نسترن داوودي
مينا پيراهن جديدش را پوشيد، اما حواسش نبود که يکي از دکمه هاي پيراهنش شل شده بود و داشت مي افتاد و همين جوري از

قسمت دهم
امير پورحسين

وقتي بيرون مي روم و براي خودم توي خيابان ها مي گردم و خسته مي شوم دوست دارم زود به خانه ام برگردم، آن هم خانه سطل آشغالي که اگر شانس بياوري، بعضي وقت ها آدم ها ته مانده هاي غذاهاي لذيذشان را در آن مي ريزند و من هم تا مي توانم مي خورم. البته بعضي وقت ها هم هست که چيزي براي خوردن پيدا نمي شود و من هم مجبورم که رژيم بگيرم و اين اصطلاحي است که خودم اختراع کرده ام و گرنه گربه گرسنه رژيم گرفتنش کجا بود.سطل آشغال همه زندگي من است، بعضي وقت ها شب خواب مي بينم آن را از من گرفته اند و آن وقت توي خواب گريه مي کنم و البته زود از خواب مي پرم، ولي وقتي که مي بينم خانه ام هنوز هست، خوشحال مي شوم و يک ميوي بلند مي کشم. ديروز اما اتفاق بدي افتاد. داشتم براي خودم قدم مي زدم و آرام آرام به خانه بر مي گشتم که چيزي ديدم که باور کردنش برايم ممکن نبود از سر کوچه سطل آشغال بزرگ را نديدم داشتم از ترس غش مي کردم، پاهايم سست شده بود؛ اگر خانه ام نباشد چه کار بکنم؟
چه خاکي بر سرم بريزم ديگر نمي توانستم راه بروم و همان جا ايستادم. کمي فکر کردم، ولي انگار يک نفر داشت به من مي گفت که نااميد نشو، تو که خيلي قوي هستي، شکست نخور پيش برو. من هم دوباره راه افتادم حالا اشک هايم هم دانه دانه در حال ريختن بود يک نفر که داشت از کنارم رد مي شد، من را نگاه کرد، سرم را پايين انداختم تا گريه کردنم را نبيند. گربه هاي قوي که گريه نمي کنند. من همچنان مثل باران بهاري اشک مي ريختم، دوباره نزديک بود سکته کنم اما خودم را دلداري دادم و همچنان پيش رفتم تا ... واي خداي من خانه سطل آشغالي من سر جايش بود البته آن را خوابانده بودند و دو نفر هم آن را تعمير مي کردند.
نفس راحتي کشيدم و به سرعت به طرف خانه ام دويدم، دلم مي خواست با يک شيرجه خودم را بيندازم داخل آن، البته نمي شد؛ چون دو نفر غريبه آن جا بود و خوب نبود نشان دهم من گربه لوسي هستم، براي همين کناري ايستادم تا کار آن دو نفر تمام شود. وقتي آنها کار مي کردند من مواظب بودم آنها خانه ام را خوب تعمير کنند، وقتي هم کارشان تمام شد و سوار موتورشان شدند تا بروند، من با ميوي بلندي از آنها تشکر کردم، البته فکر نکنم آنها متوجه ميوي من شده باشند.

پارو کردن
زهرا مهربان

ديروز برف آمده بود. من پشت پنجره نشسته بودم و حياط را نگاه مي کردم. واي حياط خانه پر از برف شده بود. آن قدر برف که نمي شد به راحتي راه بروي. با خودم گفتم بهتر است يک کار خوب بکنم. وقتي برف زياد باشد بايد آن ها را پارو کني وگرنه نمي تواني راه بروي و ليز مي خوري. براي همين لباس پوشيدم و پارو را برداشتم و رفتم توي حياط. پارو سنگين بود.
خيلي سنگين، براي همين من نمي توانستم آن را توي دستم نگه دارم. با خودم گفتم بهتر است با دست هايم برف ها را جمع کنم و شروع کردم با دست هايم به پارو کردن برف ها و حسابي برف بازي کردم. خيلي کيف داشت. اما راستش هر چقدر برف ها را با دستم اين ور و آن ور ريختم، حياط تميز نشد که نشد. آخر سر هم همه لباس هايم خيس شد و دست هايم از بس سرد شده بود داشت يخ مي زد. در همين موقع مامان آمد توي حياط و تا مي توانست سر من فرياد کشيد و دستم را گرفت و من را برد توي خانه. مامان از بس عصباني بود مجبورم کرد تا شب توي اتاقم بمانم و بيرون نروم. اما من که کاري نکردم فقط مي خواستم حياط را پارو کنم.

آرايشگر




با بابا رفته بودم آرايشگاه. آقاي آرايشگر موهايم را با قيچي کوتاه کرد. راستش خيلي از اين کار خوشم آمد و آرزو کردم آرايشگر شوم. براي همين وقتي به خانه برگشتيم عروسک موطلايي خواهرم را برداشتم و شروع کردم به کوتاه کردن موهايش. اول با قيچي يک کمي موهايش را کوتاه کردم. اما خيلي خوب نشد براي همين دوباره يک کم ديگر کوتاه کردم.
نمي دانم چرا اين قدر موهايش کج مي شد. اين جوري شد که مجبور شدم باز هم موهايش را کوتاه تر کنم. هر چقدر قيچي مي کردم، نمي توانستم موهاي عروسک خواهرم را صاف و قشنگ کنم. کم کم موهاي عروسک کوتاه و کوتاه تر شد، آن قدر که ديگر بعضي جاهاي سرش مو نداشت. واي آرايشگر بودن خيلي سخت است. عروسک موطلايي حالا ديگر خيلي زشت شده بود. وقتي خواهرم عروسکش را ديد، شروع کرد به گريه و گفت: عروسک موطلايي ام را کچل کردي.
اما من فقط مي خواستم يک کمي آرايشگري کنم. بيچاره عروسک موطلايي!

فاطمه سادات وزيري

عباسعلي سپاهي يونسي

سپيده سجادي