در اين هياهوي زندگي شهري كه اين روزها با انواع و اقسام آواهاي موسيقايي كه از گوشه و كنار هم بي اختيار به گوش مي رسد عجين شده است و گاهي حتي شنيدن اجباري آنها مثلاً در تاكسيها حوصله ات را سر مي برد، رفتن به كنسرتي براي ديدن و شنيدن ساز و آواز اصيل ايراني، آن هم با اختيار خود، لذت و حكايتي ديگر دارد.
وارد لابي تالار وزارت كشور كه مي شوي عطر ياد زنده ياد ايرج بسطامي مشامت را مي نوازد. كتاب يادنامه او در گوشه اي از سالن انتظار به فروش مي رسد و اعلام مي شود كه بخشي از عوايد حاصل از فروش آن براي كمك به پروژه باغ هنر بم و اتمام اين پروژه اختصاص خواهد يافت.
اين يادنامه را تورقي سطحي و سريع مي كنم، شامل زندگينامه، فهرست آثار و عكسهايي از خود او و مراسم مختلفي است كه پس از فوتش در حادثه دلخراش زلزله بم دوستداران هنر او و دوستان نزديكش گرفته اند.
با كمي تأخير مأمور سالن خبر از به سر آمدن انتظار مردم براي ورود به سالن اجراي برنامه مي دهد. قرار است برنامه طبق اعلام قبلي ساعت 20 اجرا شود ولي ظاهراً مسأله ديركرد اجراي همايشها و برنامه هاي مختلف در كشور كه ديگر براي امثال ما عادي شده به اجراي كنسرتهاي هنري هم رسيده است.
برنامه با سه ربع تأخير آغاز شده ودر ابتدا هريك از اعضاي گروه به امتحان كوك ساز خود با نظارت مشكاتيان مي پردازند. تنها كسي كه اين امتحان را پس نمي دهد، نوربخش خواننده گروه است. او ترجيح مي دهد از استاد خود محمد رضا شجريان كه از يك ربع قبل از آغاز برنامه وارد سالن شده و بشدت هم مورد تشويق حضار قرار گرفته رخصتي بگيرد و با ليواني آب گلويي تازه كند.
پشت سر گروه با همكاري عباس كيارستمي و كانون انفورماتيك طرحي از16 درخت سرسبز سرو يا سپيدار را مي بينم به تعداد اعضاي 16 نفري گروه كه در اوج فصل اجراي برنامه يعني ماه سوم از فصل پاييز خودنمايي مي كند. البته اگر اين درختان را كه خيلي شبيه سپيدارهاي سابق خيابان ملك آباد خودمان در مشهد كشيده شده اند سرو در نظر بگيريم تقارن پاييز و سرو و سرسبزي آنها، خود نشانه اي از اين مي توان باشد كه بي دليل نيست كه پاييز را بهار عرفا ناميده اند و البته نشانه هايي ديگر كه از ذكر آن چشم مي پوشيم.
سومين شب از اجراي كنسرت موسيقي گروه عارف به سرپرستي پرويز مشكاتيان كه از او سابقه كارهاي ماندگاري چون بيداد و دستان را با همراهي آواز استاد شجريان به ياد و يادگار داريم با آواز «حميد رضا نوربخش» كه خود از شاگردان قديمي و نزديك و البته به نسبت «جهاندار» و «كرامتي» جوانتر از استاد شجريان است قرار است در آوازهاي ابوعطا، دشتي، بيات ترك و شور اجر شود.
البته بين اهالي فن هنوز بحث است كه بتوان شور را هم آواز ناميد كه ما ناميديم ولي به هر حال بنا به نظر استاد شجريان، «بهتر اين است كه اين 5 آواز متعلق به شور را به همراه 7 دستگاه ديگر يا يكسر 12 دستگاه بناميم يا يكسر 12 آواز و از اينها درست تر اينكه اين دستگاهها يا آوازها را موسيقي مقامي ايران بخوانيم.
وانگهي شور هم خود دو تاست، شور كوچك و شور بزرگ كه شور بزرگ شامل آن 5 آواز معروف است وگرنه شور كوچك خود آوازي است در حد همان5 آواز، حال با يك يا دو گوشه بيشتر يا كمتر».
به هرترتيب اجراي پنجشنبه شب گروه عارف به دلايلي كه بر حضار مشخص نشد يكسره و بدون استراحت گروه و حضار، در سالن اجرا شد و به همين دليل برخي از برنامه هاي اعلام شده در بروشور اعم از آوازهاي قسمت دوم برنامه اجرا نگرديد. بنابراين ممكن است اصلاً قسمت شور برنامه حذف شده باشد هر چند كه شور و حال بر تمام قسمتهاي ديگر سايه افكنده بود.
البته دليل حذف قسمتهايي از برنامه نيز از قبل تقريباً قابل حدس بود زيرا اولاً قرار بود كه براي ضبط ويدئويي برنامه اجراي شب هشتم آذر مد نظر قرار بگيرد، چون گروه پس از دوشب اجرا به آمادگي لازم براي ضبط مي رسيد.
