* سيد حبيب قاآني

در شرايطي كه توليد فيلم  - بخصوص آثارغيرتجاري- در سينماي ايران كار بسيار دشوار و طاقت فرسايي است، شكل گيري بخشي



غيرمرسوم در سينما با عنوان «فيلمهاي مجوزدار غيرقابل نمايش»، حكايت غريبي است كه دراين چندساله، نه تنها گره مشكلشان باز نشده، كه بر تعداد چنين آثاري افزوده هم شده است.
در چنين وضعيتي، شرايط براي اين نوع فيلمها از دو حالت خارج نيست: يا همين طور بلاتكليف مي مانند و يا سر از سي دي فروشي هاي كنار خيابان در مي آورند !البته براي صاحبان فيلمها، هر دو حالت خيلي هم تفاوتي ندارد !شايد هم در نهايت، كارگردان ترجيح بدهد فيلمش به جاي خاك خوردن در گوشه انبار، حداقل توسط قاچاقچيان سي دي به دست تماشاگر عادي برسد. اتفاقي كه تا كنون، براي خيلي از فيلمها رخ داده است.
فيلمهاي به رنگ ارغوان، تردست، سفر به هيدالو، آتشكار، يك شب ستاره مي شود، آفسايد، كارگران مشغول كارند، نيوه مانگ و ... نمونه اي از اين آثار بلاتكليف در چرخه سينماي ايران هستند كه تمامي مراحل قانوني ساخت يك فيلم را طي كرده و حتي در جشنواره فيلم فجر هم به نمايش درآمده اند، اما در نهايت، پشت در بلاتكليفي نمايش مانده اند!
يكي ازكارگردانان سينماي ايران در اين باره به خبرنگار ما مي گويد: من ركورددار ساختن فيلمهايي هستم كه هيچ گاه به نمايش عمومي در نيامده اند!




