|
مراسم يادبود قيصر امين پور در مسجد دانشگاه تهران برگزار شد.
در مراسم يابود اين شاعر و استاد دانشگاه كه از طرف دانشكده ادبيات و علوم انساني و گروه ادبيات دانشگاه تهران برگزار شده بود، متن پيام تقي پورنامداريان خوانده شد.
همكار پورنامداريان در دانشگاه تربيت معلم با عرض تسليت از طرف دانشجويان و استادان اين دانشگاه به خانواده امين پور و استادان دانشگاه تهران، متن پيام پورنامداريان را خواند، كه در آن آمده بود: جريان عادي امور را قرار بر آن است كه شاگرد درباره معلمي درگذشته سخن گويد؛ اما برخلاف عادت، امروز معلمي اين جا ايستاده تا درباره شاگردي از دست رفته سخن گويد؛ شاگردي كه در علم، ذوق و هنر از معلم خود بسيار پيش بود. اين هم از بازيهاي روزگار است تا با خروج از مدار عادت خود، از آنان كه از او غفلت كرده اند، انتقام بگيرد.
استاد دانشگاه تربيت معلم از امين پور به عنوان شاعري بزرگ، محققي توانا و آزادمردي سخت باصفا ياد كرده و افزوده بود: در انجمن فرهنگ و هنر اكنون صندلي او خالي است. او يك تن بود كه رفت؛ اما از هزاران تني كه مي آيند، نمي دانم آيا كسي هست كه جاي خالي او را پر كند؟ دريغا كه مرگ تصوير چهره او را در اذهان دوستدارانش بسيار زودتر از آن كه مي رفت، تثبيت كرد و نيز عروج روحي در تكامل شعر او را كه تا وصول به خط الرأس چند گام بيشتر فاصله نداشت.
اين منتقد ادبي تصريح كرده بود: جاي بسيار دريغ است كه ديگر او نيست تا روزگار بر او بگذرد و ما تصوير شعر و چهره او را در گونه گوني تغيير و تحول ببينيم.
او همچنين از كتاب «سنت و نوآوري در شعر معاصر» به عنوان كتابي خواندني و اثري تحقيقي ياد كرده و نوشته بود: اين اثر در مواردي بسيار بديع و تأمل انگيز است. نثر كتاب دل پذير به وسعت نگاه قابل ملاحظه و استنباط هاي گاه گاه بكر او سخت دل آويز است.
پورنامداريان خاطرنشان كرده بود: اما شعر او آينه تصوير حقيقي او و زندگي ما از نگاه اوست. شعر امين پور در «تنفس صبح» انقلاب زاده شد و غبارآلوده از جنگ از «كوچه آفتاب» كه گاه هوايش را ابر اختلاف و ترديد مكدر مي كرد، به تأمل و جستجوي حقيقت برآمد؛ حقيقتي كه عقل و انديشه به تنهايي قادر به وصول آن نبود و عشق و شوريدگي ديگري طلب مي كرد، تا از برخورد عقل و جنون جرقه هايي از حقيقت پديد آيد و فضاي تاريك و پوشيده را روشن كند. در شعرهاي قيصر آن جا كه تأمل و ترديد و عشق و شوريدگي جاي هيجان هاي عاطفي مهارناپذير جواني را گرفته است، برق گاه گاه اين جرقه ها را از خلال تصويرهاي ساده و شگفتي آور زبان و زندگي در «آينه هاي ناگهان» مي بينيم كه در «گلها همه آفتابگردانند» و «دستور زبان عشق» بيشتر مي شود.
اين پژوهشگر در پايان يادآور شده بود: دريغا بيش از آن كه آسمان شعر او جرقه باران شود، او خود، مثل شهابي سوزان و شتابنده گذشت. شعر او در مرز ميان عادت و خروج از عادت به تعادلي دل انگيز در زبان و بيان و مضمون رسيده بود؛ تعادلي كه راز زيبايي آن هم از دسترس بي حجابي ابتذال به دور بود و هم از دسترس در حجاب بودگي شاهدي كه گويي از آشكار شدن خود هراس داشت. فاصله ميان آمدن و رفتن قيصر اگرچه زمانش كوتاه بود، اما مسافتش چندان عظيم بود كه جز با همتي بلند و ايماني استوار پيمودني نبود. اي كاش روزگار كه در رنج افزايي او هيچ مضايقه نمي كرد، اين همه زود فرصت تحقيق و بودن و سرودن را از او نمي گرفت، تا لذت مغتنم حضور او زندگي ما را شاد و صادقانه كند و ذوق و صداقت و آزادگي را به شاگردان بياموزد. بعد از آن تصادف شوم هرگاه فرصت ديداري با او دست مي داد، احساس مي كردم درگير تلاش خستگي ناپذير براي رسيدن به فرصتي بود كه از پيش او باشتاب مي گريخت و او خود شاهد اميدي بود كه هر روز پژمرده تر مي شد.
