* مليحه پژمان
* قسمت اول

درآمد




انيميشن، يعني ساخت تصاوير متحرك به هر صورت و به هر شكل. انيميشن ها روشهاي ساخت بسيار گوناگوني دارند كه يكي از اين روشها استفاده از رايانه است و كاربردهاي گوناگوني دارند، از قبيل: تيزرهاي تبليغاتي، برنامه هاي علمي آموزشي، جلوه هاي ويژه يا انيميشن تركيب شده با فيلم، ساخت انيميشن براي سرگرمي كودكان و نوجوانان، ساخت محيط هاي شبيه سازي شده واقعي، توليد بازيهاي رايانه اي و...
در زمانهاي آغاز پيدايش سينما، كساني كه به ساخت فيلمهاي سينمايي و تلويزيوني مشغول بودند به فكر افتادند تا از جهان گسترده و بي نهايت ذهن و تصورات و تخيل خود تصاويري ارائه كنند. پس با كنار هم گذاشتن نقاشي هاي متعدد، تصاويري متحرك ساختند و اين نحوه ساخت فيلم را انيميشن ناميدند. به مرور زمان اين انيميشن ها از حالت كوتاهي و خشكي حركات و محيط درآمدند. امروزه شركتهاي بزرگ بسياري در مورد توليد انيميشن تلاش مي كنند و البته سود زيادي هم عايدشان مي شود. در تمام دنيا توجه ويژه اي به انيميشن بويژه در حوزه كودكان و نوجوانان مي شود و پس از توليد كارتونهاي تلويزيوني، توليد بازيهاي انيميشن 3 بعدي رايانه اي، جايگاه ويژه اي را به خود اختصاص داده است. در ايران هم حدود 40 سال از عمر انيميشن مي گذرد، اما با وجود اين سابقه طولاني، هنوز هنرمندان در اين عرصه از بسياري مسائل مرتبط با اين مقوله گلايه مندند. ما در ايران ظرفيتهاي بالايي به لحاظ محتوايي و فني داريم و انيماتورهايي در كشورمان كار مي كنند كه نمي توان تواناييهايشان را در ساخت آثار انيميشن ناديده گرفت، اما آن چنان كه بايد از توانايي آنان بهره گرفته نشده است. در اين گزارش كه در دو قسمت ، امروز و فردا تقديم خوانندگان مي شود با محوريت انيميشن و كاركردهاي آن به سراغ هنرمندان اين عرصه مي رويم تا آنها پاسخگوي اين پرسشهاي ما باشند.
* مهمترين چالشها و موانع موجود پيش روي صنعت و هنر انيميشن در كشور ما چيست؟
* آيا ضرورت تأسيس نهادي مستقل براي سازماندهي، هماهنگي و حمايت از هنرمندان اين رشته در كشور احساس نمي شود؟
* نهادهاي حمايتي مثل، مركز گسترش سينماي مستند و تجربي، مركز فرهنگي هنري صبا، كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان تا چه حد در ارتقاي صنعت و هنر پويانمايي در كشورمان تأثيرگذار بوده اند؟
***
* آيدين آغداشلو/ گرافيست و نقاش:
چيزي به اسم انيميشن نداريم
انيميشن در ايران چند دوره مختلف را طي كرده تا به اين جا رسيده است دوره اول تجربه اي بوده كه به وسيله بعضي پيشكسوتها مثل «جعفر تجارتي» صورت گرفت كه البته اوليه و ناشيانه بود، اما نشان مي داد كه هنرمندان ايراني علاقه مند به كار در اين رشته هستند.
دور دوم با تشكيل كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان همراه بود، و در دهه هاي 40 و 50 اين مركز مروج و مشوق انيميشن شد و تعدادي از هنرمندان گرافيست كه در كار گرافيك صاحب شهرت بودند، كارهايي را در اين عرصه كردند؛ كساني مثل «فرشيد مثقالي»، «نفيسه رياحي»، «نورالدين زرين كلك» و... در اين دوره، انيميشن ايران صاحب جوايز قابل توجهي شد.
او خاطر نشان مي كند:«متأسفانه در دوران پس از انقلاب، چندان توجهي به انيميشن نشد و شايد در طول 10 سال اخير با استفاده از كاربرد رايانه تجربه هايي صورت گرفته، اما در قياس با آن چيزي كه در جهان معاصر مي گذرد، انيميشن ما راه بسيار طولاني در پيش دارد. ما هنوز قادر نيستيم انيميشن هاي داستاني پر كار و مفصل توليد كنيم كه آن هم به علت عقب افتادگي تكنولوژيك و نداشتن تجربه و سابقه، همچنين عدم وجود مؤسساتي است كه بتوانند كار را به عهده بگيرند. انيميشن با خلاقيت و انديشه ابداع سر و كار دارد و خلاقيت به هزينه هاي عظيم و فناوري پيشرفته نياز دارد. اگر حمايتهاي لازم انجام شود، حرفهاي قابل گفتن زيادي هست» آغداشلو در ادامه مي گويد: «هنوز هنرمنداني كه در دهه 40 و 50 براي كانون پرورش فكري كودكان كار مي كردند، فعال هستند. يكي ديگر از مراكزي كه مي تواند در اين زمينه به پيشرفت كار كمك كند، صدا و سيماست. انيميشن به تصميم گيري، بودجه و حمايت نياز دارد كه هر سه اينها در صدا و سيما به صورت بالقوه وجود دارد.
تصور كارگاههاي كوچكي كه نمونه هاي عالي انيميشن ايراني را توليد كنند، تصور بعيدي نيست اما اين كار به سرمايه گذاري زيادي نياز دارد كه در عين حال مخارج تهيه را به دليل نبودن امكانات نمايش كافي جبران نمي كند. انيميشن به بازاريابي در سطح حرفه اي نياز دارد. درست مثل حمايتهايي كه وزارت ارشاد در مورد سينماي ايران انجام مي دهد.
در اين صورت انيميشن مي تواند روي پاي خود بايستد. در حال حاضر به نظر مي رسد كه حتي انيميشن هاي مذهبي هم مخاطبان خود را به اندازه كافي راضي نمي كنند كه اين مسأله در مورد ساير انيميشن ها نيز صادق است. ما ظرفيتهاي خوبي داريم اما بي برنامگي، اين ظرفيتها را از بين مي برد. در اين شرايط چيزي به اسم انيميشن نداريم!»