ابوالفضل جليلي كه در كارنامه فيلمسازي اش فيلمهايي همچون «حافظ»، «گل يا پوچ» و«ابجد» را دارد ادامه مي دهد: به نمايش در نيامدن يك فيلم از فيلمسازاني كه كار تجاري مي كنند، چندان مهم نيست، زيرا آنها از دولت وام مي گيرند و يا كارشان اسپانسر دارد و در نهايت با ايجاد جنجال، فيلم را به نمايش عمومي يا بازار سياه مي رسانند، مشكل اصلي در اين زمينه به فيلمسازاني برمي گردد كه آثار غير تجاري مي سازند و نمايش ندادن فيلمشان، باعث ورشكستگي آنها خواهد شد و در اين حالت، هيچ مسؤولي پاسخگوي چنين ضرري نيست.
جليلي تصريح مي كند : نكته جالب اينكه فيلم، تمامي مراحل قانوني خود را طي مي كند، اما در نهايت، با استناد به دلايلي -كه هيچ وقت توضيح داده نمي شود- به نمايش در نمي آيد.
وي درباره دو فيلم آخر خود كه به چنين سرنوشتي دچار شده اند، مي گويد: بعد از نمايش فيلم «حافظ» در جشنواره هاي مختلف، دوستان زيادي به من تبريك گفتند كه: «ديگر اين فيلم تو به نمايش عمومي خواهد رسيد»! در حالي كه با وجود داشتن مجوز، اعلام شد «فعلا صلاح نيست اين فيلم به نمايش در بيايد» و يا درباره فيلم «گل يا پوچ» مجوز نمايش صادر شده، اما از سال 84 ، هنوز شرايط و امكان نمايش آن پيش نيامده است.
چنين مسأله اي براي فيلم «به رنگ ارغوان» نيز رخ داده. فيلمي كه به دليل بودن نام ابراهيم حاتمي كيا بر آن به عنوان كارگردان، بسيار مورد توجه رسانه ها قرارگرفت. اين فيلم در شرايطي كه مجوز اكران وزارت ارشاد را داشت، از سوي يك وزارتخانه و پيش از نمايش در جشنواره بيست و سوم فيلم فجر، توقيف شد، اگرچه هيچ گاه مهر «توقيف» به طور رسمي از سوي مسؤولان بر روي آن زده نشد.
حاتمي كيا، ارديبهشت ماه گذشته و با حضور در برنامه «45 دقيقه» شبكه خبر، درباره سرنوشت فيلم توقيف شده «به رنگ ارغوان» گفت: من خودم سه چهار سال پيش، جلو نمايش اين فيلم را با توجه به شرايط آن زمان گرفتم و توقيف اين فيلم، خودخواسته بود. به نظرم امروز ، اين فيلم نبايد مشكلي براي به نمايش درآمدن داشته باشد و سعه صدر مسؤولان مي تواند آن را از محاق توقيف درآورد.
اما سيد جلال ساداتيان - تهيه كننده «به رنگ ارغوان»- در پاسخ به اين سوال كه براي حل مشكل نمايش اين فيلم چه بايد كرد، مي گويد: همان طور كه وقتي بين مجلس و دولت اختلاف نظري در مورد مسائلي به وجود مي آيد نهادي همانند مجمع تشخيص مصلحت نظام وجود دارد و مجمع تشخيص مصلحت نظام، نهادي است كه از همه طيف ها و سلايق در آن وجود دارند. به نظر مي رسد در امور سينمايي و هنري نيز بايد چنين مراجعي براي برطرف كردن چنين مشكلاتي وجود داشته باشند.
ساداتيان ادامه مي دهد: وزارت ارشاد و مديريت سينمايي در آن زمان يعني چند سال پيش با اكران اين فيلم موافق بود، ولي به دلايلي با نمايش آن فيلم مخالفت شد. دراين وضعيت، نهاد سومي وجود نداشت كه به عنوان نظر سوم دراين باره حكميت كند. امروزه همه چيز ممكن است درباره اين فيلم اتفاق بيفتد. هم ممكن است حل و فصل شود و هم ممكن است نشود. اين موضوع به نگاه مسؤولان بستگي دارد. امروزه نگاه مسؤولان به امور فرهنگي را نسبت به گذشته مساعدتر مي بينم.
اما براي محسن امير يوسفي و فيلمش «آتشكار»، همه چيز به سرعت برق و باد گذشت. از زماني كه اعلام شد «آتشكار» غيرقابل نمايش است تا زمان صدور پروانه نمايش و بعد هم دوباره توقيف آن، كمتر از سه ماه طول كشيد.
او درخصوص آخرين وضعيت نمايش فيلمش مي گويد: فعلا تنها اميدواري من، نمايش فيلم در اواخر تابستان و يا اوايل پاييز است، اگرچه هنوز هيچ چيز مشخص نيست.
او درباره فيلم ديگرش كه با مشكل اكران مواجه شده نيز مي گويد: «خواب تلخ» در سال 82 آماده نمايش شد و با وجود استقبال منتقدان در ايام جشنواره، پس از آن امكان نمايش فيلم فراهم نشد.
اين كارگردان جوان سينما مي افزايد: تنها نتيجه نمايش ندادن يك فيلم، به خاك سياه نشستن سرمايه گذاران آن است و من نيز از اين جريان مستثني نيستم.
امير يوسفي تصريح مي كند: فيلم «خواب تلخ» پروانه نمايش داشت، اما به دليل مهيا نشدن شرايط و با گذشت زمان قانوني، بايد به دنبال تمديد مجوز نمايش آن باشم، اگرچه چندان هم به اين جريان اميدوار نيستم.
از نكات جالب در اين زمينه، حضور فيلمهايي است كه در زمان نمايش جشنواره اي خود، هيچ بيننده اي، چنين عاقبتي را برايشان پيش بيني نمي كرد.
اما از ديگر كارگردانان سينما كه شش فيلم وي در اكثر جشنواره ها به نمايش در آمده و جوايز متعددي نيز كسب كرده، عليرضا اميني است كه وضعيت نمايش فيلمهايش از سال 80 تاكنون نامشخص است. وي در اين باره به خبرنگار ما مي گويد: آن قدر درباره وضعيت نامعلوم نمايش فيلمهايم صحبت كرده ام كه ديگر به اين كار تمايلي ندارم!
اميني كه فيلمهايي همچون «زمان مي ايستد»، «دانه هاي ريز برف»، «كنار رودخانه» و «نامه هاي باد» را در كارنامه اش دارد، افزود: به نظرم صحبت كردن در اين باره هيچ فايده اي ندارد ... بگذاريد ما كار خودمان را بكنيم!
ازجمله ديگر فيلمهاي بلاتكليف در سينماي ايران، «خلع سلاح» ساخته عليرضا داوود نژاد است كه در سيزدهمين جشنواره فيلم فجر در شش بخش نامزد دريافت سيمرغ بلورين شد، اما از سال 73 همچنان نمايش آن در محاق است.
داوودنژاد در اين باره به خبرنگار ما مي گويد: هميشه برايم جاي تعجب بوده اين فيلم كه در جشنواره نمايش داده شده و داستان آن نيز درباره جنگ جهاني دوم، ايران و حضور ارتش سرخ در گيلان است به چه دليل به نمايش عمومي درنمي آيد. من توقع داشتم به خاطر تهيه مشترك اين فيلم با بنياد سينمايي فارابي، امكان نمايش اين فيلم خيلي راحت تر مهيا شود، اما اين بنياد كه وظيفه اش حمايت از سينما مي باشد تا كنون تلاش چنداني براي اكران اين فيلم نكرده است.
*
با همه آنچه گفته شد، مي توان فهرست نسبتا بلند بالايي از فيلمهايي كه با دريافت مجوز ساخت و اكران توليد شده اند ارائه كرد كه چندين سال است در انتظار اكران مانده اند تا رنگ پرده را به خود ببينند و سرمايه هاي توقيف شده تهيه كنندگان خود را آزاد كنند. به راستي، نمي توان طرحي جامع براي حل اين معضل اساسي سينماي ايران ارائه كرد؟!