همچنين نوشته اي از مصطفي موسوي - استاد دانشگاه تهران - توسط يكي از دانشجويان خوانده شد، كه با اشاره به اولين ديدار خود با قيصر امين پور در 18 سال پيش، نوشته بود: از همان اولين برخورد آن چنان صميمي بود كه گويي سالياني است با هم آشناييم. پيشتر او را در «كوچه آفتاب» ديده بودم و شعرش به دلم نشسته بود. زلالي و صفاي هميشگي جاذبه خاصي به شخصيتش داده بود و همنشيني با او را خواستني تر مي كرد. در ميان جمع، حواسش به همه چيز بود. اگر از كسي يا رفتاري دلگير مي شد، خيلي سخت مي شد ناراحتي اش را فهميد. خيلي مواظب بود كسي از حرفهايش ناراحت نشود؛ حتي در موضوعات علمي و ادبي، داوريهايش صورت پيشنهاد و پرسش داشت.
موسوي ضمن اشاره به سانحه تصادف قيصر امين پور، در پايان خاطرنشان كرده بود: آخرين باري كه ديدمش، خيلي اميدوار بود. مي گفت بايد آماده عمل پيوند كليه شود. اميدوار بود؛ ولي خستگي در چشمانش موج مي زد. دوا و درمان و مراجعات مكرر با برنامه و بي برنامه به بيمارستان امانش را بريده بود. بايد مي فهميدم كه سر رفتن دارد؛ ولي نفهميدم و وقتي خبر را شنيدم، معني كلمات را نمي فهميدم. آري قيصر رفته بود. رها شده بود. ديگر دردي نداشت. به پيوند اصلي رسيده بود. او ديگر به آرامش رسيده بود.
به گزارش ايسنا، روح ا... هادي - استاد دانشگاه تهران - هم كه اجراي مراسم را به عهده داشت، درباره امين پور گفت: به گواه همه كساني كه لحظاتي اندك او را ديده بودند، اين شخصيت چنان دل پذيري داشت كه همه را بي اختيار مفتون خود مي كرد و وقتي به او نگاه مي كردم، شخصيت سياوش را برايم تداعي مي كرد و اين موهبت بسيار دوست داشتن را با خود از آن جهان آورده بود.
وي با بيان خاطره اي از كلاسهاي دوره دكتري با قيصر امين پور، تصريح كرد: آن چه كه قيصر مي پرسيد، براي همگان قابل توجه بود و خداوند اين استعداد را با دقت، نكته سنجي و پشتكار همراه كرد و فرهيختگي در ساحت دانشگاه نيز مديون نكته سنجيها، دقت و پشتكار قيصر بود. در كنار اين استعداد، خداوند او را به زيور ذوق نيز آراسته بود. قيصر لحظاتي كه با انسان حرف مي زد، شاعرانه سخن مي گفت و همواره حرف طبيعي او نيز شعر به نظر مي رسيد.
وي در ادامه از شعر امين پور به عنوان نشان شخصيت او ياد كرد و در پايان افزود: قيصر هما ن طور كه بزرگتر شده بود، در علم، تجربه و دانش نيز فزوني گرفته بود و از سنين جواني پا به ميانسالي گذاشته بود و نتيجه تحول او را مي توان در آثارش ديد. در وجود قيصر، سكوت و وقار، همه را به تعظيم وامي داشت.
در اين مراسم كه با تلاوت آيات قرآن كريم آغاز شد، حسام الدين سراج بخشهايي از «ني نامه» قيصر امين پور را به صورت آواز خواند. يكي از شاگردان امين پور نيز شعري را در سوگ استاد خود خواند.
در اين مراسم، محمد رضا شفيعي كدكني، جليل تجليل، علي محمد حق شناس، اسماعيل حاكمي، محمدعلي آذرشب، محمد رضا تركي، علي شيخ الاسلامي، تهمورث ساجدي، اميرمحمود انوار و آية ا... عميد زنجاني از دانشگاه تهران حضور داشتند.
همچنين از دانشگاه علامه طباطبايي، محمدحسن حسن زاده نيري، اسماعيل تاج بخش، محمدحسن حائري، مجتبي منشي زاده، سعيد واعظ، نعمت ا... ايران زاده و عباسعلي وفايي از شركت كنندگان در مراسم بودند.
از ديگر چهره هاي حاضر در جمع نيز به محمد رضا سنگري، قاسمعلي فراست، خليل عمراني، سهيل محمودي، ساعد باقري، محمد رضا عبدالملكيان، احمد جلالي، ناصر فيض، بيوك ملكي، اسماعيل اميني، علي داوودي، محمدرضا تقي دخت، علي اصغر محمدخاني، محمدسعيد ميرزايي، فاطمه راكعي، علي انساني، سهراب هادي، حجة الاسلام سيد محمد حسن ابوترابي فرد، هادي خانيكي، علي حكمت، غلامرضا ظريفيان، مصطفي تاج زاده و سيد محمود دعايي مي توان اشاره كرد. |