* محمدرضا كريمي صارمي/ دبير دوسالانه انيميشن تهران:
در انيميشن، ضعف مديريت داريم
چالشها در حوزه انيميشن كم نيست، اما آنچه اخيراً هنرمندان اين عرصه را آزار مي دهد، اين است كه مديريت و برنامه ريزي خوبي در اين عرصه نداريم. وقتي كه مي بينيم از سال 2004 به بعد، كشورهايي مثل هند، مالزي، سنگاپور و حتي كشورهاي حاشيه اي مثل عربستان سرمايه گذاري زيادي دراين عرصه كرده اند، باوجود نداشتن تجربه در انيميشن، صددرصد در آينده نسبت به ما كه چهل سال در اين زمينه تجربه كار داريم، پيشي خواهند گرفت.
ما طي 4 تا 5 دهه انيميشن يا پويانمايي، هيچ وقت نتوانستيم به يك برنامه ريزي حتي دو ساله برسيم و در حال حاضر هم مي بينيم كه استعدادها وجود دارند، دانشگاه ها شكل جدي به خودشان گرفته اند و در مقاطع كارشناسي ارشد دانشجو تربيت مي كنند، بازار كار وجود دارد، سرمايه گذاري كه مهمترين قسمت هنر انيميشن به دليل گران بودن و كندي آن در به ثمر رسيدن سرمايه است، وجود دارد و سرمايه گذاري، آن هم به صورت ميلياردي انجام مي شود، اما خروجي آن چيزي نيست كه اين هنر را به واژه صنعت الصاق كند. پس فقط در حوزه هنر مي توانيم مثل ساير هنرها به انيميشن نگاه كنيم. حالا شايد در كنار اين توليدات، جرقه هايي زده شود و استعدادهاي تازه اي هم شناسايي شوند، آن هم در حد 8 دقيقه و يك فيلم كوتاه !اما اين كه بخواهيم بگوييم در آينده دور نمايي براي اين كار خواهيم داشت و در 15 سال آينده مي توانيم انيميشن را به عنوان يك صنعت صادر كنيم، روي آن سرمايه گذاري كنيم، جذب سرمايه داشته باشيم و قشر عظيمي كه درگير اين هنر هستند و در اين رشته فعاليت مي كنند، به آينده شغلي خودشان اميدوار باشند و... نه !به علت عدم مديريت آن هم از سوي بخشهاي اجرايي كه بايد برنامه ريزي مي كردند، ما دچار يك چالش بزرگ شده ايم. اگر بخواهيم به انيميشن هنر و صنعت نزديك شويم و كسب درآمد كنيم و با كمپانيهاي بزرگ رقابت كنيم و آثارمان را به دنيا عرضه كنيم، نياز به برنامه ريزي بيشتر داريم. شايد 2 سال پيش مهمترين مسأله اين عرصه «بودجه» بود، اما حالا يكي از مشكلات ما ضعف مديريت است.»
وي در ادامه مي افزايد: «جشنواره بين المللي انيميشن يا پويانمايي تهران جريان جديدي را به وجود آورد و حالا آمار توليدات ما به سالي هزار فيلم رسيده كه آمار بسيار تكان دهنده اي است و شايد كمتر از يك سوم اين آثار با سرمايه هاي دولتي تأمين مي شود و بقيه با سرمايه هاي شخصي. اين سرمايه ها بايد برگردد و تا وقتي اين اتفاق نيفتد، چالشهايي از نظر اقتصادي در جامعه انيميشن ما به وجود مي آيد كه وقتي افراد را درگير كند، در واقع جامعه را درگير كرده است. به عنوان نمونه تورم به وجود آمده در جامعه ما باعث شده كه بيش از 20 شركت انيميشن از اول فروردين تا امروز تعطيل شود !خب اگر ما زماني به انيميشن به عنوان يك صنعت نگاه كرديم و تعداد زيادي درگير كار شدند، حالا مشكل اقتصادي و بيكاري هنرمندان اين عرصه، مشكلات جامعه را چند برابر مي كند. بنابراين مهمترين مسأله، مديريت است. انيميشن، هنري است كه خيلي به برنامه ريزي نياز دارد؛ چون در يك فيلم سينمايي در كمتر از 10 ماه يك فيلم توليد مي شود، اما در يك فيلم انيميشن، حداقل 4 تا 5 سال زمان نياز است تا كار به پايان برسد.»
دبير دوسالانه انيميشن ايران بارها به مسأله مديريت حرفه اي در اين حوزه اشاره مي كند، و در باره اينكه آيا براي انيميشن جايگاهي در برنامه هاي وزارت ارشاد تعريف شده است؟ مي گويد: «البته وزارت ارشاد فكر خوبي ارائه كرد مبني بر اينكه سينماي تجربي را درگير مسأله انيميشن كنيم؛ يعني انيميشن ايران صاحب يك پايگاه شود.اگر فيلم زنده را بنياد سينمايي فارابي حمايت مي كند، قرار بر اين است كه انيميشن ايران را مركز گسترش سينماي تجربي حمايت كند. افرادي كه در اين مجموعه هستند، افراد توانمندي به لحاظ توليد مي باشند، اما ما در مرحله اول «توليد» را شروع كرديم؛ يعني بودجه اختصاص داده شد و گفتيم توليد فيلم را شروع مي كنيم. به نظرم، ما بايد يكي دو سال اول روي مديريت، برنامه ريزي مي كرديم، يعني تيم كارشناسي تشكيل مي داديم تا به يك جمع بندي مي رسيديم.
بايد شرح وظايف افراد مشخص مي شد، شركتهاي توليد كننده معرفي مي شدند، نوع آثار و زمان آنها هم تعيين مي شد و... تا ببينيم پيكره اصلي انيميشن كجاست. در حالي كه امروز اين مسأله را هنوز نمي دانيم !چون بخش خصوصي نمي تواند سرمايه گذاري كند و بخشهاي دولتي مثل كانون پرورش فكري هم در توانش نيست. بايد آن سازمان اجرايي بيايد اول دو سال توليد را تعطيل كند و به كارشناسي بپردازد تا ظرفيت توليد هنر پويانمايي ايران مشخص شود. در غير اين صورت بسياري از افراد مراجعه مي كنند، مي گويند مي خواهيم فيلم سينمايي بسازيم و... و ما نمي دانيم اين پيكره چقدر توان دارد. بنابراين به نظرم به يك تيم كارشناسي احتياج داريم كه گمان نمي كنم طرح و برنامه آنها بيشتر از يك سال هم زمان نياز داشته باشد، ما بايد ببينيم چقدر سرمايه صرف انيميشن در كشورمان مي شود و چقدر نيازمند ابزار پيشرفته و يا متخصص خارجي هستيم.»
وي تصريح مي كند: «در حال حاضر بودجه هايي از تلويزيون، وزارت ارشاد، كانون پرورش فكري، حوزه هنري و... به انيميشن كشورمان تزريق مي شود و وقتي اين بودجه را در نظر مي گيريم، رقم خوبي است، اگر برنامه ريزي خوبي داشته باشيم، پايان كار مي توانيم بگوييم مثلاً 20 فيلم آرتيستي خوب، 100 فيلم تلويزيوني و... داريم. در اين شرايط مي توانيم با كشورهايي كه انيميشن سطح 2 و 3 در دنيا توليد مي كنند، وارد مذاكره شويم و جذب سرمايه داشته باشيم.»

