* علاءالدين بروجردي

چندي پيش مارک ريلي، نماينده سازمانهاي بين المللي حقوق بشر، پس از بازديد از غزه با به دست گرفتن قطعه سنگي از منزل محمد خضر که در جنگ غزه به وسيله ارتش صهيونيستي تخريب شد، خطاب به خبرنگاران گفت: اين قطعه سنگي از غزه است نه از ديوار برلين، اين سنگ سرپناهي براي اين خانواده بود که امروز بر روي ويرانه هاي خانه خود زندگي مي کنند.
ريلي افزود: اين منزل و ديگر منازل تخريب شده 300 روز است که همين طور باقي مانده است و اعضاي شانزده نفري خانواده خضر داخل يک چادر زندگي مي کنند و زندگي آنها در سطح زندگي يک انسان نيست.
سال گذشته در چنين روزهايي مردم مظلوم غزه درگير جنگي نابرابر بودند که طي آن، اسرائيل 14 هزار منزل مسکوني و تأسيسات مختلف از جمله مدارس،کارگاهها، تأسيسات زيربنايي و اماکن مذهبي را ويران کرد.
البته بعدها گزارش کميته حقيقت ياب همانند ديده بان حقوق بشر، جنايت اسرائيل در حق مردم غزه را تأييد کرد، اما هنوز که يک سال از اين اتفاقها مي گذرد، مردم غزه بيش از آن که به فکر گذشته و جنگ 22 روزه سال قبل باشند، نگران روزهاي آينده خود هستند.
امروز به اذعان رسانه هاي غربي 750 هزار نفر از جمعيت يک ونيم ميليوني غزه زير خط فقر به سر مي برند و 94000 نفر از مردم فلسطين توانايي پرداخت هزينه هاي زندگي را ندارند.
محاصره نوار غزه، شرايط اقتصادي ضعيفي را بر مردم غزه تحميل کرده است و تعداد زيادي از مردم مظلوم فلسطين توانايي پرداخت هزينه هاي مواد غذايي که آن هم به صورت قاچاق وارد غزه مي شود، را ندارند.
چند روز پيش نيز مردم غزه با برگزاري مراسم يادبود جنگ 22 روزه، ضمن گرامي داشتن ياد شهداي خود بار ديگر جنايات جنگي اسرائيل را يادآور شدند. همزمان در ديگر نقاط دنيا مانند برخي پايتختهاي اروپايي و کشورهاي ديگري در آسيا، آفريقا و آمريکا مراسم مشابهي برگزار شد و يک بار ديگر موضوع جنايتهاي اسرائيل براي جهانيان يادآوري شد. اما آيا صرفاً برگزاري چنين مراسمي کفايت مي کند؟
مردم غزه در حالي در سرزمين خود تحت محاصره اند که اين روزها دولت مصر نيز به بهانه واهي و غير قابل قبول، تأمين امنيت خود ضمن اجراي توافق سال گذشته اسرائيل و آمريکا سرگرم احداث يک ديوار فولادي در حاشيه مرزهاي خود با غزه است و اين در حالي است که حسني مبارک به خوبي مي داند که هدفش از اين اقدام، بستن تنها راه اتصال غزه به جهان خارج يعني همان تونلهاي زير زميني است که مردم اين سرزمين براي دريافت غذا از جهان بيرون از آن استفاده مي کردند.
در حقيقت انتظار افکار عمومي جهان اين بود که بعد از گزارش گلدستون و اثبات جنايت صهيونيستها، جهان شاهد دفاع از حقوق بشر و انجام وظيفه سازمان ملل باشد، ولي وضعيت فعلي غزه و ادامه فشار نشان داد که عدالت همچنان در عرصه جهاني رنگ باخته است و قدرتهاي استکبارگر همچنان به ظلم و زورگويي ادامه مي دهند.
متأسفانه حتي محکوميت مراجع رسمي بين المللي هم بر عملکرد آنها و بخصوص دست کشيدن اسرائيل از جنايات خود تأثير ندارد.
با کمال تأسف بايد گفت، مصر به عنوان يک عضو سازمان کنفرانس اسلامي هم در جهت تشديد محاصره مردم مظلوم غزه فعال است و عملاً ظلم صهيونيستها را ادامه مي دهد و اين مشکلي است که قطعاً بايد در جهان اسلام به آن پرداخته شود تا مردم مسلمان حداقل از سوي کشورهاي عربي و اسلامي شاهد اين ظلم نباشند.البته بايد گفت مسؤوليت اساسي در اين مورد، با سازمان کنفرانس اسلامي است که به دليل قرار داشتن مقر آن در يک کشورمحافظه کار و همچنين نبود انگيزه لازم در کشورهاي اسلامي عربي، شاهد بي تحرکي در عملکرد اين سازمان هستيم و متأسفانه اهداف در نظر گرفته شده براي آن را عملي نمي کنند.
بدون ترديد، در دفاع از مردم مظلوم فلسطين مسؤوليت مهمي بر دوش کشورهاي عضو کنفرانس اسلامي است و اين سازمان بايد با استفاده از ظرفيتهاي خود در جهت دفاع از مردم اين سرزمين، بيش از اين فعال شود.