 

كيومرث پوراحمد هفته آينده براي نمايش فيلم «اتوبوس شب» آخرين ساخته  سينمايي اش، عازم جشنواره  فيلم «دهلي نو»



مي شود و همچنان به گفته  خودش؛ ساخت پروژه  جديد سينمايي اش قطعي نشده است.
اين كارگردان سينماي ايران درگفتگويي با ايسنا، گفته است: شرايط فيلمسازي سخت شده است؛ مميزي كه وجود دارد و وسواسي كه خودم دارم؛ باعث شده همچنان توليد فيلم براي خودم قطعي نباشد.
وي در ادامه، نارضايتي اش را از نوع بروشوري كه در نمايش خانگي فيلم «اتوبوس شب» منتشر شده، اعلام كرد و گفت: بروشور به گونه اي طراحي شده است كه مثلاً با بروشور فيلمي مثل «كلاغ پر» هيچ فرقي ندارد. يك چهره  از هنرپيشه  فيلم گذاشته اند كه هيچ ربطي به موضوع فيلم ندارد.
پوراحمد درعين حال خاطرنشان كرد: در زمان اكران عمومي فيلم اصرار داشتم كه از پوستر سياه و سفيد و خاصي كه براي اين فيلم طراحي شده بود، به دليل اينكه تماشاچي متوجه باشد كه قرار است با فيلم متفاوتي روبرو شود، بر سر درها استفاده بكنم كه اين اتفاق هم افتاد، اما در بروشور نمايش خانگي پوستر نامناسبي براي آن در نظر گرفته شده است.
اين كارگردان سينما در ادامه همچنين نسبت به نحوه  عرضه  فيلم به صورت سي دي اظهار نارضايتي كرد و به ايسنا گفت: نمي دانم چرا از صد هزار نسخه اي كه براي اين فيلم زده شده است، 90 هزار نسخه به صورت وي سي دي عرضه شده است؟ !اين در حالي است كه به  اين صورت هم كيفيت كار پايين مي آيد و هم فيلم بصورت دو بخشي عرضه مي شود. در حالي كه مي توانستند فيلم را در نسخه هاي بيشتري به صورت دي وي دي عرضه كنند.
گفتني است: اين كارگردان سينما به عنوان مشاور در نگارش سريال «سرنخ» كه توسط عليرضا معتمدي در حال نگارش است، همكاري دارد.

 

* آرش شفاعي

از حوزه ادبيات داستاني ايران خبرهاي خوبي به گوش مي رسد، پايان يافتن چاپهاي دوم رمانهاي «بيوتن» و «كافه پيانو» در مدت



