* نوشته: سوکديو ساندو - نشريه تلگراف
* ترجمه: اميراطهر سهيلي

* مهدي نصيري

* خرگوش سفيد با چشمهاي قرمز
نويسنده: رضا گشتاسب
کارگردان: اميد نوروزي




بازيگران: مهرداد علي پور، مسعود کشاورز، بتول راستگويان، مينا کرميان، آرش دشتي.
*
خلاصه داستان: مادر هنوز شهادت فرزندش در دوران جنگ تحميلي را باور ندارد. مأمور سردخانه، ليلا نامزد حسين و تصاوير ديگر در ذهنيت او واقعيت شهادت و رؤياي حضور فرزند را با هم درآميخته اند. استخوانهاي پوسيده و پيدا نشده حسين هم با مادر صحبت مي کنند....
*
نمايش «خرگوش سفيد با چشمهاي قرمز» به کارگرداني اميد نوروزي در حوزه تئاتر جنگ و آنچه که طي سالهاي اخير از اين ژانر شاهد آن بوده ايم، اثر کاملاً متفاوتي است و سعي دارد تا نگاه تازه تري به موضوع جنگ و تأثير آن بر زندگي و دنياي آدمها داشته باشد.
اميد نوروزي کارش را با اين نقل از آرتو (نوشته شده در بروشور نمايش) آغاز مي کند: «تئاتر هرگز اهميت خود را باز نخواهد يافت، مگر اينکه تماشاگر را به تماشاي ته نشينهاي حقيقي رؤياها فراخواند.»
و در ادامه روايت نمايش خود را بر اساس همين بيانيه ادامه مي دهد. «خرگوش سفيد...» داستان رؤياهاي آدمهايي است که تحت تأثير جنگ به شدت آسيب ديده اند و حالا با دنياي خيالي خود قادر به تحليل و تجزيه واقعيت و رؤيا نيستند.
مادري بيست سال پس از شهادت پسرش در جبهه هاي جنگ، چون جسد فرزندش را نيافته، شهادت او را باور ندارد. هنوز در خيالش «حسين» تشنه است و در جبهه نياز به مراقبت دارد و منتظر رسيدن به عشق خود- ليلا- است.
در واقع آنچه ما در نمايش شاهد اجراي آن هستيم، دنياي واقعيت و خيال اين مادر است که با هم تداخل پيدا کرده و فضايي ذهني و وهم گونه از رؤيا و واقعيت را به وجود آورده که درک آن جذاب و تأثيرگذار است.
تلفيق اين فضاي رؤيا گونه و جنون آميز با واقعيتي ساده باعث شده بود که نمايش اميد نوروزي در زمان برگزاري جشنواره تئاتر فجر و بويژه در ميان ميهمانان خارجي جشنواره محبوبيت زيادي پيدا کند. در واقع اين ويژگي نمايش که پيشتر نيز در آثار مشابه ديگري مثل آثار آتيلا پسياني و اميررضا کوهستاني و ديگران با شيوه هاي نزديک به هم تجربه شده، طي اين سالها بيشتر مورد توجه اهالي تئاتر خارج از کشور قرار گرفته است.
«خرگوش سفيد...» با محور قرار دادن يک محور داستاني ساده در واقعيت، پا را فراتر از اين مي گذارد و سعي دارد تا با ايجاد جو قوي و به کارگيري جذابيتهاي تصويري و نمايشي از بيرون، به درون شخصيتها نقب بزند و چالشهاي دروني شخصيت را با همه ابعاد جنون آميز و رؤياها، آرزوها و اوهام آن مورد پرداخت قرار دهد.
آرزوها و رؤياهاي شخصيت «مادر» نمايش نوروزي با واقعيت و جديت آن به چالش کشيده شده و همين تقابل خواسته ها با واقعيت ناگزير باعث شده تا شخصيت از واقعيت بگريزد و به رؤيا و خيال گرايش پيدا کند. اما آنچه به درام تبديل مي شود و به عنوان تعليق، کشمکش واکت داستاني در اين نمايش ارزش و اعتبار پيدا مي کند، نه خود واقعيت و نه رؤيا گونگي خيال است، بلکه اين تقابل دهشتناک خيال و واقعيت است که جو اصلي نمايش را به وجود مي آورد و در کنار تصاوير نمايشي بيشترين تأثير را بر تماشاگران مي گذارد.