و دليل ديگر اينكه برنامه علاوه بر ميهمانان سينمايي مثل جواد طوسي و مسعود كيميايي و ميهمانان موسيقيايي مثل كيهان كلهر و... كه كم و بيش در گوشه و كنار تالار وزرات كشور مي توانستي آنها را ببيني يك ميهمان ويژه به نام محمد رضا شجريان هم داشت. بنابراين ظاهراً مشكاتيان و نوربخش بر آن شده بودند كه كل برنامه را در يك قسمت اجرا كنند.
به هر حال برنامه با پيش درآمد ابوعطا شروع شد و چهار مضراب خسرو و شيرين و آنگاه آواز ابوعطا و در ادامه دو تصنيف با اشعاري از هوشنگ ابتهاج و حافظ و باز همراهي سه تار و آواز در قسمتهاي اوج آواز ابوعطا كه ميدان هنرنمايي را بيشتر به خواننده گروه مي داد هرچند كه همراهي سنتور مشكاتيان در قسمت اول آواز و سه تار بهداد بابايي در اين قسمت از آواز را هم مي شد به خوبي «هنرنمايي» ناميد.
بخش پاياني قسمت اول برنامه نيز به تصنيف «گون» اختصاص داشت كه ساخته مشكاتيان روي بخشي از شعر نو و معروف دكتر شفيعي كدكني است، با اين مطلع: به كجا چنين شتابان... گون از نسيم پرسيد...
با وجود اينكه همه تصنيفهاي اجرا شده به نوعي زيبا و گوش نواز بودند اما چندان چنگي به دل نزدند. البته بي آنكه بخواهيم به بحث قديمي عقب ماندگي موسيقي ايراني از شعر نو دامن بزنيم كه شايد عمده ترين دليل آن رجوع آهنگسازان اين نوع موسيقي به شعر نو بوده است، بايد بگوييم تنها از اين منظر مي توان به اين تصنيفها نگاهي خوشبينانه داشت كه اگر چه موسيقي اصيل ايراني با خواص ذاتي خود اعم از تحريرها و «اوج و حضيض»ها و فراز و فرودهايي كه دارد در مواجهه با اين اشعار و شكستگيهاي وزني و گره هاي صوتي و معنايي اش، هم خود را در طريق رساندن پيام، شهيد مي كند و هم شعر را، ولي به هر حال براي آنچه كه قدماي ادبي ما در تاريخ كهن ادبي و موسيقايي اين مرز و بوم «صوت بستن» يا به تعبير ديگر «وضع الحان» بر روي شعر براي مأنوس ساختن گوش شنوندگان و انتقال مواريث فرهنگي به نسلهاي آينده ناميده اند و دكتر شفيعي در نوشته هاي قبلي و نوشته فعلي خود در كتاب «زمينه اجتماعي شعر فارسي» اشاره اي رسا به آن دارد مي تواند مفيد باشد.
بنابراين از اين ديدگاه كه موسيقي را رسانه اي براي انتقال و فربه تر كردن شعر در جان مخاطب بنگريم، ساختن اين گونه تصانيف خوبند ولي از جهت لذت بردن از شعر كه اوج كار شاعر در همه نوع شعر اعم از شعر حماسي و غنايي و نمايشي است به جز شاخه ديگر شعر يعني شعر تعليمي كه آموزش دادن، اوج هنر سرودن اوست، و نيز لذت بردن از موسيقي، اين گونه تصانيف چنگي به دل نمي زنند.
بخش دوم برنامه نيز بي درنگ با هنرنمايي نويد افقه در تنبك نوازي آغاز شد.
هنرنمايي او انصافاً در حدي بود كه طاقت را براي كف زدن در بين تنبك نوازي اش چند بار از مخاطب گرفت ولي نويد افقه با اشارتي به همه گفت كه هنوز كارش ادامه دارد و نگذاشت كف زدنها مانع اجراي كار و حواس پرتي اش بشود.
البته با تمام احترامي كه براي استاد حسن ناهيد و ساز ني دارم نمي توانم نگويم كه دو نوازي وي با تار كيوان ساكت نيز وصله ناجور بخش دوم بود. به طوري كه دور و بريهاي من نيز اين نكته را يادآور شدند. نه اينكه هنر ناهيد را بخواهيم زير سؤال ببريم يا از تارنوازي ساكت خرده بگيريم، سخن بر سر اين است كه اين دو، جفت و جور نشده بودند، به گونه اي كه مشكاتيان هم به عنوان سرپرست گروه متوجه اين موضوع شد و شايد هم سريعتر از آنچه كه بايد، وارد معركه گرديد و با سنتور نوازي اش به سراغ بخش ديگر برنامه رفت.
در ادامه كار هم كه تصانيف زيباي «بهارا» با شعري از «ه.ا.سايه» و «كجاييد» از مرحوم «دهخدا» و «پنهان چو دل» از «مولانا» و در نهايت تصنيف «ققنوس» خوانده شد و در لابلاي آن، گروه نوازيها در قالب چهار مضراب بيات زند و... اجرا گرديد و از آواز همان طور كه پيشاپيش دلايل آن ذكر شد خبري نبود. پايان كار گروه هم با تشويقهاي ممتد حضار مواجه شد به گونه اي كه پس از ترك سالن مجبور شدند برگردند و تصنيف معروف «اي ايران» را بخوانند و با جمع حاضر تا سلامي ديگر خداحافظي كنند.
*علي زارعي

