مريم سادات كاظمي

داروها درد را تسكين مي دهند، از پيشرفت بيماري جلوگيري مي كنند و آن را درمان مي كنند. اما در كنار تأثيرات درماني، اغلب با



عوارضي نيز همراه هستند كه مصرف نادرست يا ناقص دارو مي تواند باعث تشديد اين تأثيرات سوء شود.
در فرانسه، 2/3 درصد موارد بستري شدن در بيمارستان به علت عوارض دارويي است. عوارض ناگوار و خطرناك داروها، بيشتر در افراد مسن ديده مي شود. در تجويز دارو براي خانمهاي باردار نيز بايد بسيار دقت شود؛ چون مصرف نادرست دارو در آنان، عواقبي را براي جنين به همراه دارد. در تجويز دارو براي بچه ها نيز بايد مراقب بود تا مناسب با سن كودك باشد، زيرا مصرف نادرست دارو در درمان يك بيماري حتي ساده و معمولي، ممكن است تأثيرات نامطلوبي در پي داشته باشد.
بيماران بايد براي بهبود خود، درمان را به طور دقيق ادامه دهند و از مصرف خودسرانه دارو خودداري كنند. حتي يك داروي بي خطر نيز مي تواند عوارض خطرناكي داشته باشد. مشورت با پزشك در مصرف داروها امري لازم و ضروري است، زيرا، تداخل چند دارو تأثيرات سويي دارد.
بر اساس تحقيقي كه در فرانسه روي سه هزار و 137 بيمار بستري شده در بيمارستانها انجام گرفت، نشان مي دهد كه 100 نفر از اين افراد به علت عوارض مصرف دارو بيمار شده اند. از بين اين 100 نفر، 78 نفرشان به طور كامل درمان و 9 نفر دچار آسيبهاي جبران ناپذير شده و 9 نفر فوت كرده اند. سالمندان و خانمها بيشتر كساني هستند كه مبتلا به اين مشكلات مي شوند. دليل اين موضوع نيز روشن است؛ زيرا اين افراد بيشترين گروه مصرف كنندگان دارو هستند و از سويي سن اميد به زندگي نيز در خانمها بيشتر از آقايان است.

