روزي روزگاري مدرسه، كلاس، گچ، تخته سياه و خنده هاي ريزريز ما. همهمه بچه گانه اي كه پر از كودكانگي بود.




از آن سال ها روزهاي زيادي گذشته است حالا قد كشيده ايم و كلاس ها و مدرسه ها جزء خاطرات كودكي ما شده است اما خدا مي داند هنوز هم كه هنوز است گاهي كه دلمان هوايي مي شود، به كودكي مان بر مي گرديم به آن كلاس ها و خنده هاي ريز ريز و ذوق مي كنيم وقتي معلمان زير مشق هايمان مي نويسند «هزار آفرين».
دل من اين روزها براي كودكي ام تنگ مي شود براي معلم كلاس اولمان، معلم كلاس دوممان، كلاس سوممان و براي همه معلم هايي كه دوستشان داشتم با همه اخم ها و لبخندهايشان اين ها را براي آنها نوشتم و براي خودم و براي همه آن معلم هايي كه نمي دانم حالا كجا هستند و براي همه معلم هايي كه مي بينمشان و در همين نزديكند.

عكس ها: بهناز سيدي - فرامرز عامل بردبار - متن: عباسعلي سپاهي يونسي