زماني اندك از انتشار آنها، نشان دهنده اين است كه مخاطب ايراني ادبيات داستاني، اگر با رماني كه در آن نويسنده حرفي براي گفتن داشته باشد. مواجه شود، به آن اقبال مي كند و آنچه درخصوص بحران مخاطب در ادبيات گفته مي شود، سوء تفاهمي بيش نيست!
«بيوتن» تازه ترين كتاب «رضا اميرخاني» نويسنده رمان پرفروش «من او» است كه با فروش خوبي در نمايشگاه بين المللي كتاب مواجه شد و در مدت يك هفته، تمام نسخه هاي چاپ اول و بخش عمده اي از چاپ دوم آن به فروش رفت.
«اميرخاني» از معدود نويسندگان ايراني است كه آثارش مخاطب ثابت خود را پيدا كرده و خريداران كتابهاي او به اعتبار امضايش، آن را مي خرند و مي خوانند. اين توفيق، فارغ از نوع نگرش و ايدئولوژي نويسنده، در مجموع به سود ادبيات ماست، زيرا نشان مي دهد اندك اندك به سمت تربيت نويسنده و مخاطب حرفه اي كه اولين نياز برپا ماندن ادبيات داستاني است، پيش مي رويم.
اميرخاني نويسنده اي است كه بر خلاف بسياري از همكاران خود، پيش و بيش از دغدغه «چگونه نوشتن»، وسواس «از چه نوشتن» دارد و براي رسيدن به اين دغدغه، از همه ابزارها و عناصر لازم براي داستان نويسي سود مي برد.
او براي رسيدن به ظرف زباني لازم براي بيان حرفهايش، تجربه هاي مكرر و متعددي را پشت سرگذاشته و اينك به روايتي اختصاصي و سبكي شخصي در رمان نويسي دست يافته است كه نه از دل كلاسهاي تئوريك داستان نويسي، بلكه از دل دست و پنجه نرم كردن نويسنده با كلمات و قالبهاي داستاني برآمده است.
او جريان غالب داستاني ما را كه «داستان كوتاه» است قالبي مناسب براي بيان حرفهايش نيافته و به همين خاطر تجربيات داستاني او همه در قالب رمان نگاشته شده است.
«بيوتن» حديث تنهايي و رنج يك انسان آرمانگراي منتظر در سرزمين سرمايه داري و حاكميت پول و ارزشهاي مادي است. از ديد «ارميا» (قهرمان داستان)، آمريكا تنها يك جغرافيايي مشخص در جهان معاصر نيست، بلكه نماد و استعاره اي است از سرمايه داري مسلط بر جهان و او از همين ديدگاه، ايران امروز را هم دچار بيماري حاكميت سرمايه سالاري مي بيند.
«ارميا» براي ازدواج با «آرميتا» دختر جواني كه در استخدام يك مؤسسه پژوهشي اديان در ايالات متحده است به اين سرزمين سفر مي كند. «ارميا»، بازمانده نسل جنگ و آرمانگرايي است كه هنوز با همرزم شهيدش - سهراب - در مكالمه اي ذهني است. اين انسان آرمانگراي مشرقي كه نمادي از انسان منتظر برآمده از تفكر شيعي است، در جامعه اي گرفتار مي شود كه همه چيز، حتي مذهب و اخلاق، از ماهيت و جودي خود تهي شده است و اساس و ملاك خوب و بد و خير و شر، نه براساس ماهيت خير و شر، بلكه براساس منفعت مادي و ظاهري سنجيده مي شود.
«ارميا» در چنين جامعه اي، درگير تنهايي و انزوايي تحميلي اما فعال مي شود و به هر جا كه سر مي زند درهاي سعادت را برخود بسته مي بيند.به اين اعتبار «بيوتن» رمان تلخي براي انسانهاي معتقد است، زيرا تنهايي استخوان سوز آنها را در دنياي امروز به شكلي عريان و بي رحمانه نشان مي دهد.
«اميرخاني» در رمان جديدش، نقش يك روايتگر داستاني بي طرف را كنار گذاشته و خود به عنوان نويسنده، در متن حضوري دايمي دارد و حتي از برخي علايم (نظير علامت دلار و نشانه سجده واجب) براي پيشبرد ذهنيت خود سود مي برد. اينكه آيا اين همه دخالت نويسنده در متن و استفاده متناوب او از روايت داناي كل تا چه حد به ادبيت متن كمك كرده، بحثي جداگانه و مفصل است. اتفاقا از ديدگاه داستاني ورود نويسنده به متن در بسياري از موارد به روايت داستاني «بيوتن» ضربه زده ، اما هدف نويسنده را از نگارش داستان پيش برده است.
اينكه در اين معادله (ادبيت متن در برابر بيان حرفهايي كه بايد گفت) كفه ترازو با كدام يك مي باشد، سؤالي است كه همواره در خواندن داستانهايي از جنس «بيوتن» در برابر خواننده قرار مي گيرد و نمي توان جوابي جز پسند نويسنده و سليقه مخاطب به آن داد.
«بيوتن» پيرنگ داستاني پر رنگي ندارد؛ كش و قوس و كنش و واكنش شخصيتها چندان قدرتمند نيست، اما نويسنده در ديالوگ نويسي، ساختن فضاي داستاني و شخصيت پردازي در موارد زيادي موفق عمل كرده است.
بهره گرفتن از طنزي هوشمندانه، كمك گرفتن از امكانات داستاني متعدد (نظير روايتهاي مختلف كه داستان را به يك داستان پست مدرنيستي نزديك مي كند)، استفاده خلاقانه از بازيهاي زباني و امكانات واژگان براي ايجاد معاني متعدد (كه نمونه اي از آن نام رمان است) و بهره مندي از فراواقعيت در كنار يك فضاي داستاني كاملاً معاصر باعث شده است. «بيوتن» با وجود حجم زياد و بيان حرفهايي كه گاه به مقاله پهلو مي زند از نفس نيفتد و بتوان به عنوان يك متن ادبي قابل توجه به آن نگريست.

