|
رجانيوز- پايگاه اينترنتي العرب آنلاين - رئوف تيجاني: توافقنامه امنيتي بين عراق و آمريكا به نفع رژيم صهيونيستي طراحي شده و در متن آن، هرگز از اصطلاح خروج اشغالگران استفاده نمي شود، بلكه حضور آنها در عراق به مدت 100 سال، هر 3 سال يكبار تمديد مي شود.
به نظر مي رسد، آثار توافقنامه امنيتي جنجالي بين آمريكا و عراق پيش از آنكه به اجرا گذاشته شود، ظاهر شده و اخباري كه در سطح منطقه اي و بين المللي منتشر مي شود، ثابت كرده است، اين توافقنامه نتيجه مورد نظر را پس از اشغال عراق خواهد داد و در نتيجه آن، طرح راهبردي را كه نومحافظه كاران درباره عراق ترسيم كرده اند، وجهه قانوني به خود مي گيرد.
نومحافظه كاران اين طرح راهبردي را در راستاي كنترل سرمايه داري صهيونيستي كه مي خواهد سلطه خود را بر مناطق تحت نفوذ در جهان تقويت كند، ترسيم كرده اند.
ديگر نقش اسرائيل در عراق بر كسي پوشيده نيست، زيرا اسرائيليها همواره رؤياي نفوذ در عراق را در سر مي پرورانده اند و براي سيطره سياسي، راهبردي و اقتصادي بر عراق، گامهاي بزرگي برداشته اند.
با توجه به اين كه تابوي رواني عادي سازي روابط بغداد و تل آويو از بين رفته است و پس از ديدارهاي لابيهاي صهيونيست و شخصيتهاي معروف عراقي، منابع بلندپايه در دولت نوري مالكي، نخست وزير عراق فاش كرده اند، اين توافقنامه امنيتي چيزي جز عادي سازي روابط بين عراق و اسرائيل نيست. اين عادي سازي با شيوه جديد است و بر اساس شيوه هاي كلاسيك نيست، بلكه اشغال عراق توسط اسرائيل با پوشش آمريكاست و شايد اقدام اشغالگران آمريكايي در استفاده از شركتهاي امنيتي و تجاري اسرائيلي و نيز بازسازي عراق، بهترين راه تثبيت اشغالگري جديد و گره زدن سرنوشت بغداد به تل آويو است.
اين منابع مي گويند، انبارهاي آمريكا در بغداد و ديگر شهرهاي عراق مي تواند براي ده ها سال، مكان ذخيره سلاحهاي خطرناك براي جنگهاي اسرائيل در منطقه باشد. به همين سبب، سال 2011، سال تجديد اشغالگري است و نه خروج اشغالگران از عراق، بنابراين هرگز از اصطلاح «خروج اشغالگران» استفاده نمي شود و امكان هم ندارد اشغالگران از اين كشور خارج شوند، بلكه حضور آنها در عراق به مدت 100 سال، هر 3 سال يكبار تمديد مي شود.
به همين علت، بندهاي توافقنامه امنيتي بين آمريكا و عراق در همه مسائل حول محور منافع اسرائيل در مرحله آينده به ويژه در عراق مي چرخد.
همچنين سال 2011، زمان فرضي بازنگري در راهبرد تل آويو و كامل شدن آمادگي اسرائيل براي جنگهاي فراگير در منطقه است، بنابراين سال 2011 به معناي پايان زمان 5 ساله اي است كه فرماندهان اسرائيلي پس از جنگ 2006 از آن سخن گفته بودند و اين زمان احتمالي است كه در آن كارشناسان در آمريكا و تل آويو براي طرح هسته اي ايران نقشه مي ريزند. حمله به برنامه هسته اي ايران بدون استفاه از تسهيلات آمريكا كه در عراق اشغالي امكان پذير نيست.سال 2011 همچنين حداكثر مهلت زماني است كه مراكز تصميم گيري در اسرائيل براي اجراي حملات سرنوشت ساز به ملت فلسطين، سوريه و لبنان ترسيم كرده اند و اين در صورتي است كه مذاكرات سازش به نتايج دلخواهي كه اسرائيليها مد نظر دارند، نرسد.
خطرناك ترين بند از بندهاي توافقنامه امنيتي آن است كه به طرف آمريكايي آزادي مطلق و بدون قيد و شرط داده است تا در عراق سلاح و تجهيزات جنگي انبار كند و اين به معناي آن است كه نيروهاي آمريكايي در عراق مي توانند به نفع ارتش اسرائيل در حمله به سوريه يا لبنان يا ايران، سلاحهاي كشتارجمعي ذخيره كنند تا جايي كه حضور آمريكا در عراق به منبع خطر راهبردي براي همسايگاه عراق تبديل مي شود. |