داروهاي قلب؛ در رديف اول
داروهاي قلب در 9 درصد موارد، معمولاً بيشترين داروهايي اند كه بيماران به علت مصرف نادرست آنها در بيمارستان بستري مي شوند و مشكلاتي برايشان پيش مي آيد. در اين باره بايد به داروهاي آنتي آريتمي  (پيشگيري كننده يا كاهش دهنده آريتمي هاي قلبي) اشاره كرد. پس از اين، داروهاي ضد سرطان، آنتي ترومبوتيك (ضد انعقاد خون در رگها ) و داروهاي ضد فشار خون را مي توان نام برد كه هر كدام عامل 8 درصد موارد هستند. رايجترين عوارض ناگوار مصرف داروها، مشكلات گوارشي و روده اي است و بويژه نبايد خونريزي پس از مصرف داروهاي ضد انعقاد خون يا ضد التهاب را نيز ناديده گرفت. معمولاً افرادي كه به علت عوارض دارويي بستري مي شوند، مداوايشان در بيمارستان، تقريباً 10 روز طول مي كشد.
«كريستيان لاژو» رئيس مؤسسه شركتهاي دارويي و «ايزابل آدونو» مشاور رئيس انجمن داروسازان رسمي آزمايشگاههاي دارويي، مطالبي را پيرامون خطرات مصرف نادرست دارو مطرح كرده اند كه با هم مرور مي كنيم:
* شمار بيماراني كه به علت مصرف نادرست دارو در بيمارستان بستري مي شوند، به چه صورت است؟
** آمار نشان مي دهد كه تقريبا 130 هزار نفر در سال، در پي يك اشتباه در مصرف دارو تحت درمان قرار مي گيرند و در بيمارستان بستري مي شوند. بخش عمده اي از اتفاقات مربوط به كساني است كه چندين نوع دارو را همزمان مصرف مي كنند، و اين افراد معمولاً هماهنگي بين مصرف داروهاي مختلف را رعايت نمي كنند.
* چه اشتباهات رايج ديگري در مورد مصرف دارو مشاهده مي شود؟
** در بيشتر موارد، مهمترين علت مسموميتهاي دارويي، خود درماني است. عده زيادي از بيماران هنگامي كه بيمار مي شوند، خودسرانه نوعي از داروها را براي خود تجويز مي كنند و بسيار هم راضي و خوشحال، اين داروها را ميل مي كنند. عده اي ديگر كه مدت طولاني مجبورند درمان دارويي خود را ادامه دهند، علاوه بر داروهاي تجويز شده پزشك، انواعي از داروهايي را كه در داروخانه منزل نگهداري كرده اند، در اين مدت مصرف مي كنند. به عنوان مثال، شخصي كه داروهاي ضد انعقاد خون مصرف مي كند، خودسرانه مصرف داروي ضد التهاب را نيز شروع مي كند كه نتيجه تداخل اين دو نوع دارو، خونريزي شديد است. يا اينكه مثلا بسياري از بيماراني كه از بي خوابي رنج مي برند، دوز بالايي از داروهاي خواب آور يا آرام بخش را مصرف مي كنند. اين داروها براي افراد مسن، باعث خواب آلودگي مي شود كه زمين خوردگي يا اتفاقاتي ديگر را در پي دارد. از ديگر نمونه هاي اين قبيل گرفتاريها، مي توان به كساني اشاره كرد كه پزشك براي آنها مسكن (از مشتقات مرفين) تجويز مي كند و در حالي كه دچار يبوست شده اند، براي رفع مشكل خود اقدام به خوردن مقدار بالايي از قرصهاي ملين انرژي زا مي كنند. در نتيجه حجم بالايي از مواد معدني بدن را از دست داده كه منجر به ضعف و اتفاقات ناگوار ديگر مي شود. همچنين بايد گفت كه تداخل بين داروهاي ضد افسردگي با داروهاي خانواده بنزوديازپين ( تمامي داروهاي آرام بخش ضغيف مانند ديازپام، كلرازپام و...) بسيار خطرناك بوده و نبايد از آن غفلت كرد.
* چه افرادي در برابر اين مسموميتهاي دارويي آسيب پذيرترند؟
** سالمنداني كه چند نوع دارو مصرف مي كنند و يا دچار نارسايي كبد يا كليه هستند، در اين باره بسيار حساسند. مي دانيم كه وقتي كبد سالم باشد، متابوليسم دارو بخوبي انجام مي شود، اما وقتي كبد دچار ناراحتي و نارسايي باشد، همين دارو ممكن است براي بدن سم محسوب شود. در مورد كليه ها نيز بايد گفت كه بسياري از داروها در كليه ها تصفيه مي شوند كه در صورت نارسايي كليه، اين عمل به خوبي صورت نمي گيرد و در نتيجه مقدار بالايي از دارو در پلاسماي خون باقي مي ماند.همچنين افراد مبتلا به بيماريهاي مزمن مانند ديابت، صرع، آسم و... را نيز جزو گروه آسيب پذير به شمار آورد. احتمال تداخل دارويي در اين اشخاص كه مجبورند هميشه دارو مصرف كنند، رايج است.
* چرا معمولاً افراد گرايش به مصرف خودسرانه دارو دارند؟
** مردم اغلب تمايل دارند كه در مواقع بيماري به جاي اينكه با پزشك مشورت كنند، به سراغ داروهاي موجود در منزل بروند. از سوي ديگر با توجه به اطلاعاتي كه در مورد داروها در رسانه ها كسب مي كنند، گمان مي برند كه مي توانند بدون مراجعه به پزشك يا داروساز، علت دقيق ناراحتي خود را تشخيص دهند كه به واقع اشتباه بزرگي است.
* ممكن است به چند نوع از داروهايي كه بدون نسخه، در سطح بالايي به فروش مي رسد اشاره كنيد و در مورد عوارض رعايت نكردن دستورات لازم در مصرف آنها، توضيحاتي بفرماييد.
** مسكن ها، ملين ها، داروهاي ضد سرفه، دهان شويه ها و داروهاي ضد جوش بيشترين داروهايي اند كه مردم براي درمان درد و بيماريها ساده و معمول استفاده مي كنند. در مورد احتمال عوارض اين داروها بايد به اين نكته اشاره كرد كه احتمال خطر براي كساني كه طولاني مدت دارو مصرف مي كنند، به علت تأثير متقابل داروها بسيار شديدتر از كساني است كه بيماري خاصي ندارند. داروهاي ضد سرفه اگر درست مصرف نشوند، موجب تشديد برونشيت شده و مصرف زياد اين داروها خواب آلودگي را در پي دارد. استفاده مكرر داروهاي ملين باعث كاهش آب بدن و اختلالات بيولوژيك در مقدار كلسيم و پتاسيم شده كه زمينه بروز بيماري فشار خون را به دنبال دارد. بعضي از مسكن هاي معمول از گروه آسپرين ها مي توانند خونريزيهاي روده اي را در پي داشته باشد. محلولهاي شستشوي چشم كه وارد خون مي شوند، اغلب حاوي موادي اند كه با ديگر داروها تداخل پيدا مي كنند. ويتامين D كه در دوز خيلي بالا تجويز مي شود، احتمال تشكيل رسوب كلسيم و... را در پي دارد.
* كساني كه خودسرانه تصميم مي گيرند دارو مصرف كنند، چه نكاتي را بايد قبل از مصرف رعايت كنند؟
** اولين نكته اينكه اگر بدون نسخه دارو مي خرند، حتماً با داروساز در مورد دارو مشورت كنند. افرادي كه تصميم مي گيرند دارويي را كه در منزل نگهداري كرده اند، مصرف كنند، بايد مراقب باشند، زيرا معمولاً اين داروها مدت زمان طولاني در منزل بوده و تاريخ انقضاي آنها گذشته است. حتي ممكن است دارو، بخصوص آنتي بيوتيكها مسموميت زا باشند. شربتهاي تاريخ گذشته، فاسد مي شوند و باعث ايجاد عفونت در بدن مي شوند. محلولهاي شستشوي چشم را پس از باز كردن در آنها، نمي توان بيشتر از 15 روز نگه داشت. نگهداري داروها در حمام درست مانند اين است كه داروها را در جنگلهاي مناطق استوايي نگه داريم. قبل از اينكه دارويي را كه در منزل داريد، مصرف كنيد، مجدداً بروشور آن را بخوانيد؛ چون ممكن است در اين مدت جزو افرادي قرار گرفته باشيد كه دارو براي آنان مضر است.
* آيا پيش از مصرف داروهايي كه پزشك تجويز مي كند، باز هم نكاتي هست كه رعايت آنها الزامي باشد؟
** بله مطمئناً همين طور است. ابتدا بايد از پزشك پرسيد كه چه داروهايي تجويز كرده است تا اگر سؤالي وجود دارد بتوان آن را از پزشك يا داروساز پرسيد. حتماً بايد داروها را مطابق با دستور پزشك مصرف كرد و نبايد خودسرانه بعضي از آنها را حذف كرد. دوره درمان بايد كامل طي شود. در مورد درمانهاي طولاني مدت، مرتباً بايد درمان را ارزيابي كرد. پس از مصرف دارو، در صورت بروز علائم غير منتظره، بايد بلافاصله با پزشك يا داروساز مشورت كرد و نكته آخر اينكه بدون نظر پزشك، مصرف دارو را ناگهان قطع نكنيد.
10 توصيه مهم و ضروري در مورد مصرف خودسرانه دار
1- همه داروها ممكن است عوارض و حتي خطراتي در پي داشته باشند، بويژه اگر نادرست مصرف شوند. دارو درماني بدون اطلاع در مورد تأثيرات و عوارض آن، اين احتمال خطر را بيشتر مي كند. پيش از استفاده هر نوع دارويي، حتماً با پزشك يا داروساز مشورت كنيد.
2- هر نوع مصرف خودسرانه دارو، فقط براي مدت كوتاه، حداكثر پنج روز مي تواند انجام شود. در صورت عدم بهبود، وخامت نشانه هاي بيماري و بروز مشكلات جديد، مصرف دارو بايد قطع شده و به پزشك مراجعه شود.
3- اگر بدون تجويز پزشك، دارويي مصرف مي كنيد، حتماً بايد به طور دقيق مقدار مصرف دارو و تاريخ انقضاي آن را كه روي جعبه يا بروشور آن نوشته شده است، مطالعه كنيد. بعضي از داروها سطح هوشياري را پايين مي آورد، پس در صورت رانندگي يا كار با ماشين يا دستگاههايي كه نياز به تمركز دارد، اين نكته را مد نظر داشته باشيد.
4- خانمهاي باردار، شيرده، نوزادن و خردسالان به هيچ وجه نبايد بدون تجويز پزشك، دارويي را مصرف كنند.
5- در هنگام مراجعه به پزشك يا داروساز، وي را در جريان بگذاريد كه چه داروهايي استفاده كرده ايد.
6- از آنجا كه بسياري از مردم از اثرات سوء تداخل دارويي اطلاعي ندارند، هيچ گاه در طول دوره درمان نبايد در كنار مصرف داروهايي كه پزشك تجويز مي كند داروهاي ديگري را استفاده كنند.
7- الكل، تأثيرات بعضي از داروها را تغيير مي دهد و احتمال بروز عوارض و مشكلات را بالا مي برد.
8- هيچ گاه بخشي از داروهايي را كه پزشك تجويز مي كند براي بيماري هاي آينده نگهداري نكنيد.
9- اگر يك دارو براي يكي از اعضاي خانواده مؤثر و مفيد بود، دليل نمي شود براي بيماري شما نيز اين گونه باشد، بلكه ممكن است بي تأثير و حتي خطرناك نيز باشد.
10- داروها حتما بايد در محيطي دور از گرما، نور و رطوبت و دور از دسترس كودكان نگهداري شود.