 

فيلم «پوست موز» ساخته علي عطشاني، داستان جوان ثروتمندي به نام حميد است كه بر اثر تصادف به كما مي رود و روحش در عالم برزخ، عاشق روح دختري جوان مي شود. جسم حميد در اين دنيا بتدريج بهبود مي يابد و از كما در مي آيد. اينك او مي خواهد دوباره به برزخ برگردد، اما خودكشي حرام است و قطعاً او را به جهنم خواهند برد. در اين فيلم حميد فرخ نژاد، بهنوش طباطبايي، بهزاد فراهاني و مهران رجبي ايفاي نقش مي كنند.
اين فيلم به دليل برخي حساسيتها در جشنواره فيلم فجر به نمايش در نيامد و در حال حاضر، نمايش عمومي آن منوط به اصلاح برخي سكانسها شده است. علي عطشاني كارگردان فيلم در گپي كوتاه با ما به برخي سؤالها در اين باره پاسخ گفته است كه مي خوانيد.
***
* به نظر مي رسد پاي نمايش في



لم «پوست موز»، واقعاً روي پوست موز قرار دارد؟!
** متأسفانه نهاد تصميم گيرنده و نظارت كننده به هيچ وجه به ما نمي گويند كه مشكل فيلم چيست؟ بسياري از فستيوالهاي معتبر، دلايل حذف فيلم را عنوان مي كنند، اما در ايران هيچ كس پاسخگو نيست!
* فيلم با چه بودجه اي ساخته شد و پيش بيني شما از فروش آن چه ميزان است؟
** حدود 200 ميليون تومان هزينه ساخت فيلم «پوست موز» بوده و كف فروش آن (اگر روال اصلاحيه هاي مداومي كه بر آن وارد مي شود) تمام شود، توسط پخش كننده 500 ميليون برآورد شده است.
* گمان نمي كنيد مشكل نمايش فيلم، مضمون آن باشد؟
** در اين هم قانونگذار وجود دارد و هم ناظر. فيلم «پوست موز» داراي پروانه ساخت است. ايرادهايي به فيلمنامه گرفته شده كه آنها را اصلاح كرده ايم. از سوي ديگر، اين فيلم مشاور مذهبي داشته و تمام زواياي مذهبي فيلمنامه را با ايشان در ميان گذاشتيم تا مشكلي از اين نظر به وجود نيايد.
* در سينماي ما تا چه اندازه تهيه كننده در توليد يك اثر دخالت مي كند؟
** اينكه تهيه كننده چقدر در ساخت يك فيلم دخالت دارد، به اينكه تهيه كننده كي باشد و كارگردان كي باشد بستگي دارد و همچنين اگر تهيه كننده از مراكز دولتي يا وابسته به دولت (چه مستقيم چه غيرمستقيم) باشد، قطعاً نظراتش را در فيلمنامه اعمال مي كند، ولي به طور حرفه اي وقتي تهيه كننده اي ساخت يك فيلمنامه را به يك كارگردان واگذار مي كند قطعاً نبايد در ساخت آن دخالتي داشته باشد، ولي در سينماي ما، چه چيز روي اصول حرفه اي هست كه اين يكي باشد؟!
* آيا فيلم بعدي شما هم، باز در زمينه دنياي ماورايي است؟
** كار جديدم كه از هفته آينده شروع مي شود، هيچ ارتباطي چه داستاني و چه ساختاري با «پوست موز» ندارد. پروژه سينمايي «گونو» از بزرگترين و پر خرجترين پروژه هاي سينماي ايران است. «گونو» يك اثر كلاسيك و خانوادگي است كه كل ماجراي آن در يك محيط مي گذرد.
* آيا واقعيت دارد كه در حال حاضر در سينماي ما «بازيگر سالاري» وجود دارد؟
** نمي شود به طور كلي گفت، شايد در بعضي كارها چنين خصيصه اي وجود داشته باشد، ولي من اگر روزي احساس كنم در توليد فيلمم «بازيگر سالاري» هست يك لحظه هم كار را ادامه نمي دهم!

