هفت نفر به جرم راهزني مسلحانه، مالخري و پنهان کردن محموله گران قيمت دستگاههاي شنيداري و ديداري در عمليات ضربتي پليس کرمانشاه بازداشت شدند.

پليس آگاهي تهران از شهروندان خواست تا مخفيگاه متهم فراري را اطلاع دهند.

مرد ميانسال در حين يک درگيري خانوادگي همسر خود را از طبقه 19 ساختماني به پايين پرتاب کرد.
به گزارش فارس، ساعت 6 بعد از ظهر روز پنجشنبه مأموران کلانتري 163 ولنجک از طريق مرکز فوريتهاي پليسي 110 تهران بزرگ از وقوع يک حادثه باخبر شدند.
مأموران با حضور در محل حادثه واقع در منطقه مسکوني آتي ساز دريافتند، زن ميانسالي از طبقه 19 يکي از اين مجتمع هاي مسکوني به پايين پرت شده و فوت کرده است.
شهرياري، بازپرس شعبه هفتم دادسراي امور جنايي تهران درباره اين پرونده گفت: با آغاز اين تحقيقات مشخص شد اين زن 40 ساله در اين ساختمان و در طبقه 19 زندگي مي کرده و به ادعاي ساکنان اين ساختمان با شوهرش اختلافها و درگيريهاي قبلي داشته است.
وي ادامه داد: شوهر اين فرد که يک مرد 46 ساله است دستگير و مشخص شد وي اندکي قبل از سقوط همسرش با وي درگيري داشته و در جريان اين درگيري همسر خود را به پايين پرتاب کرده است.
شهرياري گفت: همچنين در صحنه وقوع اين درگيري و اين حادثه مرد ميانسالي که دوست شوهر اين زن بوده است حضور داشته که وجود اين مرد در زمان درگيري اين زن و شوهر نيز مشکوک است.
وي افزود: در حال حاضر شوهر اين زن و مرد ميانسالي که در صحنه قتل حضور داشته است هر دو بازداشت شده اند تا تحقيقات درخصوص زواياي پنهان اين پرونده ادامه يابد.

پسري که پس از مصرف مواد مخدر دچار توهم شده بود در شيراز به مغز خود شليک کرد و در دم جان سپرد.به گزارش ايسکانيوز، افسران دايره جنايي اداره آگاهي شيراز وقتي باخبر شدند پسر 20 ساله اي به نام «همايون» در طبقه دوم خانه پدرش کشته شده است به همراه بازپرس کشيک به آنجا رفتند.آنان در رازگشايي ماجرا متوجه شدند «همايون» و دوستش سرگرم بازي با دستگاه «پلي استيشن» بودند که او باخت و بشدت عصباني شد. «همايون» که شواهد نشان مي دهد بر اثر مصرف شيشه دچار توهم شده بود تپانچه اي به دست گرفت و با شليک يک گلوله به زندگي خود پايان داد.با افشاي اين موضوع، پيکر قرباني به پزشکي قانوني و پرونده به شعبه 15 دادسراي امور جنايي شيراز سپرده شد. تحقيق پليسي و مقام قضايي درباره تپانچه اي که جان «همايون» را گرفت، ادامه دارد.

با شروع سرماي هوا شهروندان راه هاي تهويه هوا مثل پنجره ها و دريچه هاي کولر و زير دربها را نيز مي بندند و در نتيجه عمل تهويه

* خجسته ناطق
دل آدمها مانند پنجره خانه اي است که چون آن را بگشايي، از راز و درون آن آگاه خواهي شد، رازي که همراه آدمها و نهفته در دل آنهاست.اين ستون، پنجره اي است که براي خوانندگان گرامي گشوده شده تا بازتاب صميمانه و صادقانه سرگذشتها و سرنوشتهاي شما مهربانان باشد، بدان اميد که ساير خوانندگان از تجربه هاي تلخ و شيرين گشاينده پنجره پند و عبرت بگيرند و با وسعت ديد بيشتري به زندگي آن طور که هست چشم بدوزند.پنجره ها حديث نفس خوانندگان است با خود و با سنگ صبور خود و همواره به روي شما بازخواهد ماند تا شمعداني هاي مهربان در زير تابش آفتاب نگاه ياران، طراوت و شادابي خود را حفظ کنند و به يادمان آورند که زندگي زيباست.