* محمد ساعتچي/ انيماتور و مدير مسؤول پرتال اينماتورهاي ايران:
مديران به انيميشن اشراف ندارند!
به نظرم مهمترين مانع در عرصه انيميشن ما، قرار نگرفتن افراد متخصص در جايگاه خودشان است! يعني وجود افرادي كه به اين حيطه اشرافي ندارند و حتي احساس هنرمندان اين حوزه را درك نمي كنند، كار را سخت كرده است. خيلي ها بحث مالي را مطرح مي كنند، به نظرم در كشور مشكل مالي نداريم، متخصص هم داريم، به روزترين امكانات براي توليد انيميشن خوب هم به راحتي به كشور وارد مي شود. اين شفاف ترين پاسخ به پرسش شماست. اشخاص دلسوز انيميشن، در پستهاي حساس مديريتي اين حيطه نيستند، پس نمي شود آينده خوبي را براي اين هنر در نظر گرفت. كارشناسي هاي سليقه اي در اين هنر تأثير ندارد.» اما با توجه به اينكه مركز فرهنگي هنري صبا، مركز گسترش سينماي مستند و تجربي و كانون پرورش كودكان و نوجوانان هر كدام حمايتهايي را از انيميشن ايران داشته و دارند، آيا اين حمايتها كافي است؟ آيا نياز به تأسيس مركز مستقل براي انيميشن احساس نمي شود؟
ساعتچي در اين باره مي گويد: «درباره قسمت اول سؤال بايد بگويم كه اين مراكز هر كدام تأثيرگذاري مثبتي داشته اند و اين حمايتها تا حدودي خوب بوده و محيطي را براي كار بيشتر در اين زمينه ايجاد كرده اند؛ چون به هر حال هنرمندان اين حوزه به حمايت نياز داشته و دارند. پس اين مجموعه ها شرايط بهتري را مهيا كرده اند، اما در مورد قسمت دوم سؤالتان بايد بگويم اگر چنين نهادي داشته باشيم؛ به نظرم براي انيميشن ايران بسيار بد مي شود و در واقع مهمترين مسأله در پيشبرد انيميشن حمايت از شركتها و نهادهاي خصوصي در اين حوزه است؛ مثلاً يك شركت تأسيس مي شود براي توليد انيميشن، اما حمايت نمي شود آن هم به خاطر عدم كارشناسي درست، پس ناخواسته آن شركت از بين مي رود! به نظرم حمايت ازاين شركتها به توليد و ارتقاي انيميشن كمك مي كند و تجربه نشان داده كه بي اعتمادي به شركتها و تشكلات خصوصي، نتيجه خوبي را به دنبال نداشته است.
ساعتچي يكي از 10 شبيه ساز برتر دنيا شناخته شده است. او در مورد ورود انبوه انيميشنهاي خارجي به ايران نظر خاصي دارد و مي افزايد: «متأسفانه اين انيميشن ها با قيمتهاي پايين به فروش مي رسند و در ايران ترجيح مي دهند با هزينه كمتر به انيميشن ارزان تر برسند. در حالي كه ما در ايران با توجه به فرهنگ و تمدن غني چند هزار ساله، اين ظرفيت را داريم كه آثاري را توليد نماييم كه فرهنگمان را به سراسر دنيا عرضه كند. اما در ايران چندان به هنرمندان قوي توجه نمي كنند. كارشناسي هاي نا به جاي برخي مديران باعث شده كه هنرمندان توانا در اين عرصه به خارج از كشور مهاجرت كنند.
اعمال سليقه مديران باعث ركود كار مي شود. از سوي ديگر ما انيميشن سازها هم دچار اشكال هستيم، گاهي خارج از حوزه تخصصي خودمان كار مي كنيم، به حق خودمان قانع نيستيم و حتي گاهي در كارهاي هم دخالت مي كنيم، اين هم يكي از ضعفهاي انيميشن است كه جلوي رشد اين هنر را مي گيرد. به عقيده من انيميشن ايران نيازمند بازنگري در همه بخشهاست. اميدوارم اين بازنگري به وجود بيايد.»