سالمندان و مصرف دارو؛ دوسوم عوارض ناگوار داروها قابل پيشگيري است
از هر دو سالمند، يك نفر تجويز دارويي خود را رعايت نمي كنند. عوارض نامطلوب داروها پس از سن 65 سالگي ، بسيار بيشتر مي شود؛ زيرا سالمندان ضعيف تر و آسيب پذيرترند، كمتر به تجويزها و توصيه هاي پزشك توجه دارند و معمولا مبتلا به چند نوع بيماري هستند. با اين حال  3/2 از اين عوارض قابل پيشگيري و اجتناب پذير است.
يك بيماري عفوني و معمولي در افراد جوان مي تواند تعادل فيزيولوژيك افراد سالخورده را بشدت بر هم بزند. واكنش بدن به داروها مي تواند به طور جدي فرد را دچار مشكل و ناراحتي كند. چرا؟ زيرا با پير شدن بدن، ابتلا به انواع بيماريها و وخامت آنها بيشتر مي شود. در نتيجه افراد سالمند بيشتر بيمار شده و معمولاً نيز به چند بيماري مبتلا مي شوند.
بيماران بالاي سن 70 سال، به طور متوسط 4 تا 5 دارو در طول روز مصرف مي كنند كه تداخل دارويي و خطرات آن را در پي دارد.
اين نكته را بايد خاطر نشان كرد كه كهولت، بيماري نيست، بلكه برخي از تواناييهاي اعضاي بدن( كبد، كليه و...) كم مي شود و با كاهش مقاومت در برابر عوامل بيماري زا زمينه پيشرفت بيماري ايجاد مي شود. ضرورت مصرف داروهاي پيشگيرانه و درمان بخش نيز به همين علت است.

