|
كمال دانشيار در گفتگو با خبرنگار «تابناك» با اشاره به سابقه 15 ساله مذاكره بر سر خط لوله صلح گفت: توافق ها به مرحله اي رسيده كه مي توان گفت يك گام ديگر تا نهايي شدن اين قرارداد باقي مانده است.
رئيس كميسيون انرژي مجلس هفتم افزود: اين مباحث و تفاهمنامه ها در حالي است كه گاز مازادي در ايران وجود ندارد، به گونه اي كه در همين تابستان امسال، ما با كسري گاز رو به رو شديم و برخي از نيروگاههاي برق به جاي استفاده از گاز، از گازوئيل و نفت مازوت استفاده مي كنند و در زمستان امسال نيز دوباره با كمبود گاز رو به رو خواهيم بود و تا بيست سال ديگر نيز اين وضع ادامه خواهد داشت، زيرا ميزان توليد ما كمتر از ميزان مصرفمان است.
اين كارشناس ارشد مسايل نفتي همچنين درباره ديگر موانع موجود بر سر راه صادرات گاز ايران به اين دو كشور، اظهار داشت: صادرات گاز به صورت خام به لحاظ منافع ملي به علت ارزش افزوده پايين آن، صرفه اقتصادي ندارد، چون همين گاز را مي توان براي پالايش و تهيه فرآورده هاي پتروشيمي به پالايشگاهها داد و محصول نهايي را صادر كرد، يا با آن انرژي كارخانجات فولاد و آلومينيوم و ديگر صنايع انرژي بر را تهيه كرد و به اين ترتيب با ايجاد ميليونها فرصت شغلي، درآمد ناخالص ملي را نيز افزايش دهيم. خام فروشي به حكم عقل ممنوع و به حكم دين، حرام است و بحث مخالفان اين قرارداد اين است كه به جاي اينكه گاز را خام بفروشيم، آن را به مواد نهايي تبديل كرده و آن مواد نهايي را كه داراي ارزش افزوده فراواني هم هست، صادر كنيم.
* درآمدهايمان در حد افغانستان مي شود
دانشيار با اشاره به كاهش دو ميليون بشكه اي توليد نفت گفت: مسأله ديگر كه غافل مانده و مسؤولان بايد در پيشگاه خداوند پاسخگوي آن باشند، اين است كه توليد نفت ايران- كه پيش از انقلاب، شش ميليون بشكه در روز بوده- به چهار ميليون بشكه در روز كاهش يافته است و اگر گاز به ميدانهاي نفتي تزريق نشود، توليد نفت ايران در ده سال آينده، به دو تا دو و نيم ميليون بشكه در روز خواهد رسيد؛ يعني ديگر نفتي براي صادرات نخواهيم داشت.
وي افزود: بنابراين، با توجه به وابستگي بودجه به نفت، با كمبود درآمدي شديدي رو به رو خواهيم شد و درآمدهايمان در حد كشور افغانستان مي شود، در حالي كه توقع و انتظارات مردم بحق بيش از اينها و در حد كشورهاي اروپايي است و اين شدت نارضايتي بر اثر وجود فاصله زياد بين امكانات موجود و انتظارات و نيازهاي جامعه زمينه ساز بحران امنيتي در كشور خواهد شد. اگر گازي را كه براي مصرف شهري اختصاص يافته است، صادر كنيم، بايد براي تهيه انرژي مورد نياز شهروندان به جاي آن نفت سفيد، گازوئيل يا ديگر انواع منابع انرژي را در اختيار آنها قرار دهيم و ميزان گازي كه در كشور مصرف مي شود، معادل دو و نيم ميليون بشكه در روز است و اين بدان معناست كه اگر ما گاز را صادر كنيم بايد دو و نيم ميليون بشكه از نفتي كه صادر مي كنيم، صرف مصرف داخلي كنيم. |