|
وحيد ضرابي نسب
اول)
يكشنبه شب اسب افشين خان قطبي كه همين طور چهار نعل توي ليگ و فوتبال ما مي تاخت به مانعي خورد كه پريدن از آن را بلد
نبود. مانعي كه فصل پيش هم براي دنيزلي اختلالهاي ناجوري به وجود آورد و او كسي يا چيزي نبود جز اكبر ميثاقيان. قطبي همه معادله هاي فوتبالي را بلد است و قوانين آن را در ليگ پر حرف و حديث ايران تقريباً ياد گرفته، اما او تصور نمي كرد تيمي اين چنين برايش شاخ شود و از اسب مراد پياده اش كند!
يكشنبه شب اكبر ميثاقيان به قطبي فهماند ضد تاكتيك يعني چه؟! و البته اينكه با چيزي غير از فوتبال هم مي شود در زمين نتيجه گرفت. البته قبول داريم كه راه آهني ها چند حمله خطرناك هم روي دروازه پرسپوليس نشانه رفتند و اگر واعظي و آن رفلكس هاي جالبش نبود، معلوم نبود چه اتفاقي مي افتاد، اما حتماً در اينكه اكبرخان يك بار ديگر از ضد فوتبال دست پر برگشت، شكي نداريم. دفاع چندلايه راه آهن كه انصافاً گمشده چند ساله فوتبال بود، باعث شد تمام برنامه هاي هجومي سرخها به بن بست بخورد و قطبي و استيلي آن طور توي لاك بروند. اضافه كنيد ضد فوتبال تابلوي تيم مهمان را كه با انداختن هاي روي زمين پياپي و غلت هاي شبيه فيلمهاي سينمايي باعث شد دقايق قابل توجهي از وقت بازي اين چنين تلف شود. و البته معتقديم كه اين وسط قطبي نتوانست براي ضد تاكتيك ميثاقيان دارويي تجويز كند و نتيجه اين شد كه شد.
دوم)
اما جالبترين نكته بازي نه شگردهاي اكبري بود و نه بن بست هاي افشيني! بلكه آن 90 هزار هواداري را كه روي سكوهاي آزادي نشسته بودند بايد به عنوان برگ افتخار فوتبال باشگاهي دانست. تا كنون سابقه نداشته در يك بازي وسط هفته، آن هم ماه رمضان، و البته مهمتر اينكه بازي معمولي و نه چندان حساس اين همه تماشاگر به استاديوم بيايد. اصلاً راحت تر بگويم جز دربي سرخابي پايتخت و بازيهاي ملي، آزادي در اين چند سال گذشته به ياد ندارد كه اين چنين مملو شده باشد.
گر چه اين 90 هزار هوادار به خواسته خود نرسيدند و شاهد ادامه پيروزيهاي سرخها نبودند، اما صرف ديدن «آزادي» سراسر آدم، ما را كه حسابي به وجد آورد. يادمان باشد سه بازي كه پرسپوليس ميزبان بوده حدود 230 هزار نفر به استاديوم آمده اند و اين در تاريخ بي سابقه است (جالب كه هر سه بازي برابر تيمهاي بزرگ نبوده است!) اين پرسپوليس و اين تماشاگر فقط چشم به قهرماني دارند، همين و بس!
سوم)
همچنان كه معضل داورهاي بي تجربه فوتبال ما را اذيت مي كند - راستي ما جز همين چهار پنج داور اسمي و مثلاً بين المللي چه پشتوانه مورد توجه ديگري در داوري داريم؟ - همين توجه ندادن به «داورسازي» باعث مي شود كه داوران بي تجربه ما روند بازيها را عوض كنند و زحمات تيمها را هدر دهند.
در همين بازي پرسپوليس - راه آهن، علاوه بر اينكه يك آفسايد اشتباه كه احتمال گل شدن آن زياد بود به ضرر راه آهن اعلام شد وقت تلف شده بازي را هم جناب داور كمتر از زمان واقعي اش اعلام كرد. به نظر شما چهار دقيقه براي آن وقت تلف كردنهاي ميثاقياني خيلي خنده آور نيست؟ داوران ما ياد گرفته اند كه هر اتفاقي توي زمين افتاد وقت تلف شده را بيشتر از 3 و 4 دقيقه اعلام نكنند و البته اعتراضهاي قاسمپور در مشهد نيز روي تصميم جهان بازي حتماً تأثير داشته است!
چهارم)
پرسپوليس به اين تساوي نياز داشت. باور كنيد پيروزيهاي پشت سر هم در ابتداي فصل هم توقع تماشاگران را بالا مي برد و هم حكم زهر را براي يك تيم دارد. به عقيده خيلي از كارشناسان پيروزيهاي بيش از 5 و 6 تا در ابتداي فصل سقوط وحشتناكي را به دنبال دارد و پرسپوليس از اين خطر جهيد. توقف مقابل راه آهن، باعث شد همه چيز دوباره به شرايط عادي برگردد. همين !
دفاع 10 نفره مقابل حمله 90 هزار نفري
سايت گل طي گزارشي از بازي راه آهن پرسپوليس نوشت:هفته پنجم ليگ برتر باشگاههاي ايران در حالي به پايان رسيد كه تيم شكست ناپذير پرسپوليس سرانجام متوقف شد.
سرخپوشان پايتخت در مقابل 90 هزار تماشاگر مشتاق مقابل راه آهن متوقف شدند تا شاگردان اكبر ميثاقيان اولين تيمي باشند كه در ليگ پنجم از پرسپوليس امتياز مي گيرد.
دو تيم بازي سريع و جذابي را به خصوص در نيمه دوم به نمايش گذاشتند. راه آهني ها در بيشتر دقايق بازي 10 نفره دفاع مي كردند و چشم به معدود ضد حملات خود دوخته بودند و در آن سو، پرسپوليسي ها در 62 درصد از زمان بازي، توپ و ميدان را اختيار داشتند و بي شك با حملات بي امانشان بايد برنده بازي مي بودند؛ اما اين بازي نهايتاً بدون به ثمر رسيدن گلي با نتيجه مساوي به اتمام رسيد. پرسپوليسي ها اكنون به مانند سپاهان 13 امتيازي هستند اما با تفاضل گل بهتر نسبت به رقيب اصفهاني در صدر جدول قرار گرفته اند. |