رعايت نكردن برخي اصول
با وجود اين، بيش از نيمي از سالمندان در مصرف دارو، دقت و توجه كافي ندارند. به علت فراموشي يا اشتباه، داروها به جاي هم مصرف مي شوند و يا مقدار صحيح آنها را رعايت نمي كنند. كمترين تغيير در مقدار يا زمان مصرف دارو مي تواند خطرناك باشد. به علاوه، تغييرات دارويي در افراد مسن و در نتيجه تأثيرات آن، بخصوص متناسب با بعضي مراحل سوءتغذيه و نارساييهاي كبدي يا كليوي در مقايسه با جوانان متفاوت است. مراقبت بيشتر، رعايت دقيق مصرف دارو و همچنين توجه به دوز دارو و ساعت مصرف آنها لازم و ضروري است. گرچه بخشي از عوارض سوء داروها با كهولت سن اجتناب ناپذير است، اما 90 درصد اين پيامدها قابل پيشگيري است.
همچنين پزشكان، داروسازان و دندانپزشكان بايد به طور منظم درمانهاي طولاني مدت، در صورت لزوم تجديد نظر در داروهاي تجويز شده ، تنظيم مقدار دارو، توجه به مصرف داروهاي همزمان چه با تجويز يا بدون تجويز و... را حتماً مدنظر داشته باشند. همچنين بايد نقش داروها و تأثيرات آنها و جزييات مصرف را براي بيماران سالمند توضيح دهند و بالاخره اينكه، پزشك بايد به طور منظم با پرسيدن سؤالهايي در مورد هر نوع تغييري ( بستري شدن در بيمارستان، نقل مكان، نگرانيهاي شخصي و...) اطلاع داشته باشد.
بيماران سالخورده را بايد تشويق كرد تا با پزشك صحبت كنند و درمان خود را با دقت دنبال كنند. از اين گروه بيماران خواسته مي شود تا سؤالهاي خود را از پزشك بپرسند و هر نوع تغيير در عادات، محيط زندگي، علايم غير عادي، حتي اگر جزيي و پيش پاافتاده هم باشد، با پزشك در ميان بگذارند. مراجعه به متخصص بايد با نظر پزشك عمومي باشد و بسيار مهم است كه آنها را از مصرف خودسرانه هر دارو منصرف كرد.
كمك اطرافيان به بيماران سالمند در كنترل دقيق ساعات و مقدار مصرف دارو، مطالعه بروشورهاي دارو، به كارگيري راهكارهايي براي فراموش نكردن مصرف دارو و... مي تواند بسيار مؤثر باشد
با رعايت همين نكات به ظاهر ساده مي توان خطرات عوارض سوء داروها را در سالمندان تا 60 درصد كاهش داد.
و نكته آخر اينكه، چرا بايد رعايت اصول مصرف داروها را تا دوره پيري به تعويق انداخت. از همين حالا تصميم بگيريم درباره بيماري و درمانها از پزشك سؤال كنيم: چرا بايد چنين دارويي را مصرف كنم؟ تأثيرات آن چيست؟ دوره درمان چه مدت طول مي كشد؟ عوارض احتمالي مصرف آن چيست ؟ و...
به اين ترتيب از اولين مراحل درمان به سلامتي خود اهميت دهيم.
منابع: fr.Paris Match.www
fr.Esante.www

 

اين حالت يك اختلال تكانشي است كه در آن فرد موهاي سر، ابرو، مژه و ساير قسمتهاي بدن خود را مي كند، به طوري كه ناحيه اي



بدون مو ايجاد مي شود. رفتار تكانشي به صورتي است كه فرد بر اثر يك عامل برانگيزاننده به طور ناخودآگاه به سمت رفتار خاص (كندن مو) سوق پيدا مي كند و با انجام آن عمل از تنش فرد كاسته مي شود.
نام بيماري ريشه يوناني دارد (Thrix به معناي مو، Tillein به معناي كندن و Mania به معناي ديوانگي). به نظر مي رسد 1 تا 2 درصد جمعيت به اين اختلال دچارند، به طوري كه در حال حاضر4 تا 11 ميليون نفر در آمريكا به اختلال مبتلا هستند.