اغراق نکرده ايم اگر اين نتيجه مطلوب را بيش از هر چيز به روايت و شيوه اجرايي و ريتم خوب نمايش مربوط بدانيم. اميد نوروزي در «خرگوش سفيد...» با تقطيع فواصل اجرا و پرداخت هماهنگ اين فاصله هاي روايي در کنار هم بخوبي توانسته ريتم و جرياني هماهنگ و تأثيرگذار را به دست دهد. فواصل روايي نمايش هر بار از نقطه اي شروع مي شوند؛ با کمک کلام و داستان گويي به چالش ميان واقعيت و رؤيا مي رسند و پس از اوج گرفتن پايان مي پذيرند تا فاصله روايي ديگر امکان اتصال به روايت قبلي را پيدا کند و ادامه اي بر روند قبلي روايت باشد.
انتخاب درست اين فواصل روايي و ترتيب و نحوه اوج گيري و ارزش آن نيز باعث شده تا همه محدوده هاي منقطع روايي، در پايان يک کليت داستاني دراماتيک با ساختار و شکلي منسجم و داراي قاعده و قانون را در خود داشته باشد.
بعد از کارگرداني، حضور موفق بازيگران را نيز بايد به طور جدي از محاسن کار دانست. بازيگري در نمايش نوروزي باز هم در خدمت همان تداخل رؤيا و واقعيت است. در واقع نوع بازي ها به گونه اي است که در هر لحظه توهمي از حضور شخصيتها را در قالب ايفاي نقشها در مقابلمان قرار مي دهد.
بازي بازيگران اصلي نمايش طوري انجام مي شود که نه شبيه به رؤيا و خيال است و نه مثل واقعيت، بلکه همواره ارتباطي بينابيني با اين دو حوزه را با خود به همراه دارد.
بازيگر نقش مادر (بتول راستگويان) که نقش شخصيت ارتباط دهنده رؤيا و واقعيت را بازي مي کند، همواره دو نوع بازي متفاوت را ارايه مي دهد. زماني که واقعيت و اتفاقات مربوط به آن را بازي مي کند، بيشتر بدون حرکت است و به نقطه خارج از چارچوب صحنه خيره مي ماند و زماني که در رؤيا فرو مي رود با تحرک منقطع و حفظ حالتهاي نرم حرکت، نوعي ديگر از بازي را به نمايش مي گذارد.
بقيه بازيها نيز تا حدودي پيرو همان شيوه هماهنگ نمايش در پيروي از خيال و رؤياگونگي هستند.
طراحي صحنه هم به نحوي آرايش يافته که اولاً امکان ظهور هر اتفاق و رويدادي را در هر مکاني به وجود مي آورد و دوماً: به هيچ شناسه و نشانه اي که آن را محدود به زمان و مکان خاصي بکند، تعلق ندارد. تنها خطوط قرمز محيط سياه و سفيد صحنه را به چهار گوشه اي با دو ورودي تبديل کرده و امکان هر نوع اتفاق و رويدادي را در خود به وجود آورده است.
استفاده از کف سفيد و يک پرده سفيد در انتهاي صحنه نيز باعث شده تا حضور رنگ قرمز و اضافه شدن بر آن بيشتر در صحنه و فضاي نمايش برجسته شود و خودنمايي کند. البته نوروزي خواسته تا با استفاده از رنگ خون، فضاي خيالي و رؤياي نمايش خود را به ظاهر تئاتر آرتويي نزديک کند، (اما اين اتفاق هيچ گاه ارتباطي بين شيوه او و سبک آرتو ايجاد نمي کند و اين حسن کار اوست). «خرگوش سفيد...» يک نمايش ايراني با تفکر و سبک ايراني است که از طرفي با تفکر و سليقه ايراني ارتباط پيدا مي کند و از ديگر سو به ساختار و روابط و قواعد تئاتر غربي نزديک مي شود.
شايد مهمترين ويژگي نمايش را بتوان در خلق تصاوير تأثربرانگيز و جو جذاب و قوي آن دانست، اما در کنار اين ويژگي بايد تأکيد کرد که نمايش، در حوزه تئاتر دفاع نيز تجربه تازه و مهمي است.