من «حليمه» هستم. شايد پدر و مادرم با انتخاب اين نام مي خواستند صبر و حلم را به من توصيه کنند. چون سراسر زندگي من رنج و عذاب و فلاکت بود. موقعي که به دنيا آمدم به قدري زشت و سياه بودم که حتي مادرم رغبت نمي کرد مرا در آغوش بگيرد و به قول خودش هنگامي که از روي ترحم به من شير مي داد چشمهايش را مي بست، اما من بي خبر از سرنوشت غم انگيزم مثل همه کودکان ديگر به زندگي ادامه مي دادم و هر چه بزرگتر مي شدم بيشتر به تفاوتي که با ساير کودکان داشتم پي مي بردم، بخصوص که اطرافيان هم در اين مورد برايم «سنگ تمام» مي گذاشتند و مرا با القابي از قبيل «سياه سوخته»، «دده مدبختي» و «سياه دونه» مفتخر مي کردند.
در مدرسه هم اغلب مورد تحقير و تمسخر همشاگرديهايم قرار مي گرفتم، به همين دليل پس از پايان تحصيلات ابتدايي ترک تحصيل کردم و سالهاي زيادي را در خانه نشيني و انزوا گذراندم، اما خواهرم که بر خلاف من از زيبايي نسبتاً خوبي برخوردار بود خيلي زود ازدواج کرد و رفت. پدر و مادرم نيز يکي پس از ديگري فوت کردند و مرا با يک دنيا غم و غصه و محروميت تنها گذاشتند. مي دانستم شانسي براي ازدواج ندارم هنر و سواد قابل توجهي هم نداشتم که با کار کردن اموراتم را بگذرانم، به همين خاطر به پيشنهاد يکي از فاميل به عقد موقت يک مرد متأهل درآمدم، با اين شرط که هرگز صاحب فرزندي نشوم، چون نمي خواست نام زن و فرزندي در شناسنامه اش ثبت شود و خانواده اش به ازدواج مجدد او پي ببرند. اما من در آتش داشتن بچه مي سوختم يکي دو سال صبر کردم، ولي نتوانستم طاقب بياورم پيش خود فکر کردم اگر او مرا رها کند ديگر شانس ازدواج و داشتن بچه را نخواهم داشت بويژه که سنم نيز بالا رفته بود. سرانجام تصميم خود را گرفتم و باردار شدم، اما به شوهرم چيزي نگفتم تا اينکه خودش متوجه شد و آشوب بپا کرد. من خودم را به ناداني زدم و گفتم ناخواسته باردار شده ام و از وجود بچه اطلاعي نداشتم، حتي در ظاهر قبول کردم بچه را از بين ببرم، چون مي دانستم کسي حاضر نخواهد شد با بچه چهار ماهه مرا کورتاژ کند.
شوهرم تا مدتي اين در و آن در زد، اما وقتي ديد به هيچ وجه نمي تواند از شر بچه خلاص شود بي خبر مرا ترک کرد و رفت. با هر بدبختي بود پسرم را به دنيا آوردم سپس همان فاميل که مرا شوهر داده بود در يک مهد کودک کاري برايم پيدا کرد، بدين ترتيب هم مي توانستم در مهد کودک از فرزند خودم نگهداري کنم و هم کار نظافت و نگهداري بچه ها را به عهده داشتم، تا اينکه پسرم بزرگ شد و بايد راهي مدرسه مي شد.
يک روز به مغازه شوهرم رفتم و به او گفتم من تاکنون مزاحم تو نشدم، اگر مي خواستم موضوع ازدواجمان را به گوش زن و فرزندانت برسانم تاکنون اين کار را مي کردم، ولي اکنون بايد اين بچه را به مدرسه بفرستم و تو ناچاري براي او شناسنامه بگيري و در ضمن مخارج او را نيز بپردازي، در غير اين صورت شکايت مي کنم و مي داني که هم شاهد دارم و هم با آزمايش ثابت مي شود که اين بچه متعلق به توست. بناچار قبول کرد، به شرطي که هرگز پسرش را به او نشان ندهم، شناسنامه را گرفت و از آن پس ماهيانه مبلغي براي مخارج فرزندش مي پرداخت تازه پسرم به دانشگاه راه يافته بود که ناگهان مقرري او قطع شد، خيلي تعجب کردم چون تا آن تاريخ نه تنها در پرداخت مقرري وقفه اي نمي افتاد، بلکه هر سال مبلغي هم به آن افزوده مي شد، به همين دليل نگران شدم. يک روز به مغازه اش رفتم بسته بود تحقيق کردم گفتند در راه شمال تصادف کرده و زن و فرزندانش از بين رفته اند، اما خودش در بيمارستان بستري است.
نتوانستم طاقت بياورم، بي درنگ راهي بيمارستان شدم حالش بد نبود، اما قطع نخاع شده بود و از آن بدتر به دليل اينکه زن و فرزندانش را از دست داده بود کسي را نداشت که از او مراقبت کند. پسرم وقتي فهميد پدرش به اين حال و روز افتاده شتابان خودش را به بيمارستان رساند.
صحنه در آغوش گرفتن پدر و پسر واقعاً تکان دهنده بود. وقتي همسرم بهبود يافت او را به منزل برديم يا بهتر بگويم او ما را به منزل خودش برد سپس عقد مرا رسمي کرد. بدين ترتيب بازي سرنوشت پس از يک عمر رنج و سختي مرا به آرامش رساند. همسرم معتقد است به خاطر ظلمي که در حق من روا داشته خدا او را مجازات کرده است، ولي من معتقدم به خاطر لطفي که در حق من و فرزندم کرده و سالها سرپرستي و تأمين مخارج ما را به عهده گرفته خداوند متعال او را زنده نگه داشته است.

سرما و جان 6 انگليسي