|
پزشكان آمريكايي دانشگاه هاروارد اخيراًدريافته اند كه دعا و نيايش منظم مي تواند تأثيرات مثبتي بر سلامتي انسان داشته باشد.

براساس تحقيقات انجام شده دعا و نيايش مي تواند به عنوان روش درماني مؤثري در درمان بيماريهايي نظير فشارخون بالا، نارسايي ضربان قلب، افسردگي، دردهاي مزمن و بسياري بيماريهاي ديگر مورد توجه قرار گيرد. به گفته پزشكان دانشگاه هاروارد، بيماراني كه بيشتر با دعا و نيايش سروكار دارند معمولاًبعد از انجام اعمال جراحي كمتر نيازمند بستري شدن هستند، داروي كمتري نياز دارند و فشار خون آنها در حالت طبيعي قرار دارد. دانشمندان دانشگاه دوك در شمال كارولينا نيز دريافته اند كه هر چقدر يك بيمار با ايمان تر و به لحاظ اعتقادي قوي ترباشد سريعتر از افسردگيهاي ناشي از ناراحتيهاي قلبي، سكته هاي مغزي و ديگر دردهاي مزمن بهبودي مي يابد، چرا كه هنگام دعا و نيايش با كاهش فركانس تنفس تمركز و آرامش دروني بدن تأمين شده و ضربان قلب به طور طبيعي تنظيم مي گردد. تحقيقات پروفسور ماتئوس در دانشگاه جورج تون آمريكا نيز تأثيرات مثبت دعا و نيايش را بر روحيه انسان و به ويژه در درمان بيماريها تأييد كرده است. به گفته اين پزشك، كسي كه به طور منظم ساعاتي از شبانه روز را به دعا و نيايش اختصاص مي دهد به ندرت بيمار مي شود و وقتي هم كه بيمار شود به سرعت سلامتي اش را به دست مي آورد.سيستم دفاعي بدنش قوي تر مي شود و از لحاظ روحي و رواني سالمتر است و چنين فردي اعصاب پايدارتري دارد و همواره خوشبين و اميدوار است. وي مي افزايد: احساساتي نظير احساس امنيت دروني و اطمينان خاطر، احساس نيرو و ثبات دروني احساس دوستي و محبت كه همگي ناشي از تأثيرات دعا و نيايش در وجود انسان است به طرز شگفت انگيزي نيروهاي درماني و رواني بدن انسان را فعال مي كند. تجربيات خانم ايرنه يكي از بيماران اين پزشك نيروي درماني دعا ونيايش را به عنوان روش درماني پزشكي مكمل تأييد مي كنند.وي معتقد است كه تجربيات سالانه او در قالب طرح دعا و نيايش در يك معبد بسيار در روند بهبودي وي نقش داشته است به ويژه كه موجب ايجاد احساس تسكين و اميدواري نيز در وي شده است. به گفته پزشكان، امروزه دعا و نيايش نه تنها به عنوان عملي ديني بلكه به عنوان تمريني مؤثر در جهت تأمين سلامتي بشر مطرح است. دعا و نيايش در تمامي اعصار و در تمامي اديان كاركرد عمده داشته است. به عقيده ويلبر يكي از روانشناسان آمريكايي، دعا و نيايش هسته اصلي شناخت جهان است. دعا و نيايش واژه هايي هستند با نيروي قلبي كه مستقل از اعتقاد جهان بينانه با سرشت دروني انسان در تماس بوده و در تطابق كامل با نياز ازلي بشر به بازگشتي قابل اعتماد قرار دارند. با وجود تكنيكهاي به كار رفته در مديتيشن كه در آن توجه به درون معطوف شده و انسان به نداي درونش گوش فرا مي دهد، در دعا و نيايش انسان به كلي به خداوند معطوف مي گردد. در سالهاي اخير در آلمان افراد بسياري به منظور غلبه بر استرس و درمان بيماريهاي جسمي رواني به نيروي مثبت دعا و نيايش روي آورده اند. تأثيرات مثبت دعا بر تنظيم ضربان نبض و فركانس تنفس كه نتيجه آن كاهش نياز بدن به اكسيژن و افزايش مقاومت پوست است از دهه ها پيش به طور علمي ثابت شده است. دكتر پاتر آنزام معتقد است كه در روح انسان جايي هست كه هيچ تفكر، احساس و تصويري نمي تواند در اين قسمت انسان را از خدا دور كند. عارفان اين قسمت از روح بشر را كه عاري از هر شور و احساسي است به دروني ترين اتاق قلعه روح انسان تعبير مي كنند. به گفته دكتر پاتر، در اين قسمت از روح حضور خداوند متجلي است و هيچ كس ديگر اجازه ورود به اين مكان را ندارد: نه انسانها، نه مشكلات، نه افكار، نه احساسات، نه ناراحتيها و نه ترسها.