 

* مهدي نصيري

* تيغ زن
نويسنده و كارگردان: عليرضا داوودنژاد




بازيگران: رضا عطاران/ لادن مستوفي/ علي صادقي/ رضا داوودنژاد
خلاصه داستان: نازنين طبق نقشه اي كه با مجيد كشيده به ويلاي مردي در شمال مي رود تا پولهاي او را سرقت كند. در اين ميان نيما و عطا كه عاشق او هستند هم راهي سفر مي شوند و...
«عليرضا داوودنژاد» خودش را با فيلم خوش ساخت «نياز» به عنوان كارگرداني صاحب سبك و فيلمسازي كه سينما را مي شناسد، معرفي كرد. «نياز» فيلم خوش ساختي بود كه البته وجه اقتصادي و تجاري آن چندان پررنگ نبود و عليرضا داوودنژاد فيلمسازي بود كه ظاهراً علاقه زيادي به سينماي اقتصادي و تجاري داشت !داوودنژاد بعد از عدم موفقيت تجاري «نياز»، علاقه اش به سينماي تماشاگر پسند و تجاري را نشان داد. او همواره با سليقه جامعه پيش مي رفت و ظرافتهاي هنري فيلمهايش را در كنار ساختار و مؤلفه هاي تجاري آنها حفظ مي كرد.
«عاشقانه» فيلم جذاب او در اوايل دهه هفتاد بود كه بيشتر به سينماي مخاطب پسند نزديك شد و به دنبال آن «مصائب شيرين» نقطه تلاقي سينماي هنري و تجاري و سلايق اجتماعي و خانوادگي داوودنژاد شد و اين كارگردان را به عنوان يك هنرمند موفق نشان داد، اما «مصائب شيرين» براي داوودنژاد موفقيتي بود كه تا به امروز ديگر تكرار نشده است. اين فيلم خانوادگي داوودنژاد كه با حضور اعضاي خانواده او در مقابل دوربين ساخته شده بود، چندي بعد خودش را در «بهشت از آن تو» تكرار كرد، اما اين فيلم، از جريان اجتماعي جامعه داوودنژاد عقب مانده بود و به همين دليل داوودنژاد داستان فيلم بعدي اش را تغيير داد و اين بار با «بچه هاي بد» كه يك فيلم جاده اي قابل قبول بود خودش را به جامعه و جوانان نزديك كرد. «بچه هاي بد» فيلم بدي نبود، اما نتوانست نمونه ديگري از «مصائب شيرين» باشد.
«مصائب شيرين» در اواسط دهه 70 خودش را به جوانان نزديك كرده بود و توانسته بود موفق باشد و شايد به همين دليل، داوودنژاد در آثار بعدي اش يعني فيلمهاي «هشت پا» و «ملاقات با طوطي» باز هم اصرار داشت كه جوانان را به طرف آثارش جلب كند؛ كه نتوانست!«هوو» شايد در كارنامه داوونژاد مدركي براي اثبات شكست محسوب شود. بله !عليرضا داوودنژاد ديگر قادر نبود فيلمي مورد علاقه جوانان بسازد و در گيشه هم با شكست مواجه شده بود. حالا ظاهراً با ساخت فيلم «تيغ زن» شكست در كارنامه داوودنژاد تثبيت شده است.
«تيغ زن» در آغازش نويد فيلمي داستان محور را مي دهد. نقشه سرقت كه در ابتدا توسط مجيد و نازنين طرح مي شود، گمان اينكه فيلم ساختاري داستاني و پر تعليق دارد را ايجاد مي كند، اما بعد از اين، ملغمه اي از تمام فيلمهاي قبلي داوودنژاد در تصاوير آن به صورت آشفته و درهم برهم روايت مي شوند.