 

فيلم زندگي ابوعبدا... رودكي - شاعر بزرگ ايراني - در عشق آباد تركمنستان به نمايش درآمد.به گزارش ايسنا، فيلم «سرنوشت



شاعر»، محصول تاجيكستان كه به يكهزار و صد و پنجاهمين سال تولد رودكي اختصاص دارد، پنجشنبه، 20 تير با همكاري مشترك سفارت جمهوري تاجيكستان در عشق آباد و وزارت فرهنگ، تلويزيون و راديو تركمنستان، در سالن تئاتر و موسيقي عشق آباد به روي پرده رفت. اين فيلم در سال 1959 به كارگرداني بوريس كيمياگاروف و بر اساس متن ساتيم اولوگزاده ساخته شده كه زندگي رودكي - شاعر پارسي گوي ايراني - را به تصوير كشيده است.

 

سلمان رشدي - نويسنده  مرتد هندي - به عنوان برنده   جايزه  «بهترين بوكر» انتخاب شد.
به گزارش ايسنا، برگزار كنندگان جايزه   ادبي بوكر به مناسبت چهلمين سال راه اندازي اين جايزه ، شش كتاب برندهجايزه  بوكر در سالهاي گذشته را به عنوان نامزد دريافت جايزه  «بهترين بوكر» انتخاب كرده بود.
به گزارش رويترز، در پايان نظرسنجي اينترنتي، كتاب «بچه هاي نيمه شب» نوشته  رشدي، توانست با كسب 36 درصد آرا از مجموع حدود هشت هزار رأي دهنده، برگزيده شود.«بچه هاي نيمه شب» رشدي كه در سال 1981، جايزه   بوكر را كسب كرده بود، در سال 1993 هم به مناسبت بيست  و پنجمين سال راه اندازي جايزه ، عنوان «بهترين بوكر» را گرفته بود.
اين نويسنده   هتاك 61ساله كه با كتاب موهن «آيات شيطاني» خشم مسلمانان جهان را برانگيخته است، به علت برگزاري تور كتاب در آمريكا به سر مي برد و به همين دليل، پسرانش اين جايزه را به نيابت از او در لندن دريافت كردند.
ديگر نامزدهاي دريافت اين جايزه عبارت بودند از: جي.ام. كوئتزي براي رمان «رسوايي»، برنده  بوكر سال 1999؛ نادين گورديمر براي رمان «طرفدار محيط  زيست»، برنده  بوكر 1974؛ پت باركر براي رمان «جاده  روح»، برنده   بوكر 1995؛ جِي.جي. فارل براي رمان «محاصره  كريشناپور»، برنده  بوكر 1973؛ و پيتر كري براي رمان «اسكار و لوسيندا»، برنده  بوكر 1988.

 

كمال تبريزي اعلام كرد: فيلم سينمايي «پاداش» همچنان به طور كامل متوقف است.اين كارگردان سينماي ايران به ايسنا، گفت: برخلاف برخي خبرها كه مبني بر آغاز تدوين اين فيلم منتشر شده است، فيلم سينمايي «پاداش» همچنان در مرحله پايان فيلمبرداري بوده و به دليل اختلافات و مشكلات عديده مالي با سيمافيلم به طور كامل متوقف است !و كماكان پس از گذشت دو ماه از اتمام فيلمبرداري و به دليل عدم توانايي در تصميم گيري مسؤولان سيمافيلم(!) هنوز مرحله  تدوين آن، آغاز نشده است! از اين رو همين جا و به دليل رفتار ناپسند مسؤولان امر، ناچار به اعلام اين مطلب هستم كه در صورت ادامه اين روند از سوي سيمافيلم، ناگزير به رها كردن پروژه پاداش، تا اطلاع ثانوي خواهم شد و به زودي ساخت فيلم سينمايي ديگري را با فراهم آوردن مقدمات آن، آغاز خواهم كرد والسلام!
به گزارش ايسنا، 12 ارديبهشت ماه فيلمبرداري جديدترين ساخته  سينمايي  كمال تبريزي؛ «پاداش» در تهران به پايان رسيد، فيلمي كه به گفته  او؛ كاملاً يك فيلم طنز و كمدي است.