تنها دعا و نيايش است كه امكان ورود به اين فضاي آرام دروني را كه به تنهايي پر از خداست، فراهم مي كند. اين فضا كه سرشار از سكوت محض است در هر يك از ما وجود دارد، اما اغلب اوقات به فراموشي سپرده مي شود. هنگام دعا ونيايش ما دوباره به اين فضا راه مي يابيم. دكتر پاتر مي افزايد: در حقيقت وقتي دنياي افكار و احساسات به عبارت بهتر غفلتهاي روحي را كه در قلبمان انباشته شده است در هم مي شكنيم، قدم به جايگاه عشق و دوستي؛ به مكان حضور پروردگار مي رسيم. طبق بررسيهاي دانشمندان، انسانهاي معتقد همواره سالمتر از افراد بي اعتقاد هستند. در اين افراد، احساساتي نظير حسادت، تنفر و به طور كلي تنشهاي روحي بسيار كمتر است. آنها آرامش روحي بيشتري دارند و به ندرت به مواد مخدر روي مي آورند و ارتباطات اجتماعي موفق تري دارند. در 20 سال اخير در سراسر جهان بيش از 200 طرح علمي ارتباط ميان سلامتي و رفتار اخلاقي را با دين و اعتقاد ثابت كرده است. در تمامي زمانها و در تمامي اديان انسانها به دعا و نيايش مي پردازند. آنها اين عمل را به تنهايي يا به طور گروهي، برخاسته از يك نياز دروني يا به خواست جامعه اي اعتقادي انجام مي دهند. انسانها به دلايل مختلفي دعا مي كنند برخي از آنها عادت كرده اند برخي ديگر دعا مي كنند، چون از يك بيماري رنج مي برند و برخي ديگر دعا مي كنند، چون نيازي دارند، اما آنچه در اين ميان مشترك است اينك همه دعا كنندگان با اعتماد كامل به قدرتي والا و بزرگ مراجعه مي كنند و اين چنين طلب كمك و نيرو مي نمايند. به گفته محققان، دعا مي تواند به گونه اي مؤثر به عنوان امري انساني تلقي شود، چرا كه دعا با نيازهاي اوليه انسان مطابق است. وقتي با اعتماد كامل به نقطه اي معطوف مي شويم از احساس ترس كه زاييده فناپذيري است رها مي شويم، چرا كه دعا با آگاهي انسان در ارتباط است. وقتي يك انسان بيمار براي سلامتي اش دعا مي كند اعتقاد به تصويري مثبت از خدا در وي شكل مي گيرد كه خود اهميت تعيين كننده دارد. به گفته دكتر پاتر، موضوع اين نيست كه در هر صورت به درمان دست يابيم، مهم اين است ما با تمام آن چيزي كه در درون ماست اعم از ترس و بيماري بتوانيم به سوي خدا بياييم. بنابر تحقيقات روانشناس دكتر والاخ، دعا و نيايش مي تواند در چارچوبي معين و در مناسكي خاص به انسان احساس امنيت و اطمينان خاطر بدهد كه نتيجه آن ايجاد حالتي مثبت است كه در آن همه جريانات دروني درمان را به فعاليت واداشته و زمينه درمان موفقيت آميز يك بيماري را فراهم مي كند، به ويژه كه ثابت شده است كه افكار و احساسات تأثير مثبتي بر روح و سلامتي دارند. بنابر تحقيقات پزشكان آمريكايي دانشگاه هاروارد كه طرحهاي گسترده اي را در سالهاي اخير در زمينه تأثيرات مثبت دعا و نيايش بر روحيه انسان و درمان بيماريها به انجام رسانده اند، ثابت شده است كه دعاهاي ديگران نيز مي تواند تأثيرات مثبتي در روند درمان يك بيمار داشته باشد كه پزشكان دليل اين امر را وجود نيروي نهفته در دعا و نيايش مي دانند. نيرويي كه به طرز شگفت انگيزي استرس را كاهش مي دهد. در سالهاي اخير در دانشكده هاي پزشكي آمريكا دانشجويان موظفند كه وقتي بر سر تخت بيماران حاضر مي شوند از سابقه ديني آنها نيز مطلع شوند. در اروپا نيز اين طرح در بسياري از مكانها با همكاري كليساها در حال انجام است. قابل ذكر است كه در طي يك تحقيق و بررسي انجام شده در فيلادلفيا در ايالت پنسيلوانياي آمريكا تجربياتي كه دكتر پاتر با دستياران خود در زمينه تأثيرات مثبت دعا و نيايش بر درمان بيماريها انجام داده اند مورد تأييد و تصديق قرار گرفت و در طرحهاي انجام شده از بيماراني گزارش شد كه دچار بيماريهاي مزمن بودند و بعد از يك برنامه هشت هفتگي دعا و نيايش، نشانه هاي بهبود بيماري در آنها ظاهر شده است. اين بيماري در اين مدت نسبت به دين و معنويات احساس علاقه پيدا كرده اند و به آرامش و تسكين دروني رسيده بودند. |