 





«سهيل محمودي» در مراسم رونمايي مجموعه اشعار جديدش گفت: 6 ماه است كه در هيچ كدام از شبكه ها حرفي نزده ام ولي پادويي كردن و شاگردي كردن براي ما افتخار است. اگر كاري هم بوده براي پادويي فرهنگ انجام داده ام.
شامگاه پنجشنبه گذشته طي مراسمي كه در نشر ثالث برگزار شد آخرين دفتر شعر «سهيل محمودي» با عنوان «شهر ديري است كه رفته ست به خواب» رونمايي شد.
در اين برنامه «بهاء الدين خرمشاهي»، «احمد رضا درويش»، «مفتون اميني»، «احمد مسجد جامعي»، «ساعد باقري»، «اسماعيل اميني»، «همايون خرم»، «رضا سيدحسيني»، «محمد رضا عبدالملكيان»، «فريده مهدوي دامغاني»، «عبدالرحيم جعفري» بنيانگذار انتشارات اميركبير، «يونس شكرخواه»، «موسي بيدج»، «اسماعيل سعادت» و «كيوان سپهر» حضور داشتند.
در اين برنامه چندين نفر از شخصيتهاي فرهنگي و ادبي درباره شعر و شخصيت سهيل محمودي صحبت كردند.
* خرمشاهي: هر شبكه اي را باز مي كنم سهيل صحبت مي كند
«بهاءالدين خرمشاهي»گفت: هر بار هر شبكه اي را باز مي كنم مي بينيم «محمودي» دارد صحبت مي كند و از اتفاقات نيك روزگار اينكه يك بار راديو را باز كردم و شنيدم «سهيل» درباره صدا و اجراي «ساعد» صحبت مي كند و مي گفت «ساعد» عزيز حتي فاصله ها را هم در صحبت كردن رعايت مي كند.
«خرمشاهي» در ادامه به برخي از ويژگيهاي شعر محمودي از جمله زبان او اشاره كرد و افزود: زبان شعر او زبان آشناي راسخي است كه به محض شنيده شدن به دل مي نشيند.
وي ادامه داد: وسعت تنوع و تجربه شعري سهيل تا آسماني ترين انديشه ها كه در آغاز دفتر و مثنوي هاي «ساقي نامه» و «فتوحات» مي آيد در اين دفتر شعر كاملاً مشهود است.
«خرمشاهي» كه شب قبل از اين مراسم برگزيده غزليات شمس خودش با عنوان «انسانم آرزوست» در انتشارات نگاه رونمايي شده بود گفت: ساقي نامه مرا شگفت زده كرد؛ هم ساختارش و هم معاني ژرف در ژرفش كه همواره چراغان در چراغان است.
* مسجد جامعي: سهيل به قول ما تو دل برو است
«احمد مسجدجامعي»، رئيس موزه قرآن هم در اين برنامه با اشاره به اينكه بسياري از شعرهاي سهيل اين ويژگي را دارند كه تبديل به رسانه شوند، گفت: از بسياري از اين شعرها استقبال هم شده است و اين ويژگي  مهمي است كه شاعري در زمان حيات خود اين قدر مورد استقبال قرار گيرد و اشعارش به حافظه  ها سپرده شود.وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي در ادامه از اجراي برنامه هاي فرهنگي در سطح ملي به عنوان يكي ديگر از ويژگيهاي محمودي ياد كرد و افزود: «محمودي» به تعبير ما تو دل برو است.
مسجدجامعي ادامه داد: سهيل زبان عالم  و آدم را بلد است و نيازهاي روز را هم درك مي كند و در حرف زدن و شعرهايش يك جور بين اميد و نااميدي، تاريكي و روشني، قديم و جديد جمع مي كند.وي با اشاره به اينكه محمودي يك شاعر امروزي مسلمان است، گفت: اشعار و واژگان محمودي به گونه اي است كه هر كس خودش را در اين اشعار مي بيند.