چه افرادي مبتلا مي شوند؟
اين اختلال بيشتر افراد در سنين قبل يا اوايل نوجواني را گرفتار مي كند، ولي مي تواند بچه هاي يك ساله و سالمندان 70 ساله را نيز دچار كند. در مطالعات حدود 90 درصد مبتلايان را خانمها تشكيل مي دهند، ولي به نظر مي رسد مردان به خاطر مراجعه نكردن براي درمان در مطالعات حضور نداشته اند.
كندن مو، يك بيماري رواني است كه در آن فرد به طور عادتي موهاي خود را مي كند. اين بيماري در پسربچه ها شايعتر از دختر بچه هاست، حال آنكه در افراد بالغ، خانمها بيش از آقايان مبتلا مي شوند. حداكثر شيوع در دختر خانمهاي نوجوان 12 تا 17 سال است. عادت كندن مو به طور تدريجي و ناآگاهانه در بيمار شروع مي شود و ممكن است تا جايي كه منجر به كندن تمام موهاي سر شود، ادامه يابد.
اغلب اين بيماران كندن مو را انكار نمي كنند، ولي قادر به كنترل عمل خود نيستند. در معاينه موهاي قطع شده، به فواصل متفاوتي از پوست سر ديده مي شود و پوست سر از سلامت كامل برخوردار است. حاشيه موها معمولاً دست نخورده است و در مركز به شكل كاسه اي موها قطع شده اند. اين بيماران بايد تحت درمانهاي روان پزشكي قرارگيرند.

فرد گرفتار، بيشتر موي چه مناطقي را مي كند؟
اگرچه علايم از نظر شدت ، مكان كندن مو و پاسخ به درمان در افراد متفاوت است، ولي اكثر بيماران موي سر خود را مي كنند، به طوري كه طي مدت زمان طولاني ناحيه اي بدون مو ايجاد مي شود (اين ناحيه بدون مو مي تواند ابرو، موي ناحيه تناسلي يا زير بغل باشد). در برخي افراد اين عمل كم بوده و اختلالي در كاركرد فرد ايجاد نمي كند، ولي در بعضي موارد بسيار شديد بوده و كاركرد فرد را مختل مي كند.

زمان شروع علايم و ارتباط با بيماريهاي ديگر
استرسهاي رواني در شروع تريكوتيلومانيا نقش دارند. بيماري افسردگي با تريكوتيلومانيا ارتباط زيادي دارد و بسياري از افراد دچار اين حالت، از افسردگي رنج مي برند.
در رابطه باتريكوتيلومانيا طبقه بندي درستي از طرف روان پزشكان انجام نشده، اما بعضي روان پزشكان آن را به صورت يك اختلال وسواسي-جبري در بالغين طبقه بندي مي كنند. همچنين بالا بودن شيوع در بالغين مبتلا به اضطراب و اختلالات خلقي ثابت شده است.
شكايتها ممكن است در ابتدا طي دوره هاي غير فعال در كلاس درس، در حين تماشاي تلويزيون يا در بستر هنگامي كه هنوز به خواب نرفته است، بروز كنند. والدين بندرت اين رفتار را مي بينند. در بسياري از كودكان تريكوتيلومانيا با بستري شدن در بيمارستان با مداخلات طبي، مشكلات خانه يا مشكلات مدرسه شروع مي شود. مواردي نيز با حسادت شديد بين خواهر و برادرها، يك رابطه مختل بين والدين و كودك و عقب ماندگي ذهني رخ مي دهند. در تريكوتيلومانياهايي كه در سنين بلوغ يا بزرگسالي شروع مي شود، ميزان بروز و همراه بودن با بيماري رواني وسواس واضح و شديد بيشتر است.

عامل ايجاد اين حالت چيست؟
دانشمندان دانشگاه «دوك» انگليس، ژن عامل ايجاد يك ناراحتي عصبي كه افراد را به كندن موهاي خود مجبور مي كند، كشف كردند.
اين ژن موجب ناراحتي عصبي موسوم به «تريكوتيلومانيا» در افراد مي شود و افراد مبتلا به اين بيماري موهاي خود را با زور مي كنند.
اين ناراحتي با نشانه هاي ديگري از قبيل هيجان، افسردگي و اختلال وسواس اجباري يا سندرم «تورت» همراه است.
افراد مبتلا به اين ناراحتي موهاي خود را از دست مي دهند و قسمتهايي از سر آنان طاس مي شود، اما اين افراد اغلب عادت خود را پنهان مي كنند.
با مشخص شدن منشأ ژنتيكي اين بيماري، پزشكان بهتر قادر به درمان آن خواهند بود.
پژوهشگران دراين تحقيق، ژن موسوم به «SLITKR1» را كه پيش از اين با سندرم تورت مرتبط دانسته شده بود، مورد مطالعه بيشتري قرار دادند.
آنان دريافتند كه دو نمونه جهش يافته اين ژن در بيماران مبتلا به تريكوتيلومانيا متداول تر است.
هرچند درصد كمي از بيماران مبتلا به اين ناراحتي داراي اين ژنها بوده اند، اما دانشمندان معتقدند كه اين كشف بزرگي است؛ زيرا اين ناراحتي مزبور مي تواند ريشه بيولوژيك داشته باشد.
يافته علمي پژوهشگران دانشگاه «دوك» در نشريه «روان پزشكي مولكولي» به چاپ رسيده است.
طي دهه گذشته تحقيقات بسيار وسيعي براي درمان اين اختلال انجام شده است، ولي تا به حال درماني كه براي تمامي مبتلايان كارساز باشد، يافت نشده است. برخي از درمانهايي كه انجام مي شود، به شرح زير مي باشد:

درمان رفتاري شناختي
در نوع اين درمان عاملي را كه باعث ايجاد رفتار كندن مو مي شود، پيدا كرده و به فرد آموزش مي دهند كه رفتاري جايگزين را در هنگام ايجاد آن عامل انجام دهد. اين درمان بايد توسط فرد متخصص انجام شود تا بهترين بهره را بدهد. بسياري از افراد با تغييرات ساده مثل بانداژ كردن انگشتان يا يادداشت موارد كندن مو و يا تغيير مكاني كه باعث ايجاد اين رفتار مي شود، بهبود مي يابند.

