|
* علي محمدزاده اشاره: فرمانده انتظامي تهران از اجراي مرحله دوم طرح ارتقاي امنيت اجتماعي خبر داد، طرحي كه اجراي آن در مرحله قبلي رضايت بيشتر افراد جامعه را جلب كرد.

طرح ارتقاي امنيت اجتماعي هم مانند تمام طرحها و برنامه ها داراي نقاط ضعف و قوت فراواني بوده و هست كه كارشناسان معتقدند، تا برنامه اي به مرحله اجرا گذاشته نشود، برخي از عيوب آن ظاهر نمي شود و تنها پس از چند مرحله اجرا مي توان تمام نقايص آن را كاهش و يا از بين برد. اما سؤال اين جاست كه تا چه زماني بايد به كمك طرحهاي ويژه و برخوردهاي مقطعي و البته قاطعانه با ناهنجاريها برخورد شود؟
* برخورد سلبي عضو هيأت رئيسه كميسيون فرهنگي مجلس معتقد است: نيروي انتظامي نمي تواند با برخوردهاي فيزيكي مسايل فرهنگي را اصلاح كند. غلامرضا ميرزايي مي افزايد: آنچه مسلم است برخورد سلبي در مورد مسايل فرهنگي در اكثر مواقع مؤثر نيست و بايد راهكاري به غير از آن انتخاب شود. وي خاطرنشان مي كند: تعداد معدودي در جامعه هستند كه با برنامه در زمينه بدحجابي كار مي كنند كه با آنها بايد به شديدترين شيوه برخورد شود، اما اين موضوع شامل توده مردم نمي شود. ميرزايي ادامه مي دهد: به عنوان مثال نيروي انتظامي بايد ابتدا سي دي هاي مبتذل را از جامعه جمع كند و بعد با مردم برخورد كند، يعني ابتدا بايد با سرمنشأ ناهنجاريهاي اجتماعي در بخشهاي مختلف برخورد شود نه اينكه از آخرين حلقه، يعني مردم و جوانان، برخورد را شروع كنيم و به سمت ريشه ها برويم. وي مي گويد: ابتدا بايد مشكلات اساسي و مسايلي كه تأثير رواني بر جامعه دارند، حل كرد، چون با برخورد فيزيكي مسايل حل نمي شود. * وضعيت اقتصادي، ريشه نا امني يك روانپزشك و تحليلگر مسايل اجتماعي نيز مي گويد: برخورد نيروي انتظامي با اوباش به يك اتفاق ذهني در افكار عمومي منجر شده است و افزايش امنيت روحي و ذهني مردم را به دنبال داشته است. دكتر سيدهادي معتمدي مي افزايد: اجراي اين طرح مردم را تا حدودي به اين باور رسانده كه نهادهاي مسؤول و مرتبط با امنيت اجتماعي به زندگي، امنيت و آسايش مردم اهميت مي دهند. اين استاد دانشگاه ادامه مي دهد: گريز صد درصدي از ناهنجاريهاي اجتماعي براي هيچ جامعه اي قابل تصور نيست و متعلق به آرمان شهرهاست و اگرچه برقراري اين طرح امنيت كامل را در جامعه برقرار نمي كند، اما به مردم اين اطمينان را مي دهد كه نهادهاي ذيربط پاسخگوي مشكلات آنان است. وي اظهار مي دارد: اقدامات اخير نيروي انتظامي در برخورد با اراذل و اوباش اميدواري مردم به اجراي قانون و حقوق شهروندي را به دنبال داشته است، اما امكان مقطعي بودن اين طرحها با توجه به تجربه هاي گذشته مانع از اطمينان كامل آنان به اجراي اين طرح است. معتمدي استمرار رضايت مردم را منوط به اجراي دايمي و طولاني مدت اين طرح دانسته و مي افزايد: اين طرح بايد به صورت مبنايي از يك حركت انقلابي به يك حركت پايدار و بر پايه اصول عملي تبديل شود و اين طرح بايد به صورت آهسته و پيوسته ادامه پيدا كند تا نهادينه شود. يك جامعه شناس ديگر نيز، معتقد است: پيگيري اين طرح از سوي ارگانهاي ذيربط و دايمي بودن آن از خواسته هاي اصلي مردم است. داور شيخاوندي مي افزايد: برخورد با برهم زنندگان اجتماعي نبايد باعث ايجاد ارعاب در جامعه شود، كسي كه در راستاي اجراي قانون گام بر مي دارد بايد به نوعي عمل كند كه نتيجه كار موجب ارعاب مجرمان شود، نه اينكه شكل انجام كار موجب ترس عمومي شود. وي ادامه مي دهد: بازوي اجرايي قانون بايد شفاف عمل كند تا نتيجه عملكردش آرامش را به جامعه بازگرداند، چرا كه در گذشته بازدارندگي و نظم و قانون نهفته در عرف، مجال كمتري به بروز ناهنجاريها مي داد و افراد از ترس طرد شدن از اجتماع و انگشت نما شدن، از انجام بسياري از تخلفات اجتماعي سر باز مي زدند. شيخاوندي مي افزايد: در جوامع توسعه يافته، قانون جايگزين بازدارندگي عرفي شده است و ارگانهاي قضايي و انتظامي بايد اين قدرت را به شكل نويني در جامعه پياده كنند.وي وضعيت اقتصادي كشور را نيز يكي از علل ناامنيهاي اجتماعي دانسته و مي گويد: بسياري از ناچاري و به دليل وضعيت بد اقتصادي به بزهكاري روي مي آورند. همچنين خشكاندن ريشه هاي فقر تا حدودي از ناامنيهاي اجتماعي مي كاهد.
* حرف آخر بسياري از كارشناسان همان گونه كه گفته شد، بر اين باورند كه اگر طرحي به پايداري نرسد، به مرور زمان استحاله خواهد شد، و طرح برقراري امنيت اجتماعي اگر دايمي و برپايه علمي استوار باشد، مي تواند نظم و امنيت مورد نظر را در جامعه برقرار كند وگرنه به عنوان يك طرح مقطعي به فراموشي سپرده خواهد شد. اما از سوي ديگر تأكيد مي كنند كه شكل انجام و دايمي كردن اين طرح بايد تغيير كند و با برخورد فيزيكي به دنبال انجام كار فرهنگي نباشيم. چون نتيجه اي كه از كار فرهنگي حاصل مي شود هيچ گاه از برخورد فيزيكي بر نمي آيد و چه بسا نتايج معكوسي داشته باشد. |