* اميني: اگر 40 بلندگو داشته باشيم سهيل پشت همه آنها صحبت مي كند
«مفتون اميني»، شاعر هم در مراسم رونمايي از دفتر شعر «شهر ديري است كه رفته ست به خواب» گفت: سهيل محمودي شاعر و خطيب آفريده شده است. او بايد دلش را بسرايد و پيامش را برساند روي اين سكو يا روي آن سكو، پشت اين بلندگو يا پشت آن بلندگو.
وي ادامه داد: او مسلماً نكته  هاي دل شما را مي گويد حالا چه فرقي مي كند روي اين سكو يا روي آن سكو.به گزارش فارس «اميني» افزود: ما اگر 2 يا 3 تا بلندگو داشته باشيم سهيل بايد پشت همه آنها سخن بگويد و اگر 30 يا 40 تا بلندگو هم داشته باشيم سهيل بايد پشت همه آنها سخن بگويد.
اين شاعر معاصر در پايان گفت: چيزهايي كه سهيل محمودي مي گويد دردهاي مشترك همه ما هستند.
*شكرخواه: «سهيل» بين رفقايم يك رمز است
«يونس شكرخواه»، روزنامه نگار نيز گفت: به گمانم سهيل بين رفقايم يك رمز است كه هركس هم سعي مي كند به شيوه خود از آن رمزگشايي كند عده اي در حوزه تصوير، عده اي در حوزه سينما و عده اي در حوزه ادبيات.
وي ادامه داد: غير از اين رمز يك محتوا هم در سهيل قائل هستم كه از ديد ارتباطات به آن نگاه مي كنم.
«شكرخواه» با بيان اينكه هركس به گونه اي اين شاعر را درك مي كند اضافه كرد: سهيل، غير را خودش مي بيند و بي هيچ معامله و درخواستي دستش را براي همه باز مي كند.
اين استاد ارتباطات در پايان گفت: شما سهيل را در شعرهايش مي شناسيد و اين يك جور عرضه خود شاعر است به مخاطبانش.
*محمودي: اگر كاري كرده ام پادويي فرهنگ بوده است
«سهيل محمودي» هم در پايان تمام سخنرانيها بعد از تشكر از تعريف و تمجيد هايي كه در اين برنامه براي او شده بود، گفت: روزگار ما با بي رحمي سيدحسن حسيني و قيصر را نديد و هنوز هم خوب نمي بيند يا با عينك بدي مي بيند.
وي ادامه داد: با اين همه بزرگداشت، باز هم جامعه ما بعد از 30 روز از مرگ قيصر خوب او را نمي بيند.
محمودي افزود: صداي «ساعد» يك فرهنگي دارد. البته خودش نشنود! امروز وقتي اميني در روزنامه اي مطلبي درباره من نوشته بود، SMS زد كه بالاخره نواخته شدي. سيدفريد قاسمي دستش درد نكند كه يك روز مجموعه شعر مرا گرفت و تحويل آقاي جعفريه (مدير ثالث) داد.
وي ادامه داد: ما كه دور هم جمع مي شويم به هر بهانه اي، يعني احترام به فرهنگ و ادبيات مي گذاريم؛ يعني توجه مي كنيم به هنر جدي كه دغدغه نان و جان و ايمان مردم را دارد؛ يعني هنري كه سهواً يا جداً اين سه را دارد.
محمودي در پاسخ به سخن خرمشاهي كه گفته بود هر شبكه اي را كه باز مي كنم مي بينم سهيل دارد صحبت مي كند، گفت: الان 6 ماه است كه در هيچ كدام از شبكه ها حرفي نزده ام ولي پادويي كردن و شاگردي كردن براي ما افتخار است اگر كاري هم بوده براي پادويي فرهنگ انجام داده ام.
نام مجموعه شعر تازه سهيل محمودي با عنوان «شهر ديري است كه رفته ست به خواب» از شعري با همين مطلع از «نيما يوشيج» وام گرفته شده است.
اين دفتر شعر را نشر ثالث منتشر كرده است.

