|

بچه ها تمايل طبيعي براي انتخاب دوست داشته، سعي مي كنند ديگران را نيز به دايره بازي شان جذب كنند. آنها براي فراگيري مهارتهاي اجتماعي و مهارتهاي زباني به همبازيهاي فراوان نياز دارند. بچه هايي كه طبعاً خوش مشربند و فرصتهاي فراواني براي تعامل با همسالان خود دارند و آغازگر روند دوستي و دوست يابي هستند و اين روند بويژه در طول سالهاي مدرسه از اهميت اساسي برخوردار است. بچه ها در مورد داشتن دوست خوب و مناسب و نيرومند و حفظ رابطه دوستي به راهنمايي هاي فراوان نياز دارند، به همين دليل والدين مي توانند فرزندانشان را در محيط اجتماعي مورد مراقبت قرار داده، به صحبتهاي آنها در مورد دوستانشان به دقت گوش دهند، به علاوه به دنبال فرصتهايي باشند تا توانايي و مهارتهاي اجتماعي آنها مثل كمك به ديگران، مهرباني، مثبت نگري و... را تقويت كنند. نكته مهم آنكه آنها بايد با طرد شدگي و تعارض نيز آشنا شوند تا در صورت مواجهه با آن دچار آسيب نشوند.
از آنجا كه دختران خيلي بيشتر بر دوستي سالهاي مدرسه تأكيد مي كنند و در دوستي شان حالت تملك گرا دارند، مايلند دوستان بسيار صميمي داشته باشند، دوست و دوستاني كه فدايي بوده و از هيچ چيز دريغ نورزند.
اين امر اغلب مشكلاتي را براي دختران ايجاد مي كند، زيرا با كوچكترين «نه گفتن» از جانب دوستان يكديگر را به خيانت در دوستي متهم مي كنند، همچنين به دليل روحيه تملك گرايي چنانچه دوستانشان با افراد ديگري رابطه دوستي برقرار كنند از اين امر ناراحت شده و احساس حقارت مي كنند، در حالي كه ضروري است دختران ياد بگيرند كه حتي صميمي ترين دوستان آنها هم مي توانند دوستان ديگري داشته باشند پس نبايد دوستي با ديگر دختران را فراموش كنند. از سوي ديگر «نه گفتن» نه تنها در مواردي اشكالي ندارد، بلكه گاه لازم و ضروري است، زيرا مي تواند از بروز مشكلات و آسيب رسيدن به آنها پيشگيري كند. توانايي رد كردن يا همان «نه گفتن» مهارتي است كه والدين با آموزش به فرزندانشان سلاحي را در اختيارشان قرار مي دهند تا از خودشان در مقابل آسيبهاي جسمي و رواني محافظت كنند.
عضويت پسران در گروههاي اجتماعي
اما رابطه دوستي پسران حول گروه هاي بازي و فعاليتهاي مشترك تمركز مي يابد. آنها تمايل دارند تا چندين دوست داشته باشند، كساني كه علاقه ها و فعاليتهاي مشتركي با آنها دارند.
پسران براي ايجاد و حفظ دوستي شان نياز دارند تا عضو گروهي بوده و از روحيه تيمي برخوردار باشند. گروه هاي بازي و اكتشافي و ديگر گروه ها براي دوستي پسران محيط طبيعي مناسبي فراهم مي نمايد.
با فرزند درونگرا و منزوي چه بايد كرد؟
برخي از بچه ها روحيه اجتماعي ندارند. آنها مايلند دوستاني داشته باشند، اما لزومي نمي بينند تعاملات اجتماعي ثابتي داشته باشند، در واقع گذراندن دوره هاي طولاني با گروه برايشان خسته كننده است، بچه هاي درونگرا مي توانند ساعتها در مكاني به تنهايي بگذرانند. آنها معمولاً عادتهايي از قبيل كتاب خواندن، كار با رايانه، هنر و عروسك بازي دارند. لازم است والدين مراقب باشند تا آنها وقت زيادي از خود را به تماشاي تلويزيون و بازيهاي رايانه اي نگذرانند و بين اوقات فردي و فعاليتهاي اجتماعي شان تعادلي به وجود آيد. يك راه مناسب براي كمك به اين بچه ها، ايجاد يك رابطه دوستي براي آنهاست، جستجوي يك يا دو دوست با روحيات و علايق مشترك براي آنها بسيار ضروري است تا از فعاليتهاي يكديگر لذت ببرند.
والدين نبايد كودكان درونگرا را براي ورود به فعاليتهاي گروهي تحت فشار قرار دهند، بلكه بهتر است آنها را با فعاليتها و فرصتهاي گروهي متنوع آشنا كنند و اجازه دهند كساني را كه بيشتر به دوستي با آنان راغب هستند، انتخاب نمايند. اين گونه بچه ها واقعاً از فعاليتهايي كه به آنها مهارتهاي جديدي مي آموزند لذت مي برند. گروه ها و كلاسهاي كوچك هنري، رايانه و ورزش، حوزه هاي مناسب ايجاد دوستي براي آنهاست، پس والدين مي توانند بچه هاي آن گروه ها را جستجو كنند و از آنها براي انجام فعاليت مشترك با فرزندانشان (در بيرون يا درون خانه) دعوت كنند البته بهتر است در صورت فعاليتهاي درون خانه، به والدين بچه ها اطلاع دهيد.
آنها كه در دوست يابي مشكل دارند
به دلايل گوناگون برخي از بچه ها در دوست يابي مشكل دارند، بچه هايي با اختلال كمبود توجه اغلب فاقد نشانه هاي اجتماعي هستند. بچه هاي خجالتي و كمرو اغلب براي نزديك شدن به ديگران احساس ناراحتي و ناخوشايندي مي كنند، بچه هاي مضطرب نيز انرژي زيادي را صرف مي كنند تا ترس و نگراني خود را تحت كنترل درآورند. بچه هاي پرخاشگر نيز افرادي را كه مي توانند دوستاني براي آنها باشند با اعمال و رفتارهاي خود و شهرت يافتن بدان از خود دور مي كنند.
همه اين بچه ها نياز دارند تا مهارتهاي اجتماعي را ياد گرفته و تمرين كنند تا قادر به دوست يابي و برقراري ارتباط با ديگران باشند. يكي از منابع مهم كمك به فرزندان براي آموزش مهارتها استفاده از كتاب است. البته مي توان از مشاور يا روانشناس هم در اين حوزه ها كمك و راهنمايي گرفت.
توجه داشته باشيد براي كمك ابتدا بايد روش و سبك اجتماعي فرزندتان را بشناسيد كه آن هم در صورت دقت و توجه شما به رفتارهاي آنها در محيط هاي اجتماعي حاصل مي شود. |