درمان دارويي
داروهاي بسياري در درمان اين اختلال به كار گرفته شده است كه بيشترين آنها متعلق به دسته دارويي مهاركننده هاي انتخابي بازجذب سروتونين مي باشد. معروفترين دارو در اين دسته «فلوكسيتين» يا «پروزاك» است. برخي بيماران با استفاده از اين دارو به كلي كندن مو را كنار گذاشته اند و برخي نيز به كلي آن را بي اثر دانسته اند. به هر روي، دارو درماني نيز بايد زير نظر مستقيم متخصص انجام شود.

بحث دارويي
بسياري از بيماران از نظر روان شناسي وضعيت ثابت و پايداري دارند و تنها نيازمند اين هستند كه مشكل آنان توسط يك پزشك يا والدين مورد بحث قرار گيرد. بسياري از اين موارد، به طور خود به خود بهبود مي يابند. به والدين معمولاً توصيه مي شود كه توجه كودك را در زمان كشيدن مو منحرف كنند و اين مشكل را قبول كرده و پشتيبان باشند و نقش قضاوت كننده و تنبيه كننده نداشته باشند.
بيماران با درگيري وسيع يا آناني كه در اين عادت باقي بمانند بايد از نظر روان پزشكي ارزيابي شوند. تأثير نسبي و فوايد طولاني مدت درمانهاي دارويي و رفتاري ثابت نشده است. به نظر مي رسد كه «كلوميپرامين» در درمان كوتاه مدت تريكوتيلومانيا مؤثر باشد. اما در يك بررسي بعضي بيماران پس از سه ماه پيگيري در حالي كه هنوز دارو را با سطح مؤثر قبلي دريافت مي كرده اند، دچار عود شدند. بيماراني كه با «فلوكسيتين» يا همان «پروزاك» در يك تجربه 16 هفته آزاد درمان شدند، به طور چشمگيري بهبود داشتند.
ساير درمانها نظير ايجاد گروه هاي پشتيبان، تغيير رژيم غذايي، هيپنوتيزم و تغيير مكان نيز مؤثر بوده است.
گرچه براي درمان تريكوتيلومانيا مي توان از داروهاي ضد افسردگي و همچنين رفتار درماني استفاده كرد، اما به شما توصيه مي كنيم براي درمان حتماً به يك روان پزشك مراجعه كنيد.

 

مطالعات جديدي كه در دانشگاه هاروارد انجام شده، نشان مي دهد كه توانايي افراد بالغ در ساخت داستانهاي تخيلي در ذهن به



يادآوري مسايل جزيي كمك شاياني مي كند.
به نقل از ساينس ديلي طبق اين مطالعات، حافظه ضمني كه نشان دهنده خاطرات ما از تجربيات گذشته است، به افراد اجازه مي دهد كه خود را در زماني غيرعيني در گذشته و آينده به تصوير بكشند.
بنابراين افراد به منظور ساخت حوادث خيالي در آينده نيازمند يادآوري جزييات تكرار شده در گذشته و كنار هم گذاشتن آنها هستند كه به آن شبيه سازي ضمني سازنده مي گويند و همين مسأله مي تواند به حافظه افراد كمك كند.

 

پزشكان آلماني هشدار دادند، جويدن بيش از حد آدامسهاي بدون قند منجر به كم وزني بيش از حد و اسهال خواهد شد.




به نقل از نشريه انگليسي مديكال، به عقيده پژوهشگران مصرف بيش از حد آدامسهاي بدون قند نه تنها منجر به كم وزني شديد و اسهال خواهد شد، بلكه مشكلات معده و روده را در پي دارد، زيرا اين آدامسها داراي ماده اي موسوم به «سوربيتول» است كه مقدار زياد آن به عنوان ضد يبوست فعاليت مي كند.
سوربيتول ماده اي است كه بسيار در غذاهاي بدون قند براي بيماران ديابتي به كار مي رود.
محققان بر اين باورند فقط مصرف 5 تا 20 گرم سوربيتول منجر به درد شكم و نفخ خواهد شد و مصرف بيش از  20 گرم نيز اسهال و كاهش وزن شديد را در پي دارد.
هر آدامس بدون قند نيز حدود 25/1 گرم سوربيتول دارد و كساني كه روزانه 20 آدامس مصرف مي كنند، با مشكلات جدي مواجه خواهند شد.