 

گروه هنر: مؤسسه سينما شهر گزارش داد: با توجه به اهميت صداي مطلوب و استاندارد درسالنهاي نمايش، از اوايل سال 85 تا نيمه نخست سال جاري، چهل و شش سينما در كشور با حمايت اين موسسه به سيستم صوتي دالبي ديجيتال و سيستم صوتي آنالوگ مجهز شدند.
سينماهاي «سپاهان» اصفهان، «مجتمع فرهنگي ارشاد» اردستان، «بهمن» كاشان، سالن نمايش «خانه سينما»، «جمهوري» تهران، «كارون» تهران، «اريكه ايرانيان» در تهران، «تماشا» تهران، «ساويز» كرج و «آفريقا» مشهد، ده سالن نمايشي هستند كه در سال 85 به سيستم صوتي دالبي ديجيتال مجهز شده اند.
پنج سينماي«قدس» همدان، «آسيا» شيراز، «بهمن» شهركرد، «پايتخت» تهران و «جوان 3» تهران، سالنهاي تجهيز شده به اين فناوري در سال 86 به شمار مي آيند.
همچنين با حمايت و نظارت اين مؤسسه، 17 سينما در سال 85 و 14سينما تا نيمه نخست سال جاري در استانهاي مختلف كشور به سيستم صوتي آنالوگ تجهيز شده اند.