محور و مركز اتفاقات و رويدادهاي «تيغ زن» دختري به اسم «نازنين» است كه لادن مستوفي نقش او را بازي مي كند. نازنين سفري را به شمال آغاز مي كند و سه مرد ديگر داستان، همراهان او در اين سفر هستند. عطا، راننده خل وضعي كه رضاعطاران نقش او را بازي مي كند، مردي است كه خيلي پيشتر از اين عاشق نازنين بوده و نيما نيز، حالا به عشق نازنين راهي سفر شده است. در اين ميان مجيد هم به عنوان شريك نازنين در جريان سرقت حضور دارد.
همه اين روابط و رويدادهايي كه در نتيجه آنها شكل خواهد گرفت، محوريت «نازنين» را در داستان اثبات مي كنند، اما اينكه نازنين كيست؟ از كجا آمده؟ چه رابطه و علاقه اي به عطا يا نيما دارد؟ رابطه و منطق ارتباطش با مجيد و... سؤالهايي است كه بي پاسخ مي ماند و طبيعتاً هيچ چيز بيشتر از بي اطلاعي از شناسنامه و انگيزه هاي قهرمان يك فيلم نمي تواند يك داستان را آشفته، شلخته و درهم و برهم نشان بدهد.
«تيغ زن» آشفته و شلوغ است. مجيد و نازنين براي پول و نيما و عطا براي عشقشان مبارزه مي كنند، اما مبارزه و درگيري آنها در گستره روايت فيلم هيچ انسجام و منطق و پيوستگي ندارد. ظاهراً قرار است كه حركت نازنين به سمت پول بهانه اي براي تحريك عشق باشد و همه چيز با جايگزين شدن صداقت عاشقانه به يك ملودرام ساده كه رگه هايي از شوخي و كمدي را هم با خود به همراه دارد، ختم شود، اما ملودرام داوودنژاد بيشتر به يك كمدي بي سر و ته و غير جذاب شبيه است تا داستاني داراي كشش و قاعده درگيرسازي مخاطب!
سينما براي جذب مخاطب بايد داستان گو باشد يا عنصر و عناصر ديگري را جايگزين ساختار داستاني كند و فقط در اين صورت است كه تماشاگر چيزي براي درگير شدن با آن و دنبال كردنش خواهد داشت. در غير اين صورت تنها راه چاره، متوسل شدن به عناصر كاذبي چون كمدي هاي سبك و نارس و هجو است كه حتي اين شيوه و رويكرد هم در فيلم داوودنژاد جواب نداده و قادر به جذب مخاطب نيست.
اكثر دقايق «تيغ زن» صرف وقايع بدون حادثه مي شود و داوودنژاد خواسته تا ضعفهاي اين جريان را با بامزگي رضا عطاران و علي صادقي جبران كند، اما حاصل كار او تنها مشتي حرف و حديث عاشقانه شده و لودگي كميكي كه ظاهراً جذابيت زيادي هم براي مخاطبان فيلم ندارد.
عليرضا داوودنژاد بعد از انقلاب، روندي رو به رشد را در كارش آغاز كرد و از فيلم خوب و خوش ساخت «نياز» به تكاملي هنري و تجاري در «مصائب شيرين» رسيد و اين فيلم را به عنوان يك نقطه اوج در كارنامه آثارش ثبت كرد، اما از «مصائب شيرين» به بعد سينماي اين كارگردان با سابقه و پركار سينماي ايران هر سال بيشتر از پيش به ورطه نزول و سقوط در عناصر كاذب سينماي تجاري نزديك مي شود.«تيغ زن» بر عكس تيراژ فيلم هيچگاه نتوانسته نشان دهنده جواهر هنر داوودنژاد در سينماي خود او باشد كه عشق، سنگ را جواهر مي كند!

