نسترن داوودي
جايي زير گنبد کبود، در سرزمين گرم و بي باران عربستان، جوان مهربان و با ايماني زندگي مي کرد به نام محمد. هر روز مدت زيادي

امير پورحسين

اسباب کشي

زهرا مهربان
ديروز من و داداشم اتاق هاي مان را عوض کرديم. من رفتم به اتاق کوچولوي داداش و او وسايلش را آورد به اتاق من. واي اسباب کشي خيلي سخت است، من يک عالمه اسباب بازي داشتم، اما نمي توانستم همه را با خودم ببرم. براي همين يک گوني پر از اسباب بازي را همان جا گذاشتم توي اتاق قبلي ام. داداشم گفت: چرا اين ها را نمي بري؟ گفتم: لازم ندارم، ديگر نمي خواهمشان. براي اين ها جا ندارم.
داداش گفت: اين ها يک مشت اسباب بازي خراب و کهنه اند، به درد من نمي خورند و گوني را برداشت و آورد توي اتاق جديد من. اما اتاق جديد من خيلي کوچک تر بود و نمي دانستم با آن همه وسيله اضافي چه کار کنم. در همين موقع صداي آقا نمکي از توي کوچه آمد. با خوشحالي و با اجازه مامان گوني را کشيدم و بردم دم در و گفتم: اين ها فقط به درد آقا نمکي مي خورند. آقا نمکي وقتي کيسه را ديد، خنديد. کيسه را به آقا نمکي دادم و او خوشحال شد. من هم از دست وسايل اضافي راحت شدم.

آش




مامان داشت آش مي پخت. من خيلي آش دوست داشتم، براي همين از صبح کنار مامان در آشپزخانه نشسته بودم تا وقتي آش پخته شد، بخورم. نزديک ظهر بود که مامان گفت: آش حاضر است و زير قابلمه آش را خاموش کرد و گفت: چند دقيقه صبر کن تا آش سرد شود. بعد برايت يک کاسه مي کشم تا بخوري. اما من مي خواستم زود زود آش بخورم، براي همين وقتي مامان از آشپزخانه بيرون رفت تا تلفن را جواب بدهد، با عجله رفتم کنار اجاق گاز تا به آش ناخنک بزنم، اما قدم نمي رسيد. براي همين مجبور شدم بروم روي کابينت. اما چشمتان روز بد نبيند تا آمدم سر قابلمه آش را بردارم يک دفعه دستم سوخت.
دستپاچه شدم و سر قابلمه را پرت کردم. واي قابلمه آش در يک چشم به هم زدن روي زمين چپ شد و همه آش ها ريخت. مامان وقتي توي آشپزخانه آمد حسابي عصباني شد و زود دست من را پانسمان کرد. واي چه کار بدي کردم، حالا دستم حسابي مي سوزد. تازه ديگر از آش هم خبري نيست. نبايد يواشکي به آش ناخنک مي زدم.

پاي شکسته دايي

* نگار طاهونچي
پاي دايي شکست. من و مامان به ديدن دايي رفتيم. وقتي دايي را ديدم، اول از همه به پاي شکسته اش نگاه کردم و بعد به صحبت هاي بقيه گوش دادم که مي گفتند: خدا بد نده، چرا پايتان شکسته؟! از اين جور حرف هايي که بزرگ تر ها، اين جور وقتي به هم ديگر مي زنند. اما من همه اش به اين فکر مي کردم مگر ممکن است پاي آدم بشکند؟! پاي آدم که ظرف چيني نيست! باند سفيد روي پاي دايي خيلي جالب بود. باند را بسته بودند تا پاي دايي ام به هم وصل شود. وقتي يک ظرف چيني مي شکند، مامان آن را يا دور مي اندازد يا چسب مي زند. حتماً پاي دايي را هم چسب زده اند. دايي با يک پا به سختي مي توانست راه برود، کاش من مي توانستم يک پايم را به دايي بدهم، اما پاي من کوچک است و به درد او نمي خورد. تازه اگر اين کار را بکنم، خودم ديگر يک پا ندارم. به دايي گفتم چرا وقتي پايت شکست پاي نو نخريدي؟ دايي خنديد و گفت: «پول نداشتم». طفلکي دايي! من پول هاي قلکم را جمع مي کنم و وقتي زياد شد براي دايي يک پاي نو مي خرم. اصلاً چيزي که شکست، ديگر به درد نمي خورد حتي اگر درستش کني. اين را مامان هميشه مي گويد. حتماً پول هايم را جمع مي کنم و براي دايي يک پاي نو مي خرم؛ چون اين پاي شکسته ديگر براي او پا نمي شود.

آدم برفي





شيما حاجي جعفري
هوا سرد بود همه منتظر بودند که برف بيايد. بچه ها در حياط بازي مي کردند. يک دفعه احساس کردند که نم نم برف مي آيد. خوشحال شدند و بالا و پايين پريدند. زنگ سوم حسابي برف جمع شده بود. بچه ها تصميم گرفتند که يک آدم برفي درست کنند، ولي نشد؛ چون وسايل نداشتند.
همه با هم قرار گذاشتند روز بعد که به مدرسه آمدند، هر کس يک چيزي بياورد تا آدم برفي درست کنند. يکي سطل، يکي هويج براي دماغ و... . روز بعد که بچه ها به مدرسه آمدند، يک آدم برفي بزرگ درست کردند. براي دماغ آدم برفي هويج گذاشتند و دو تا گردو براي چشم هايش و يک تربچه کوچولو براي دهان آدم برفي گذاشتند. آدم برفي خيلي قشنگ شده بود، همه بچه ها به نوبت با او عکس گرفتند. واي چه روز خوب و قشنگي.