 

«وودي آلن»، فيلم ساز سرشناس هاليوود از ساخت جديدترين فيلم خود در اسپانيا پشيمان شد.
به گزارش ايسنا، «وودي آلن» در ماه جولاي براي ساخت فيلم جديدش به نام «ويكي كريستينا بارسلونا» وارد ايالت كاتالان بارسلونا شد و مورد استقبال گرم شهروندان آن قرار گرفته بود.
اما پس از آنكه اعلام شد 10 درصد از هزينه  ساخت فيلم وودي آلن از منبع مالياتهاي مردم بارسلونا تأمين خواهد شد، اعتراضهاي مردمي نسبت به آن آغاز شد، هرچند مقامات بارسلونا اعلام كردند كه اين مبلغ از محل فروش فيلم برخواهد گشت.به گزارش روزنامه گاردين، «خائومه رورس»، رئيس كمپاني ساخت فيلم جديد وودي آلن اعلام كرد: اين فيلم ديگر نه در بارسلونا و نه در هيچ شهر ديگر اسپانيا ساخته نخواهد شد و دليل آن نيز كوتاه فكري افرادي است كه گمان مي كنند يك ميليون يورو كمك مالي به فيلم وودي آلن هرگز برنخواهد گشت.

 

معاون فرهنگي وزير ارشاد بحث بر سر تأمين بودجه لازم براي برگزاري جايزه ادبي جلال آل احمد را خارج از وظايف اين وزارتخانه و در حوزه اختيارات هيأتهاي سه گانه جايزه دانست و آن را به بعد از تعيين هيأت علمي موكول كرد.
محسن پرويز، در حاشيه مراسم اهداي جوايز كميته فرهنگ و تمدن ايران و اسلام در جمع خبرنگاران و در پاسخ به سؤال خبرنگار مهر درباره سرنوشت نخستين دوره جايزه ادبي جلال و احتمال برگزاري آن در سال جاري گفت: به كار بردن واژه «سرنوشت» براي اين جايزه خيلي مناسب نيست به خاطر اينكه هنوز دوره اول اين جايزه برگزار نشده كه ما بخواهيم از سرنوشت آن بگوئيم. با اين وجود جايزه برگزار خواهد شد.
وي افزود: متأسفانه درباره اين جايزه سوءتفاهمي به وجود آمد و در چند رسانه هم مطرح شد و به يك باره گسترش پيدا كرد كه من دليل اين كار را هم نمي دانم. به هر حال لازم به توضيح است كه معاونت فرهنگي ارشاد مسؤول دبيرخانه جايزه جلال آل احمد است ولي قرار نيست ما همه كاره آن باشيم. جلال جايزه اي است كه در شوراي عالي انقلاب فرهنگي مطرح شد، حك و اصلاحاتي بر آن صورت گرفت و نهايتاً آئين نامه اي براي آن تصويب شد.

 