 

احمد طالبي نژاد معتقد است؛ افشاگريهاي  اجتماعي فيلم سينمايي «آواز گنجشك ها» در مورد طبقه ضعيف جامعه مي تواند در مراسم اسكار مورد توجه قرار بگيرد.




اين منتقد سينما درباره شرايط حضور فيلم هاي ايراني در مراسم ساليانه اسكار به مهر گفت: در مورد فيلمي كه از ايران راهي اسكار مي شود بيش از هر چيز مضمون آن اهميت دارد. مضمون فيلم انتخاب شده بايد به گونه اي باشد كه با رويكرد آكادمي علوم و هنرهاي سينمايي هماهنگي لازم را داشته باشد.
طالبي نژاد با اشاره به فيلم هايي كه امسال مي توانند به عنوان نماينده سينماي ايران به آكادمي معرفي شوند، گفت: «آواز گنجشك ها»، «به همين سادگي» و «تنها دوبار زندگي مي كنيم» فيلم هايي هستند كه شايد بتوانند بخت سينماي ايران براي راهيابي به فهرست نهايي اسكار بهترين فيلم خارجي باشند.
وي با نگاه دقيق تر به هر يك از فيلم ها گفت: «تنها دوبار زندگي مي كنيم» بهنام بهزادي را فيلمي خوب مي دانم، اما اين فيلم به نوعي همان «راننده تاكسي» مارتين اسكورسيزي است كه 30 سال پيش در آمريكا ساخته شد و ديگر جذابيتهايش را براي افراد آن جامعه از دست داده است.
طالبي نژاد درباره «آواز گنجشك ها» مجيد مجيدي نيز گفت: موقعيت طبقه ضعيف جامعه در «آواز گنجشك ها» به نمايش گذاشته مي شود. در «بچه هاي آسمان» مجيدي نيز افشاگري هايي در مورد طبقه ضعيف جامعه صورت گرفته بود كه در اسكار مورد توجه واقع شد. فيلم تازه مجيدي نيز چنين شرايطي دارد كه ويژگي آن محسوب مي شود.
اين منتقد و نويسنده سينمايي همچنين «اتوبوس شب» كيومرث پوراحمد را نيز فيلمي به نسبت مناسب براي معرفي به اسكار دانست و افزود: «اتوبوس شب» به مسأله جنگ مي پردازد و از آنجا كه جنگ اين روزها موضوعي به روز در سطح جهان است، مي تواند در اسكار مورد توجه قرار گيرد. وي درباره «به همين سادگي» رضا ميركريمي گفت: شاخصه فيلم ميركريمي اين است كه موقعيت زن در يك جامعه سنتي مثل ايران را مورد توجه قرار مي دهد. هر چند فيلم او به هيچ عنوان فمينيستي نيست، اما به خاطر ارايه تصويري كم و بيش تلخ از زن ايراني مي تواند در سطح جهاني جذابيت داشته باشد.
طالبي نژاد در مورد فيلم هايي كه در گذشته از ايران به اسكار رفته اند، گفت: در اغلب اين انتخابها شاهد غالب بودن نگاه سياسي بوده ايم. در مورد انتخاب «ميم مثل مادر» هم همين نگاه احساس شد و همه معتقد بودند اين گزينش منطقي نيست. تقدير از مرحوم ملاقلي پور در ايران معنا دارد و ارسال فيلم او به اسكار براي قدرداني از فعاليتهايش نشان دهنده غيرعلمي بودن نگاهها است.
اين فيلمساز با اشاره به موفقيت «بچه هاي آسمان» در راهيابي به فهرست پنج نامزد نهايي بخش بهترين فيلم غير انگليسي زبان اسكار 1999 گفت: از تمام فيلم هاي ايراني كه به اسكار رفته اند، تنها «بچه هاي آسمان» موفقيت نسبي داشت و اين نشان مي دهد در گزينش آثار، روابط داخلي دخالت دارد.

