|
افراد چاق بيشتر در معرض سنگهاي کليه هستند
به گزارش رويترز، سنگهاي کليه رسوبات سخت شده مواد معدني و نمکهاي اسيدي هستند که دفع آنها بسيار دردناک است. مبتلايان به اين بيماري بندرت به جراحي نياز پيدا مي کنند، مگر آنکه سنگ خود به خود دفع نشود.دکتر «بريان ماتلاگا» از «دانشگاه جانز هاپکينز» در بالتيمور و همکارانش در تحقيقي که اخيراً به نتيجه رسيده نشان داده اند، احتمال مبتلا شدن به اين بيماري با افزايش چاقي ارتباط دارد. گرچه مشخص نيست که چرا وزن بر ميزان بروز سنگهاي کليه تأثير مي گذارد، اما محققان به شواهدي رسيده اند که نشان مي دهد، سطوح مختلفي از مواد در خون افراد چاق در بروز سنگهاي کليه تأثير دارند.گروه ماتلاگا، سوابق درماني بيش از 95 هزار نفر را در فاصله زماني 2002 تا 2006 که در بانک اطلاعاتي يک بيمه خصوصي وجود داشت، مطالعه کردند و دريافتند، از بين سه هزار و 257 نفر که به سنگهاي کليه مبتلا شده بودند، براي رده بندي وزن بيماران از مؤلفه شاخص جرم بدن (بي.ام.آي) استفاده کردند.در ميان افرادي که در رده وزني عادي يا داراي اضافه وزن قرار داشتند، از هر 40 نفر حدود يک نفر به سنگهاي کليه مبتلا شده بود. اين در حالي است که در گروه افراد چاق از هر 20 نفر يک نفر به اين سنگ ها مبتلا شده بود.همچنين اين مطالعه نشان داد، احتمال انجام عمل جراحي براي بيرون آوردن سنگهاي کليه در ميان افراد چاق بيشتر از افراد غير چاق بود، اما احتمال انجام اين رويه ها در افراد فوق العاده چاق نسبت به همسالان خود که وزن عادي داشتند، بيشتر نبود.محققان در عين حال گفته اند، بهتر است حتي افراد فوق العاده چاق هم سنگهاي کليه خود را بيشتر با دارو درمان کنند تا اينکه تن به تيغ جراح بسپارند.
روغن زيتون مؤثر در رژيم لاغري

مصرف چربي اشباع نشده گياهي مي تواند در کم کردن وزن مؤثر باشد. تحقيق تازه اي در اين زمينه نشان مي دهد زماني که چربي هاي گياهي به روده کوچک مي رسند، پيامي با اين مضمون «از خوردن دست بکش. سير شدي» به مغز ارسال مي شود.به گزارش دويچه وله، پژوهشگران مي گويند، اسيدهاي چرب اشباع نشده گياهي پيام «سيري» را به مغز مخابره مي کنند. چنانچه نتيجه تحقيقاتي که تاکنون بر روي موشهاي آزمايشگاهي صورت گرفته در مورد انسان نيز تأييد شود، علم پزشکي گام بزرگي در راه درمان چاقي هاي مفرط خواهد داشت.پژوهشگران مدتها پيش متوجه شده بودند که پس از صرف غذا، سلولهاي مخاطي 12 ماده اي به نام « Oleylethanolamid » توليد مي کنند. اين ماده پيامي به مغز مخابره مي کند که خبر از حضور کافي مواد غذايي در بدن مي دهد و موجب احساس سيري مي شود، اما، آنچه موجب مخابره اين پيام مي شود تاکنون براي پژوهشگران مشخص نبود. از اين رو کارشناسان علمي دانشگاه يشيوا در ايالت نيويورک آمريکا در تحقيقي بر روي موشهاي آزمايشگاهي واکنش سلولهاي مخاطي دوازدهه موشها را پس از مصرف مواد غذايي مورد بررسي قرار دادند.
