* غلامرضا قلندريان

«برنار كوشنر» وزير خارجه فرانسه در مصاحبه اي كه از تلويزيون و راديوي اين كشور پخش شد، ادعا كرد: «دنيا بايد براي بدترين وضعيت كه همان جنگ بر سر بحران هسته اي ايرانيان است، آماده باشد.»
اين در حالي است كه گزارش اخير البرادعي به شوراي حكام درباره  فعاليتهاي هسته اي ايران نشان مي دهد جمهوري اسلامي ايران هيچ گونه فعاليت غيرصلح آميز هسته اي ندارد.
فرانسه كه هنگام جنگ دوم خليج فارس، مخالف حمله به عراق بود، اينك با ادعاهاي واهي، ايران را به دستيابي به سلاح هسته اي متهم مي كند.
«كوشنر» كه كشورش در زمان جنگ عراق عليه ايران از صدام حمايت مي كرد، در ادامه ادعاهاي خود گفت: «ما بايد تا آخر با ايران مذاكره كنيم، اما اگر تهران بمب اتمي داشته باشد، براي كل جهان خطرناك خواهد بود.»
اكنون با توجه به سخنان وزير امورخارجه فرانسه، بايد اذعان نمود اين موضعگيري نه تنها به موقعيت و جايگاه فرانسه كمك نمي كند، بلكه اين كشور را نيز در مقابل موج جامعه جهاني كه همواره از مواضع منطقي و شفاف جمهوري اسلامي ايران حمايت كرده است، قرار مي دهد.
در خصوص اظهارات فوق، بايد به نكاتي اشاره نمود. با انتشار گزارش اخير البرادعي درخصوص بحث هسته اي ايران، بسياري از دغدغه هاي بين المللي كه با تحريك برخي كشورهاي غربي همراهي مي شود و فاقد وجاهت حقوقي است، برطرف خواهد شد.
ايران از كشورهايي است كه فعاليتهاي صلح آميز هسته اي اش با وجود دوري از هرگونه ابهام، از سوي بعضي مقامهاي غربي مسأله دار فرض شده و با ايجاد جنگ رسانه اي عليه نظام جمهوري اسلامي، تلاش كردهاند جمهوري اسلامي را كه خارج از مدار شركاي سياسي آنهاست، وادار به تسليم نمايند.
طرح ادعاهاي واهي و بي اساس طرفهاي غربي پرونده و پاسخ ايران از يك سو و همكاري افزون بر تعهدات بين المللي در معاهده ان.پي.تي دليلي بر آمادگي تهران جهت حل مشكلات مطرح شده از سوي كشورهاي غربي است. ولي ادعاهاي غيرحقوقي صاحبان قدرت، مسير فني اين پرونده را وارد پروسه امنيتي كرد و به يك معضل تبديل نمود. يكجانبه گرايان به گونه اي تبليغ كردند كه ايران خواهان بي احترامي به حقوق بين الملل است، بنابراين جامعه جهاني بايد با عزم جدي آماده صيانت از حقوق بين الملل باشد، در حالي كه جمهوري اسلامي ضمن احترام به مقررات و ضوابط حقوقي جهان، همواره آمادگي خود را به عنوان يك بازيگر مسؤوليت پذير در عرصه جهاني اعلام نموده است.
دولتمردان فرانسه نبايد فراموش كنند كه پيروي بي چون و چرا از ديپلماسي رو به افول جرج بوش، جايگاه اين كشور را در جامعه جهاني و نزد اذهان عمومي دچار تنزل خواهد نمود و مقامات پاريس از انتخاب اين استراتژي متضرر خواهند شد.
اكثر تحليلگران سياسي و بين المللي به قدرت رسيدن ساركوزي را نقطه عطفي براي سياستهاي فرانسه، بويژه در حوزه سياست خارجي مطرح مي نمودند. آنچه از عملكرد ساركوزي و همكارانش در مسايل جهاني قابل ارزيابي است، اينكه گرايش آمريكايي و اسرائيلي آن از غلظت بيشتري برخوردار مي باشد. اكنون مواضع مطرح شده از سوي دستگاه ديپلماسي فرانسه، قبل از اينكه تابعيت پاريسي داشته باشد، نسخه اي خارجي تلقي مي گردد.
