نسترن داوودي
22 بهمن نزديک بود. قرار بود براي اين روز ما در مدرسه برنامه اجرا کنيم. يک نمايش قشنگ درباره فرار شاه. من قرار بود نقش شاه

عباسعلي سپاهي يونسي

زهرا اسدي

آوازه پيامبر اسلام(ص) همه جا پيچيده بود و همه از او حرف مي زدند و براي ديدنش به مدينه مي رفتند. اين خبرها به يمن هم رسيده بود.

راهپيمايي

زهرا مهربان
بابا با يک پرچم قشنگ آمد خانه. من با خوشحالي پرچم را گرفتم و گفتم اين پرچم براي چيست. بابا با خنده گفت: خب معلوم است براي راهپيمايي فردا. خنديدم و گفتم مگر فردا چه روزي است؟ بابا لبخندي زد و گفت: روز پيروزي انقلاب 22 بهمن. واي يادم رفته بود. خنديدم و گفتم: ما هم قرار است برويم راهپيمايي؟ بابا گفت: بله براي همين اين پرچم را خريدم. به پرچم سه رنگ نگاه کردم و گفتم: فردا من توي راهپيمايي پرچم ايران را دستم مي گيرم. بابا سرش را تکان داد؛ خيلي خوب است واي چه قدر خوشحالم! از همين حالا دارم دعا مي کنم که فردا زودتر برسد تا من و بابا با پرچم قشنگمان در راهپيمايي شرکت کنيم؛ راهپيمايي 22 بهمن.

باغچه




باغچه کوچولوي حياط حسابي خشک شده بود. با خودم گفتم: حتماً مامان فراموش کرده به باغچه آب بدهد. بيچاره گل هاي باغچه دارند از تشنگي مي ميرند. اين جوري شد که شيلنگ گوشه حياط را برداشتم و رفتم سراغ باغچه. با خودم گفتم باغچه خيلي خشک شده و يک عالمه آب لازم دارد و شير آب را تا آخر باز کردم و شروع کردم به آب پاشي باغچه. واي چه کيفي داشتً همه جاي باغچه را حسابي آب دادم. يک عالمه آب.آن قدر اين کار را ادامه دادم که باغچه پر آب شد؛ مثل يک درياچه کوچولو. همين موقع بود که سر و کله مامان پيدا شد و با ديدن باغچه پر از آب و لباس هاي خيس من حسابي داد کشيد. مامان خيلي عصباني شد؛ چون لباس هايم خيس شده بود و باغچه هم يک درياچه شده بود، تازه بعضي از گل ها هم کنده شده يا پژمرده شده بودند. خب مامان حق داشت، من يک کمي توي کارم زياده روي کرده بودم نبايد اين همه آب توي باغچه مي ريختم.

فائزه رئوف
ماهي کوچولويي بود که خيلي ناراحت بود؛ چون نمي دانست نامش چيه و خانواده اش کجايند. او با خودش مي گفت: «من وقتي کوچولو بودم توي آتشفشان، خانواده ام را گم کردم.» ماهي کوچولو هر روز دنبال خانواده اش مي گشت و مي گفت: «آن ها حتماً بايد شبيه من باشند.» يک روز ماهي تقريباً بزرگي را ديد که کمي شبيه خودش بود. ماهي کوچولو دنبال ماهي بزرگ تر رفت و صدايش کرد. ماهي بزرگ وقتي ماهي کوچولو را ديد، داد زد: «سلام دختر عمو! » ماهي کوچولو حسابي تعجب کرد و گفت: «تو کي هستي؟! » ماهي بزرگ خودش را معرفي کرد و ماجرا را تعريف کرد و گفت: «تو دختر عموي من هستي، مي دانستم که گم شدي.» ماهي بزرگ، ماهي کوچولو را پيش خانواده اش برد و از آن به بعد ماهي کوچولو و پسر عمويش هميشه با هم دوست بودند و همه جا با هم مي رفتند. آن ها وقتي بزرگ شدند، با هم ازدواج کردند.

ثمين ايزد يار
روزي بود روزگاري بود. در يک جنگل قشنگ همه حيوانات خوش بخت بودند. نزديکي هاي برکه، يک قورباغه زندگي مي کرد. او هيچ دوستي نداشت؛ چون خسيس بود. يک روز قورباغه در تله افتاد. يک مار داشت به طرفش مي آمد. از سر و صداي قورباغه همه حيوانات از لانه بيرون آمدند. هر کسي از خانه اش چيزي آورد و به طرف مار پرت کرد. مار بد جنس فرار کرد و قورباغه خوشحال شد. او از آن به بعد خسيس نبود و هر چيزي داشت با بقيه تقسيم مي کرد.