گروه هنر - نوروزي: نهمين دو سالانه سفال و سراميک معاصر ايران از نهم خردادماه سال جاري در فرهنگسراي کورش سمنان افتتاح مي شود.




در نشست رسانه اي اين دو سالانه که روز گذشته با حضور منيژه آرمين (دبير دو سالانه) و دکتر محمود شالويي (رئيس مرکز هنرهاي تجسمي) برگزار شد، شالويي ابتدا در مورد شکل گيري دو سالانه سفال و سراميک به ارائه توضيحاتي پرداخت و گفت: دو سالانه ها و جشنواره ها به منظور فراگير شدن هنر صنايع دستي ايراني و براساس برنامه ريزي اين مرکز به سمت استانها سوق داده مي شوند.
وي در مورد انتخاب استان سمنان براي برگزاري اين دو سالانه گفت: براي برگزاري جشنواره ها و دو سالانه ها ابتدا ظرفيت استانها و پس از آن اهميت و قابليت هنر مورد نظر در آن استان و در درجه سوم آمادگي خود استان مورد توجه قرار گرفته است و براساس همين فاکتورها ما استان سمنان را براي برگزاري اين دو سالانه انتخاب کرديم.
وي در ادامه صحبتهايش افزود: البته ما در اين دو سالانه برخي مسائل جانبي نظير ورک شاپها و همايشها را نيز خواهيم داشت که در تهران برگزار خواهند شد. از آنجا که دو سالانه سفالگري از اهميت بسيار زيادي برخوردار است و با توجه به ارزش هنري که در آن مطرح است، ما همچنان به استقلال برگزاري آن فکر مي کنيم.شالويي همچنين به ارايه برخي پيشنهادها در زمينه سفال و سراميک از طرف استادان و بويژه خانم آرمين اشاره کرد و گفت: از جمله اين پيشنهادها تشکيل خانه سفال بود که با آن موافقت شد و به زودي خانه سفال در تهران داير مي شود و اميدواريم که در استانهايي مثل همدان، يزد، سمنان، اصفهان، گيلان، خراسان و آذربايجان نيز اين اتفاق بيفتد.در ادامه نشست منيژه آرمين ضمن اشاره به فعاليتهاي صورت گرفته در دبيرخانه دو سالانه گفت: جامعه سفالگري بعد از سالها به نوعي توانسته به يک ارتباط تنگاتنگ با موزه هنرهاي معاصر و انجمن هنرهاي تجسمي برسد و من فکر مي کنم نتايج و تأثيرات آن تاکنون نيز قابل مشاهده است.وي افزود: من بخصوص روي فرهنگ سازي اين هنر و تشويق نسل جوان به طرف هنر سفال تأکيد دارم.آرمين همچنين به ارايه آثار پيشکسوتان هنر سفال در اين دو سالانه خبر داد و افزود: تعداد کل شرکت کنندگان 408 نفر بود و در مجموع 1284 اثر از اين هنرمندان براي دو سالانه ارسال شده بود که 112 هنرمند با 173 اثر براي شرکت در دو مرحله داوري انتخاب شدند.

* مليحه پژمان
«سيد احمد نجفي» بازيگر نام آشناي کشورمان در سال 1327 متولد شد. او متولد خرمشهر است و از سال 53 با فيلم «غزل» به عنوان دستيار کارگردان به دنياي پرهياهوي سينما وارد شده است.