 

مدير بنياد فارس شناسي گفت: پرونده  شيراز در يونسكو در حال بررسي است و شايد شيراز هم در آينده از بين 30 پرونده اي كه در



يونسكو در حال بررسي است، عنوان پايتخت ادبي دنيا را كسب كند.
سعيد زاهد پس از انتخاب ملبورن به عنوان دومين شهر ادبي جهان، به ايسنا گفت: ملبورن دومين شهر از لحاظ تقدم و تأخر زماني است كه اين عنوان را ازآن خود كرده است؛ نه از لحاظ رتبه.
او كه چند روز پيش با درخواست مكتوبي از رسانه ها خواسته بود از عنوان «دومين شهر ادبي جهان» براي شيراز استفاده نكنند، با تأكيد بر اين مسأله كه استفاده از عنوان «دومين شهر ادبي» براي شيراز يك سوء تفاهم بوده است، گفت: يونسكو نيز از ما گله داشت كه چرا عده اي در ايران در حالي از اين عنوان براي شيراز استفاده مي كنند كه هنوز پرونده  شيراز را به طور كامل بررسي نكرده ايم و استفاده از اين عنوان تصويب نشده است.
مدير بنياد فارس شناسي در ادامه گفت: واقعيت اين است كه مديران و هنرمندان استان بايد تلاش بيشتري كنند و بنياد فارس شناسي هم به سهم خود كارهايي را انجام داده، كه تعيين و برگزاري روز جهاني شعر، انتشار سه جلد كتاب به مناسبت اين روز و دعوت از مترجم ايتاليايي ديوان حافظ، از جمله  اينهاست.
زاهد همچنين گفت: ديگر سازمانها و مديران فرهنگي، بخصوص شهرداري و مديران ارشد نظام از جمله وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي براي كسب اين عنوان بايد از ما پشتيباني و بودجه گذاري كنند.
گفتني است، دولت استراليا اواخر سال 2006، پيشنهاد خود را براي انتخاب ملبورن به يونسكو ارايه كرده و در اين راستا بودجه   9 ميليون  دلاري براي حمايت از جشنواره   نويسندگان و كتابخانه ها اختصاص داده بود كه امسال اين بودجه را بيش از 10 ميليون دلار ديگر افزايش داد.
همچنين ادينبورگ از سال 2004 به عنوان نخستين شهر ادبيات دنيا معرفي شد.

 

گروه هنر- استاد محمود جوادي پور، از پيشگامان نقاشي معاصر ايران به  سمت دبيري پنجمين دوسالانه بين المللي نقاشي معاصر جهان اسلام منصوب شد.
طي حكمي از سوي مهندس ميرحسين موسوي رياست فرهنگستان هنر، دبيري دوسالانه  نقاشي معاصر جهان بر عهده  استاد جوادي پور گذاشته شد.
بنابراين گزارش، استاد جوادي پور از پيشكسوتان صاحب نام نقاشي ايراني و از پيشگامان اين هنر و نيز يكي از چهره هاي شاخص نسل اول بنيانگذاران نقاشي مدرن در تاريخ معاصر هنرهاي تجسمي ايران است كه در ضمن نخستين نگارخانه  هنري ايران و رويكردهاي آغازين گرافيك و نشانه شناسي مؤلفه هاي بصري جديد را پايه گذاري كرده است. اين هنرمند طي بيش از 60 سال فعاليت هنري مستمر موفق به كسب نشان ويژه هنري از رئيس جمهور گرديد.