رئيس جمهور فرانسه درصدد است با همراه كردن برخي كشورهاي اروپايي خارج از چارچوب قطعنامه هاي شوراي امنيت سازمان ملل، تحريمهاي جديد و شديدتري را عليه ايران به تصويب برساند.
به نظر مي رسد ساركوزي تصميم گرفته است چنانچه ايران همچنان به غني سازي ادامه دهد، جاده گفتگو را با بن بست تهديد روبه رو سازد. از ملاقاتهاي وي با همتاي آمريكايي اش مي توان به اين موضوع پي برد كه فرانسه در حال گسترش رايزنيها جهت وادار كردن ايران به پذيرش خواسته هاي جامعه غربي است؛ اگر چه ايران تاكنون با پيروي از اصول سياست خارجي اش تسليم مطالبات آنان نشده است.
روزنامه «لوموند» كه طي تحليلي رويه سياسي ساركوزي در قبال ايران را «دنباله روي فرانسه از سياستهاي آمريكا» قلمداد مي نمايد، نوشت: «اين سياست، احتمال تخريب وحدت در جامعه جهاني را تقويت كرده و سبب خواهد شد نه تنها روسيه و چين، بلكه تعدادي از كشورهاي اروپايي نيز به محور جديد اتحاد «پاريس، لندن، واشنگتن» در قبال ايران اعتراض كنند.»
لوموند در ادامه با بيان اين ادعا كه همه كشورها اقدامهاي پيشگيرانه براي ممانعت ايران از دستيابي به بمب اتم را قبول دارند، اعلام كرد چرخش اخير در سياست فرانسه كار را مشكل كرده است.
از سوي ديگر، اكنون در محافل سياسي پاريس ديدگاههاي ساركوزي براي فرانسه به عنوان يك بازيگر مستقل در پيروي از سياستهاي واشنگتن امري غيرقابل دفاع تلقي شده است و آنان اين دنباله روي را براي كشور مهمي نظير فرانسه كه از اين پس بايد از نگاه بوش جهان را ببيند، خطرناك مي دانند.
سياستمداران پاريس بايد بدانند پيروي بي چون و چرا از سياستهاي ماجراجويانه جرج بوش، چشم انداز منطقه اي و جهاني مناسبي براي كشوري مانند فرانسه ندارد؛ چنانكه اكنون اين رويه در آمريكا با مخالفتهاي گسترده اي مواجه شده است و جامعه جهاني در سطح ملتها، فعالان سياسي و دولتمردان از گزينه هاي تنش آفرين پرهيز مي كنند تا تعاملهاي بين المللي در گروگان انديشه هاي اقليتي جنگ طلب كه منافع خويش را در بسط پروژه اي نظامي محور مي بينند؛ قرار نگيرد و مراودات فراملي بر مبناي اصول تعريف شده در حقوق بين الملل، يعني احترام متقابل با رويكرد حمايت از صلح جهاني، قرار گيرد.
فرانسه با تكرار ادعاهاي واشنگتن و ضميمه خود به نئومحافظه كاران، حاصل تلاشهاي شخصيتهاي حقيقي و حقوقي را براي حل و فصل مناقشات و سوء تفاهمهاي موجود جهاني، با مشكل مواجه كرده است.
اينك كه علاوه بر گروه «نم» و حمايت آلمان از استمرار توافقهاي ايران و آژانس، مسير پرونده از رضايت و خرسندي طرفهاي درگير برخوردار است، پاريس نيز بايد در همراهي با جامعه جهاني جهت حصول نتيجه مورد قبول طرفين بكوشد و از طرح ديدگاههاي اسرائيلي با لهجه فرانسوي بپرهيزد.