کشف ژن هاي مؤثر در رشد دندانها
پژوهشگران رشته ژنتيک در کشور انگليس و فنلاند با همکاري يکديگر موفق شدند ژنهاي مؤثر در رشد دندانها را کشف کنند.
اين ژنهاي تازه کشف شده روي رشد دندانها در اولين سال زندگي انسان تأثيرگذار هستند. اين محققان، کدهاي ژنتيکي 6000 نفر را در فنلاند و انگليس مورد تجزيه و تحليل قرار دادند. اين شرکت کنندگان از زماني که مادرانشان، آنان را باردار بودند تا پس از تولد و دوران بلوغ تحت مطالعه قرار داشتند.دانشمندان روي 5 ژن مرتبط با زمان درآمدن اولين دندان و تعداد دندانهاي ظاهر شده تا سن يک سالگي اشاره کردند. همچنين محققان دريافتند، وجود يکي از اين ژنها احتمال نياز به انجام ارتودنسي تا سن 30 سالگي را تا 35 درصد افزايش مي دهد.محققان خاطرنشان کردند: شناسايي اين ژنها که نقش مهمي در رشد و نمو دندانها ايفا مي کنند، مي توانند به کشف روشهاي جديد و ابداعي براي درمان و پيشگيري از مشکلات و بيماريهاي دنداني منجر شود.اين محققان همچنين خاطرنشان کردند، دندانها و ديگر اعضاي بدن، مسيرهاي رشد و نمو مشابه و مشترک در طول رشد اوليه دارند.
درمان بيماري هاي قلبي با کمک نانوخارها
محققان در MIT و گروه پزشکي هاروارد، نانوذرات ويژه اي (نانوخارها) ساخته اند که مي تواند به ديواره هاي سرخرگ چسبيده و به آهستگي محموله هاي دارويي خود را رها کنند.اين سيستم به صورت بالقوه يک جايگزين مناسب براي «استنت»هاي رهاکننده دارو در بعضي از بيماران داراي بيماري قلبي- عروقي ارائه مي کند.اين نانوذرات که «نانوخار» ناميده شده اند با قطعه هاي پروتئيني ريزي روکش داده مي شوند. اين قطعه هاي پروتئيني به آنها اجازه مي دهند که به ديواره هاي سرخرگ آسيب ديده بچسبند. آنها به محض چسبيدن، مي توانند داروهايي از قبيل «پاکليتاکسل» را رها کنند. اين دارو از تقسيم سلولي جلوگيري مي کند و از رشد محل التيام زخم که مي تواند سرخرگها را مسدود کند، ممانعت مي کند.يکي از روشهاي استاندارد کنوني براي درمان سرخرگهاي آسيب ديده و مسدود شده، کاشت يک استنت مجرادار مي باشد که سرخرگ را باز نگه مي دارد و داروهايي از قبيل پاکليتاکسل را رها مي کند. اين محققان اميد دارند، براي درمان آسيب قرار گرفته در مکانهايي که براي اين استنت مناسب نيستند؛ مانند نزديک يک انشعاب در سرخرگ، نانوخارهاي جديدشان را بتوان همراه با اين استنت ها يا به جاي آنها استفاده کرد.
اين نانوخارها يک ساختار معروف به غشا سرداب را هدف گيري مي کنند. اين غشا روي ديوارهاي سرخرگ قرار دارد، اما فقط هنگامي که اين ديوارها صدمه مي بينند، در معرض قرار مي گيرد.
اين محققان براي ساخت نانوذراتشان مجموعه اي از رشته هاي پپتيدي کوتاه را بررسي کردند تا آن رشته پپتيدي که مؤثرترين پيوند را با مولکولهاي روي سطح غشا سرداب، ايجاد مي کند پيدا کنند.
آنها بهترين رشته (رشته هفت-آمينو-اسيد به نام C11 ) را براي روکش دهي لايه بيروني نانوذراتشان، استفاده کردند. |