* سوسن صوفيان
دختر كنار پنجره نشست و به بيرون خيره شد. خانه سرشار از سكوت بود. فرصت خوبي براي فكر كردن داشت. چيزي كه معمولاً به سادگي به دست نمي آمد.
دانه هاي درشت برف از پشت شيشه در برابر چشمانش به رقص درمي آمدند. رقصي آرام و باوقار بدون آنكه نوازنده اي بنوازد. سوفيا موسيقي را دوست داشت، اما هيچ گاه مجالي براي آموختن پيدا نكرده بود. كنار پنجره كمي آن طرف تر يك ويولون بود. سوفيا ويولون را برداشت و به طرف پنجره رفت پنجره تمام قد بود. پنجره را باز كرد. روي بالكن ايستاد و شروع به نواختن كرد. اما فقط چند صداي ناهنجار به گوشش رسيد. سوفيا در حال نواختن بود كه ناگهان متوجه صحنه جالبي شد. مي دانست كه خيابان خلوت است چون روز زمستاني سردي بود. اما با وجود اين نمي شد از آن بالا آدمها را از ماشينها و درختها و اشياء جدا كرد. همه چيز به صورت نقاط كوچك رنگي ديده مي شد. خيلي كوچك. كوچك و حقير. سوفيا حس عجيبي داشت. احساس قدرت زيادي مي كرد. همه چيز زير پاهاي او بود و او بر همه چيز حاكم. برماشينها، آدمها، درخت و برتمام ساختمانهاي كوچكتر. با خود گفت: واي خداي من اگه دو تا بال داشتم...!
ولي از اينجا كه همه چيز ديده نمي شن. كوچك و ناچيز به نظر مي رسن. سوفيا خيلي هيجان زده شده بود. دوست داشت همه چيز رو از پايين ببينه، بنابراين بدون اينكه پنجره رو ببنده از بالكن بيرون آمد و به سمت در آپارتمان رفت. در را باز كرد و مقابل آسانسور ايستاد. دكمه آسانسور را فشار داد. آسانسور بعد از چند دقيقه به طبقه 100 رسيد.
بعد سوفيا دكمه طبقه همكف را فشار داد. آسانسور در طبقه همكف ايستاد. سوفيا كمي پياده روي كرد. دوباره همه آدمها و ماشين ها همان ابعاد واقعي خودش را داشت. همه چيز برخلاف ميل او بود، سوفيا كمي درباره حس اش ترديد داشت. بنابراين به داخل ساختمان برج رفت. سوار آسانسور شد و به طبقه 100 رسيد. دوباره از بالا همه چيز را بررسي كرد. خيلي جالب بود. همان حس قدرت عجيب، همان شگفتي و همان هيجانات تازه. سوفيا تمام كارهاي خانه را كرده بود. ظرفها را شسته بود، اتاق را جارو زده و گردگيري كرده بود و ... اصلا روز دومي بود كه به عنوان يك خدمتكار در يك خانه كار مي كرد. آن هم در واحد 5 طبقه 100 ام. جايي كه براي اولين بار در طول عمرش آمده بود. سوفيا پس از چند بار بالا آمدن و پايين رفتن از طبقه 100 ام سرانجام ترديدش را از دست داد. اين بار با كمال آرامش از خيابان گذشت، از بين ماشين هاي خيلي بزرگ و بعد از پياده رو عبور كرد. از ميان آدمهايي كه خيلي با او فرق داشتند، اما اين تفاوتها اصلاً براي او هيچ اهميتي نداشت.
***
دوست گرامي!
نوشته شما فضاسازي خوبي دارد و توانسته ايد به ميزان قابل توجهي اين فضا را براي خواننده ملموس سازيد. رواني و سياليت نوشته و سادگي جملات نيز سبب شده تا خوانش و درك متن ساده باشد و ارتباط برقرار كردن با آن به راحتي صورت پذيرد.
اما آنچه لطمه اساسي به نوشته زده است، عدم جذابيت موضوعي و ايستايي خط قصه و گسترش عرضي آن است. همچنين شيوه و سبك نوشتاري كه آن را تا حد زيادي به خاطره نويسي نزديك كرده است اگر در خط داستاني (موضوع) حوادث و اتفاقاتي را طراحي مي نموديد كه مؤيد حالات و روحيات و احساسات دختر بود و ديگر نيازي به شرح و توصيف زياد نداشتيد. منظور از حادثه و اتفاق نه كنشهايي است كه رويدادهاي خطير و هيجان انگيز باشند، بلكه مقصود، انجام اعمالي است كه از خلال آنها هيجانهاي دروني و افكار و عواطف شخصيت به مخاطب انتقال داده شود.در هر حال نكات مثبت متن خود را دريابيد و سعي كنيد با دوباره نويسي و انتخاب دوباره كنشها، متن را به گونه اي بنويسيد تا همين فضا و احساس را مجدداً به مخاطب منتقل كنيد.همواره به خاطر داشته باشيد كه با مطالعه و ممارست در نوشتن خواهيد توانست افق هاي تازه اي را پيش روي خود بگشاييد.
موفق باشيد.
* رضا خسروزاد