 

براساس مطالعه تازه محققان دانشگاه هاروارد مصرف نمك كمتر مي تواند خطر بيماري قلب و عروق را به اندازه يك چهارم و خطر مرگ



ناشي از بيماري قلبي را يك پنجم كاهش دهد.
مصرف روزانه نمك به طور ايده آل نبايد از 6 گرم تجاوز كند و دولت بريتانيا مايل است مصرف نمك تا سال  2010 به اين ميزان برسد. از مدتها قبل معلوم بود كه كاهش مصرف نمك مي تواند فشار خون را كاهش دهد، اما شواهد خيلي كمتري در مورد اينكه تأثير آن بر خطر ابتلا به بيماريهاي قلب و عروق چيست، وجود داشت. محققان دانشگاه هاروارد وضع سلامتي بيش از سه هزار نفر را كه در مرز ابتلا به فشار خون بالا (hypertension-pre) قرار داشتند، دنبال كردند.
در كساني كه مصرف روزانه نمك را به طور قابل توجهي كاهش دادند، خطر ابتلا به بيماريهاي قلب و عروق طي 10  تا 15 سال به ميزان 25 درصد كاهش يافت.
به علاوه خطر مرگ ناشي از اين نوع بيماريها در آنها  20 درصد كاهش يافت.
شركت كنندگان در اين مطالعه مصرف سديم را 25 تا  35  درصد، يعني از حدود 10 گرم در روز به 7 گرم كاهش دادند.
در كشورهاي توسعه يافته مانند انگليس و آمريكا ميانگين مصرف نمك در ميان بزرگسالان تقريباً 10 گرم در روز است.
بخش زيادي از اين مقدار نمك در غذاهايي كه مردم خريداري مي كنند، از جمله نان وجود دارد.
بسياري از كارشناسان مي گويند مصرف نمك بايد به روزانه سه گرم محدود شود. به گفته آنان بهترين راه كاهش مصرف نمك دوري گزيدن از غذاهاي آماده، دقت در برچسب اطلاعات مواد غذايي و مصرف مقدار زيادي ميوه و انواع سبزيهاي تازه است.
پروفسور گراهام مك گرگور، مشاور طب قلب و عروق در بيمارستان سن جورج لندن و رئيس «گروه اجماع عمل در مورد نمك» آن را «يك مطالعه خيلي مهم» خواند و گفت: «اين مطالعه نشان مي دهد كه اگر مردم مصرف نمك را كم كنند، شمار كساني كه از حملات قلبي، سكته مغزي و ايست قلبي رنج مي برند، كاهش مي يابد. ما قبلاً چنين شواهدي در اختيار نداشتيم.»

 

محققان ايتاليايي الگوي ضربان قلب غير طبيعي را در ورزشكاران جوان يافتند كه برخي از آنان را در آينده در معرض خطر بيماري قلبي قرار مي دهد.




به نقل از هلث ديلي، به گفته مدير مركز پزشكي نيوانگلند، اين گزارش بحثهاي زيادي را در آمريكا مبني بر بررسي ورزشكاران براي بيماريهاي نهفته قلبي راه انداخته است، ولي به دليل پايين بودن درصد ورزشكاران جوان مبتلا به بيماري قلبي، بسياري از دولتها حاضر به انجام معاينات ورزشي نيستند.
از ميان 12 هزار و 550 ورزشكاري كه مورد آزمايش قرار گرفتند 81 نفر داراي منحنيهاي غير طبيعي قلبي بودند بدون اينكه علامتي از بيماري قلبي داشته باشند.
پنج نفر از آنان پيش از سن 50 سالگي مبتلا به بيماري قلبي شديد شدند و يك نفر هم در سن 24 سالگي جان خود را از دست داد. الگوي غير طبيعي ضربان قلب به معني توقف فعاليت ورزشي نيست، بلكه تنها دچار التهاب ماهيچه هاي قلبي شده اند و خوب كار نمي كنند.

 

تأثير استاتين ها




نتايج بررسيها نشان مي دهد، داروهاي استاتين بهترين داروي كاهش كلسترول براي درمان تمام بيماران ديابتي به جز كودكان و زنان باردار است.
به نقل از نشريه پزشكي لانست، پژوهشگران استراليايي و انگليسي طي مطالعات گسترده اي بر روي  19 هزار بيمار ديابتي كه داروهاي استاتين مصرف مي كردند، دريافتند اين داروها در درمان بيماران بسيار مؤثر است و پس از پنج سال از هر هزار نفر كه اين داروها را مصرف مي كردند فقط كمتر از 42 نفر آنان با مشكلات عروقي مانند، حملات قلبي و سكته مغزي مواجه شدند.
به عقيده محققان، داروهاي استاتين براي درمان بسياري از بيماران ديابتي كه مبتلا به ديابت نوع يك و يا نوع دو هستند، بسيار مؤثر است و خطر ابتلا به بسياري از حملات قلبي و سكته مغزي را از بين مي برد.
بيماري ديابت بيماري است كه با چاقي در ارتباط است و شمار مبتلايان به اين بيماري در جهان رو به افزايش است، به طوري كه هم اكنون 170 ميليون نفر در جهان مبتلا به اين بيماري هستند و پيش بيني مي شود تا سال  2030  اين آمار دو برابر شود.
پژوهشگران يادآور شدند، اگر چه اين دارو در درمان بيماري ديابت مؤثر است، اما بيماران نيز بايد رژيمهاي غذايي سالم، ورزش كردن و ترك سيگار را در شيوه هاي زندگي خود به وجود آورند.