 

پروفسور ويتالي نائومكين از برگزاري مسابقه  عكاسي «اسلام در روسيه» خبر داد.
به گزارش ايسنا در آسياي ميانه، رئيس مركز پژوهشهاي عربي و اسلامي روسيه گفت: اين نخستين مسابقه  عكاسي مردم روسيه است كه با هدف نزديك كردن مليتها، اديان و فرهنگهاي گوناگون برگزار مي شود. به گفته  او، هدف از اين برنامه، افزايش دانش در جامعه درباره  اسلام در جهان است. اين روش بسيار خوبي براي توسعه موضوع روسيه و جهان اسلام به شمار مي رود؛ به كمك عكسها مي توان مردم را به يكديگر نزديك كرد.وي خواست براي اين مسابقه بيشتر عكسهاي روشن و شادي آفرين فرستاده شوند.

 

«توماس ديچ» نويسنده آمريكايي رمانهاي علمي-تخيلي كه داستانهاي ترسناكش معروف بود، در سن شصت و هشت سالگي خودكشي كرد.
به گزارش فارس از روزنامه گاردين چاپ لندن، وي همچنين جوايز ادبي زيادي را درطول عمر نويسندگي اش از آن خود كرده بود. جايزه ادبي «هوگو»، «نبولا»، «جان كمپبل» از اين دسته هستند.«ديچ» به زودي از پيشروان موج نو در ادبيات آمريكا شد. وي بعدها با نشريات مهم آمريكا از جمله نيويورك تايمز همكاري كرد و براي آنها نقد تئاتر و اپرا نوشت.روزنامه گاردين درباره ديچ مي نويسد: ديچ يكبار اين طور اظهار نظر كرده بود كه جامعه آمريكا دروغگو است و به همين خاطر هم است كه ژانر علمي تخيلي جزو ادبيات ملي اين كشور به حساب مي آيد.

 

تازه ترين چيدمان «عليرضا اميرحاجبي» با پيراهن هنرمندان نامي عرصه هاي مختلف هنر  ايران در تهران عرضه  شد.
به گزارش ايسنا، اين هنرمند هنر جديد و عكاس، نمايشگاه چيدمانش را عصر چهارشنبه در موزه  اصلي «مان هنر نو» برپا كرد و 30 پيراهن از 30 هنرمند معاصر در عرصه هاي موسيقي، هنرهاي تجسمي، سينما، تئاتر و تلويزيون را با امضاي صاحبانشان به گونه اي روي صندليهاي پي درپي چيد كه گويا ميهماني و يا مراسمي به پايان رسيده است و فنجانهاي ميهمانها زير هر صندلي جاي داده شده اند.
حسين عليزاده، محمد احصايي، پرويز كلانتري، هانيبال الخاص، جعفر پناهي، داوود شهيدي، كامبيز درم بخش، آتيلا پسياني، رضا كيانيان، كامران شيردل، كامران عدل و... از جمله اين هنرمندان بودند.
اميرحاجبي همچنين نمايشگاهي از عكسهاي اين هنرمندان در حال امضاي پيراهنهايشان را دورتا دور گالري محل عرضه چيدمان برپا كرده است.
ضيافت هنرمندان ايران تا 25 تيرماه جاري در محل يادشده واقع در خيابان شهيد ميرزاپور - سهيل - شماره  33، برپا مي ماند.

 

موزه سينمايي «جكي چان» (بازيگر آثار اكشن سينماي چين) در «شانگهاي» تأسيس و برپا خواهد شد.
به گزارش ايسنا، در اين موزه امكان دسترسي علاقه مندان سينماي جكي چان به تمامي آثار سينمايي او وجود خواهد داشت.