 

سرپرست موزه هنرهاي معاصر گفت: آثار موجود در گنجينه موزه هنرهاي معاصر تهران تا پايان سال جاري قيمت گذاري مي شود.
حبيب ا... صادقي با اعلام اين خبر به فارس گفت: هيأتي علمي شامل كارشناسان داخلي و خارجي كار قيمت گذاري آثار موجود در گنجينه ملي و خارجي موزه هنرهاي معاصر را تا پايان سال انجام خواهند داد.
وي افزود: در حال حاضر كارشناسان ما از طريق موزه هاي اروپايي و آمريكايي در حال به دست آوردن آخرين نرخ قيمت  آثار هنرمندان اروپايي و آمريكايي موجود در گنجينه خارجي موزه هنرهاي معاصر تهران نظير «جكسون پولاك»،«هنري مور»،«رنه وار» و ... هستند و با اتمام كار بررسي، تا پايان سال قيمت آثار گنجينه را اعلام خواهيم كرد.

 

گروه هنر- 53 فيلم جديد ايراني در چرخه توليد فيلم سينماي 86 در مرحله پيش توليد هستند.
به گزارش روابط عمومي بنياد سينمايي فارابي، تا پايان هفته اول آذر ماه سال جاري، 117 فيلم سينمايي داراي پروانه ساخت در مراحل توليد و پيش از توليد سينماي ايران قرار دارند.
از ميان اين آثار، 6 فيلم اكران شده، 11 فيلم آماده نمايش اكران نشده، 25 فيلم در مرحله صداگذاري، 8 فيلم در مرحله تدوين، 14 فيلم در مرحله فيلمبرداري و 53 فيلم در مرحله پيش از توليد هستند.

 





«خوان گلمان» آرژانتيني به خاطر به تصوير كشيدن رنجهاي ملت خود جايزه ادبي اسپانيا را دريافت كرد.
به گزارش مهر به نقل از آسوشيتدپرس، سزار آنتونيو مولينا - وزير فرهنگ اسپانيا - اعلام كرد كه اين شاعر اسپانيولي زبان به عنوان برترين شاعر مستحق دريافت جايزه 133 هزار دلاري اسپانيا موسوم به سروانتس است.
خوان گلمان 77 ساله از سال 1956 بيش از 20 جلد كتاب منتشر كرده و به عنوان يكي از شاعران مطرح معاصر آرژانتين به حساب مي آيد.

 

مراسم بزرگداشت منصور اوجي در شيراز برگزار مي شود.
به گزارش ايسنا، مراسم گراميداشت هفت دهه عمر و 50 سال شاعري اوجي، با پيام سيمين دانشور، سخنراني محمد ابراهيم انصاري لاري - رئيس دانشگاه حافظ شيراز - سعيد زاهد زاهداني - رئيس بنياد فارس شناسي - محمد رضا خالصي - شاعر و پژوهشگر - و امين فقيري - داستان نويس - همراه خواهد بود. منصور اوجي نيز در اين مراسم سخنراني و شعرخواني خواهد داشت.
مراسم يادشده به همت انجمن دوستداران حافظ ، دانشگاه حافظ شيراز و بنياد فارس شناسي از ساعت 17 روز چهارشنبه 14 آذرماه جاري در تالار حافظ شيراز برگزار خواهد شد.

 

بعد از مشكلات بوجود آمده براي جايزه مهرگان، جايزه ادبي بنياد گلشيري نيز براي يافتن محل برگزاري مراسم خود با مشكل مواجه شده است.
فرزانه طاهري - مديرعامل بنياد هوشنگ گلشيري - در گفتگو با مهر از مشكلات هر ساله اين بنياد براي يافتن محل برگزاري مراسم اهداي جايزه گلايه و ابراز تأسف كرد و گفت: بايد 23 آذرماه مراسم را برگزار كنيم اما تاكنون موفق به يافتن مكاني مناسب براي جايزه نشده ايم.