|
«هنري سهودو» از يك زندگي فقيرانه، به قهرماني وزن 55 كيلوگرم كشتي آزاد المپيك رسيد تا ثابت كند در زندگي هيچ هدفي دست نيافتني نيست.

او قهرمان 21 ساله وزن 55 كيلوگرم كشتي آزاد المپيك است؛ پسري كه از يك خانواده بسيار فقير به مدال طلاي المپيك رسيد. او فرزند يك خانواده مستضعف مكزيكي است كه به طور غير قانوني به آمريكا مهاجرت كرد و زندگي سختي داشت.
«هنري» براي اينكه بتواند به تمرين كشتي برود، در خيابان به دستفروشي و فروش «تاميل» (نوعي غذاي سنتي آمريكا مانند سمبوسه) مي پرداخت و از اين راه هزينه كشتي گرفتن خود را تأمين مي كرد. مادر «هنري» به تنهايي و با دستمزد ناچيز كلفتي شش فرزندش را بزرگ كرد.
وقتي «هنري» چهار ساله بود، پدر و مادرش از هم جدا شدند و آنها ابتدا به نيومكزيكو و سپس فينيكس نقل مكان كردند. او تا 17 سالگي با دو خواهر و برادر خود روي يك تخت مي خوابيد و شرايط بهتري در خانه شان وجود نداشت.
آلونزو، برادر هنري مي گويد: ما عادت داشتيم كه بر روي تخت با بالش با يكديگر جنگ مي كرديم. مانند گلادياتورها شده بوديم.
اما بزودي اين جنگ و مبارزه به سالن ورزش كشيده شد؛ زماني كه هنري و برادر بزرگترش آنجل ستاره هاي تيم كشتي دبيرستان خود شدند. وقتي كه آنجل به كمپ تمريني كلورادو اسپرينگز راه يافت، هنري هم به عنوان يك ستاره تيم جوانان دنباله روي او شد.
هنري مي گويد: حالا ما هر كدام يك تخت داشتيم اما، تنها بوديم.

پدر هنري پس از مدتها گرفتاري در دام مواد مخدر، در مكزيكوسيتي درگذشت و فرزندانش نتوانستند در مراسم درگذشت وي شركت كنند.
تري براندز، مربي تيم ملي آمريكا مي گويد: او مي توانست الآن در زندان باشد يا به يك مواد فروش تبديل شود. او مي توانست خيلي چيزهاي ديگر باشد.
*اما، قهرماني المپيك
آنجل در اين رابطه مي گويد:«جز خودمان هيچ كس باورمان نمي كرد.»
هنري سهودو كه اولين قهرماني اش را در 17 سالگي جشن گرفت، درسن 20 سالگي عضو تيم ملي آمريكا شد، اما در مسابقات جهاني 2007 در دور اول مغلوب شد. (وي به تقي داداشي باخت) گرچه اين شكست او را ناراحت و غمگين كرد، اما نااميد نشد و براي المپيك هم دوباره ملي پوش شد.
در طول مسابقه فينال برادر و دوستانش يك لحظه آرام و قرار نداشتند و «هنري كوچك» را ترغيب به حمله مي كردند. در ثانيه هاي پاياني هنري امتياز از دست مي دهد و عقب مي افتد، اما سريعاً بر مي خيزد و با حمله اي برق آسا از ماتسوناگاي ژاپني امتياز مي گيرد تا قهرمان المپيك شود. با سوت پايان مسابقه، تنها اشك و فرياد در چهره هنري ديده مي شود.
مادر هنري به دليل نداشتن پاسپورت نتوانست به پكن برود، اما هنري پس از قهرماني در المپيك گفت: اين مدال متعلق به مادرم است.
سهودو روي تشك فرياد مي كشد و 21 سال زندگي خود را مرور كند؛ از دستفروشي يك پسر مهاجر غير قانوني تا قهرماني المپيك. حالا او و خانواده اش ديگر فقير نيستند. |