تمرينات ورزشي و كاهش عوارض آرتروز
پژوهشهاي اخير نشان مي دهد انجام تمرينات منظم ورزشي مي تواند عوارض آرتروز را در مبتلايان كاهش دهد.
دانشمندان دانشگاه كارولينا با انجام يك سري پژوهشهاي بسيار دقيق بر روي 346 بيمار حدوداً 70 ساله دريافتند كه انجام تمرينات منظم ورزشي مي تواند عوارض شديد آرتروز را در اين افراد كاهش دهد.
اين نتايج حاصل تلاش 6 ماهه محققان اين دانشگاه مي باشد.

افراد پس از ابتلا به بيماري آلزايمر 4.5 سال عمر خواهند كرد




نتايج مطالعات نشان مي دهد افرادي كه مبتلا به جنون و يا آلزايمر مي شوند، به طور ميانگين  4.5سال پس از تشخيص بيماريشان عمر خواهند كرد.
به نقل از خبرگزاري رويترز، پژوهشگران طي مطالعاتي كه به مدت 15 سال بر روي 13 هزار فرد 65  ساله و يا پيرتر انجام داده اند، دريافتند طي اين مدت 438 نفر آنان مبتلا به بيماري آلزايمر و حدود 81 درصد از آنان دچار مرگ شدند.
البته در اين مطالعات جنسيت، سن و ناتوانيها از عوامل اصلي بود كه مورد بررسي قرار گرفت.
اين مطالعات نشان داد، زناني كه مبتلا به زوال عقل شده بودند، حدود 4.6 سال و مردان حدود 4.1سال بعد از ابتلا به اين بيماري عمر كردند.
همچنين افرادي كه سن كمتري داشته اند نسبت به افراد مسن تر حدود هفت سال بيشتر عمر كردند، به طوري كه افراد 65 تا 69 ساله حدود 10.7سال و افرادي كه بالاي 90 سال عمر داشتند حدود 3.8  سال پس از ابتلا به اين بيماري عمر كردند.
علاوه بر اين، بيماراني كه بدنشان ضعيف تر بود نسبت به بيماراني كه بدن قوي تري داشتند، سه سال زودتر دچار مرگ شدند.

كنترل سرطان سينه امكان پذير شد
محققان آمريكايي اظهار داشتند، با ترميم تكه هاي كوچك مواد ژنتيكي گمشده از تومورهاي سينه در موش، قادرند مانع انتشار سرطان سينه شوند.
به نقل از رويترز، به گفته پزشكان مركز سرطان نيويورك، اين يافته به پزشكان در دستيابي به درمانهاي بهتر كمك شاياني مي كند.
مهمترين مسأله براي پزشكان، برگشت بيماري سرطان به حال اوليه پس از درمان است. به گفته محققان سرطان زماني انتشار مي يابد كه تكه هاي تومور اوليه از هم جدا شده و به اندامهاي ديگر حمله مي كند كه به آن گسترش بيماري مي گويند و عامل مرگبار شدن سرطان همين مسأله است.
آنان تكه هايي از مواد ژنتيكي به نام RNA را يافتند كه مانع انتشار سرطان سينه به ريه ها و استخوانها مي شود و زماني كه پزشكان اين تكه ها را به تومورهاي سرطان سينه باز مي گردانند، تومور توانايي انتشار خود را از دست مي دهد.
اين RNA همانند يك رهبر اركستر عمل مي كند كه فعاليت ژنها را تحت كنترل خود در مي آورد. اين تكه ها به پزشكان كمك مي كند كه دريابند يك تومور تهاجمي است يا نه.

نقصهاي ژنتيكي صد درصد بيماري اوتيسم را افزايش مي دهد
محققان آمريكايي در مورد بيماري اوتيسم و تأثيرات ژنتيكي كه منجر به اين بيماري مي شوند، يافته هاي جديدي را كشف كردند.
به نقل از خبرگزاري شين هوا، تغييرات ژنتيكي نادري، به طور چشمگير خطر ابتلا به بيماري اوتيسم را افزايش مي دهد.
در حقيقت كودكاني كه با اين مشكل ژنتيكي مواجهند، حدود 100 برابر نسبت به كودكان ديگر بيشتر در معرض خطر ابتلا به اين بيماري قرار دارند.

پژوهشگران اظهار داشتند: افرادي كه وضعيت نابهنجاري كروموزمي دارند، بسيار بيشتر در خطر ابتلا به بيماري اوتيسم قرار دارند.
محققان در تلاشند با استفاده از اين يافته ها، دارويي كشف كنند كه در درمان بيماري اوتيسم مؤثر است.
اوتيسم بيماري است كه با اختلالات شناختي همراه است و فرد در برقراري ارتباط و واكنشهاي اجتماعي با مشكل مواجه مي شود.
طبق گزارشها، آمار كودكاني كه طي سالهاي اخير به اين بيماري مبتلا شده اند، رو به افزايش است، به طوري كه از هر  150 كودك آمريكايي يك كودك مبتلا به اين بيماري است.