرا استمرار اين روند جز اتلاف سرمايه هاي ملي، ارمغان ديگري به همراه نخواهد داشت. |