 

گروه هنر- مهلت ارسال آثار به دبيرخانه دائمي جشنواره رويش 20 شهريور اعلام شده بود كه اين زمان تمديد نخواهد شد.
به گزارش ستاد خبري چهارمين جشنواره فيلم كوتاه رويش، مجيد مصلحي دبير جشنواره تأكيد كرد: امسال با توجه به زمان بندي از پيش تعيين شده، مهلت ارسال آثار به دبيرخانه دائمي رويش تمديد نخواهد شد. علاقمندان مي توانند حداكثر تا 20 شهريور ماه سال جاري آثار خود را براي شركت در چهارمين دوره جشنواره رويش ارسال نمايند.
مديركل امور استانها و مجلس حوز ه هنري به سطح كيفي توليدات اشاره كرد و افزود: با توجه به برگزاري جلسات ارزيابي و بازبيني آثار توسط دفتر هنرهاي تصويري اداره كل امور استانها و مجلس حوزه هنري، امسال سطح كيفي توليدات نسبت به سالهاي گذشته در وضعيت مطلوبتري است.
علاقمندان به شركت در جشنواره رويش مي توانند يك كپي از اثر مورد نظر خود را بر روي DVD به همراه دو قطعه عكس از پشت صحنه فيلم و شناسنامه كامل اثر مورد نظر حداكثر تا 20 شهريور ماه سال جاري به دبيرخانه اين جشنواره واقع در تهران، تقاطع خيابان حافظ و سميه، حوزه هنري، دبيرخانه دائمي جشنواره رويش، كد پستي 15815/1677 ارسال كنند و يا فرم فراخوان را به صورت اينترنتي از نشانيir.ruyeshfestival. wwwدريافت نمايند. چهارمين جشنواره سراسري فيلم كوتاه ديني رويش 7 تا 11 آبان ماه در مشهد مقدس به همت حوزه هنري برگزار خواهد شد.

 

برنامه هايي براي نخستين سالروز درگذشت قيصر امين پور در حال تدارك است.فاطمه راكعي- مديرعامل انجمن شاعران ايران- در گفتگو با ايسنا، از برگزاري مراسم يادبود نخستين سالگرد درگذشت قيصر امين پور خبر داد و گفت: مراسم بزرگداشت زنده ياد دكتر قيصر امين پور احتمالاً پنج شنبه، دوم آبان ماه سال جاري، در محل خانه  شاعران ايران برگزار مي شود، كه البته زمان و محل برگزاري برنامه به طور دقيق تر در فرصتهاي بعدي اعلام مي شود.
او در ادامه افزود: به دليل اينكه ما هشتم  آبان ماه همزمان با سالروز درگذشت قيصر بر سر آرامگاهش در گتوند حاضر مي شويم، تصميم گرفتيم مراسم بزرگداشت را يك  هفته زودتر از سالروز در گذشت برگزار كنيم، كه در اين مراسم، شاعران و منتقدان درباره  آثار و زندگي قيصر سخنراني مي كنند و همچنين شاعران جوان و پيشكسوتي كه در سوگ و يا زمان حيات قيصر، شعري را به او تقديم كرده اند، شعر خواني مي كنند. در اولين مراسم يادبود سالگرد زنده ياد قيصر، برخي از خوانندگاني كه شعرهاي او را اجرا كرده اند، نيز حضور دارند.راكعي يادآور شد كه انجمن شاعران ايران در پي دعوت از چهره هاي مطرح شعر و نقد معاصر است.

 

مراسم سالگرد درگذشت مهدي اخوان ثالث با سخنراني مرتضي كاخي و كاميار عابدي برگزار مي شود.
به گزارش مهر، كانون ادبي «گروه شعر معاصر» در سالگرد درگذشت مهدي اخوان ثالث شاعر معاصر مراسم يادبودي را برگزار مي كند.در اين جلسه، مرتضي كاخي و كاميار عابدي در مورد شعرهاي اخوان ثالث به سخنراني خواهند پرداخت. در بخش دوم اين مراسم نيز شاعران حاضر در جلسه شعرخواني خواهند كرد.اين نشست روز چهارشنبه 6 شهريور ماه در ساعت 17/30 در مجتمع فرهنگي تهران (سينما ايران) واقع در خيابان شريعتي، چهارراه بهار شيراز برگزار مي شود.