نجفي از آن زمان تاکنون در آثار سينمايي و مجموعه هاي تلويزيوني بسياري ايفاي نقش داشته که ترجيح مي دهم خودش در اين مورد بيشتر صحبت کند.
نجفي تجربه فعاليت در تئاتر نداشته و جالب است که بازيگري هم خيلي اتفاقي براي او پيش آمده است. خودش در اين باره مي گويد: «من تجربه کار تئاتر نداشتم و اين مسأله براي خيلي ها که مي شنوند جالب است. اما با همه شرايط خوبي که تئاتر براي يک بازيگر ايجاد مي کند تا موفقيت بيشتري داشته باشد، من از اين تجربه خوب همنفسي با تماشاگران تئاتر بهره اي نداشتم. هر چند عقيده دارم براي يک بازيگر اولين تجربه مهم است و اگر در همان گام نخست خوب از عهده ايفاي نقش برآيد، انگار که سالها تجربه کسب کرده است.»
وي در ادامه مي گويد: «در اصل ورود من به عرصه بازيگري سينما از فيلم «دندان مار» شروع شد که اثري بود در مورد مقاومت مردم خرمشهر در دوران 8 سال دفاع مقدس که پس از اين فيلم، تجربه بازي در فيلم هايي چون: گروهبان، پناهنده، تاواريش، سگ کشي، هتل کارتن و... برايم به وجود آمد. اين از دنياي سينما؛ اما تلويزيون هم دريچه ديگري بود که خودم را در بازيگري محک بزنم. من عاشق ارتباط با مردم هستم. بنابراين تلويزيون هم مثل سينما، جاذبه هاي زيادي برايم داشته و دارد. در فاصله همين سالها، کار در مجموعه هايي چون: پدرخوانده، طوفان شن و کارآگاه علوي 1 و 2 را دنبال کرده ام و از همه نقش هايي که در اين مجموعه ها داشته ام، بسيار راضي ام چون اگر با نقشي راحت نباشم آن را نمي پذيرم.
مي پرسم انگار با «کارآگاه علوي» بيشتر به مردم معرفي شديد؟ که مي گويد: «بله، من از اين نقش بسيار راضي ام و جايگاه خوبي هم ميان بيننده ها پيدا کردم. هر چند اين نقش به خيلي از فعاليتهاي من کمک کرد، تا آنجا که پس از اتمام کارآگاه علوي 1 و گذشت چند سال، دوباره نقش کارآگاه علوي را در سري دوم آن قبول کردم.»
بي گمان به خاطر داريد که نجفي مدتي هم اجراي برنامه صندلي داغ، کاري از شبکه دوم را تجربه کرده از او در اين مورد مي پرسم که مي گويد: «من يک روز ميهمان صندلي داغ بودم، آن زمان «داريوش کاردان» صندلي داغ را اجرا مي کرد. مدتي بعد براي کاردان مشکلي پيش آمد که مانع همکاري اش با اين برنامه شد. آقاي آخوندي تهيه کننده برنامه با من تماس گرفت و پيشنهاد اجراي آن را به من داد و من نزديک به دو سال مجري اين برنامه بودم.»
اما اجرا دشوارتر است يا بازيگري؟ سيد احمد نجفي در پاسخ مي گويد: «هر دو! چون در هر دو صورت (مجري يا بازيگر) بايد خودت باشي تا مردم باورت کنند. پس تفاوتي ندارد و هر دو دشواري خاص خودش را دارد و اگر ذره اي ريا و کار تصنعي در شخصيت ديده شود، مردم با او ارتباط برقرار نخواهند کرد.»
در کارنامه کاري نجفي کارهاي مستند هم ثبت شده. او در اين باره مي گويد: «من حدود 16 فيلم مستند را کارگرداني کرده ام که برخي از شبکه ها، آثارم را پخش کرده اند. در برخي از اين مستندها به آداب و رسوم مردم کشورم پرداخته ام. کار مستند را به خاطر علاقه ام دنبال مي کنم، نه بيشتر! »
و در حال حاضر مشغول چه کاري هستيد؟ مي گويد: «کارآگاه علوي 2 که تمام شد در سريال «ديکتاتور» ايفاي نقش داشتم که به دليل سنگيني کار ترجيح دادم مدتي استراحت کنم. ولي اين روزها مشغول خواندن چند فيلمنامه تازه هستم و هنوز هم تصميم قطعي در اين زمينه نگرفته ام، تا خدا چه بخواهد...».

شصت ودومين جشنواره فيلم کن با اعطاي جايزه نخل طلا به فيلم «روبان سفيد» ساخته «پيتر هانکه» از اتريش به کار خود پايان داد.




به گزارش ايسنا مراسم اختتاميه و اعطاي جوايز شصت و دومين جشنواره کن درحالي يکشنبه شب در اين شهر ساحلي فرانسه برگزار شد که فيلم «روبان سفيد» ساخته «پيتر هانکه» جايزه نخل طلا را در حضور جمعي از کارگردانان سرشناس سينما به خود اختصاص داد.
درحالي که پيش بيني منتقدين براي برنده نخل طلاي 2009 بيشتر حول فيلم هاي «ستاره درخشان» و «يک پيامبر» بود، اما نظر هيأت داوران به فيلم «ربان سفيد» جلب شد.
اين فيلم داستان وقايع تلخ و عجيبي است که براي ساکنان يک شهر کوچک آلمان در آستانه جنگ جهاني اول اتفاق مي افتاد.
«هانکه» در سال 2001 نيز با فيلم «معلم پيانو» جايزه بزرگ کن را گرفته بود.
به گزارش رويترز، در مراسم يکشنبه شب، جايزه بزرگ جشنواره کن براي دومين فيلم برتر جشنواره به «ژاک آئوديارد»، کارگردان فرانسوي براي فيلم «يک پيامبر» تعلق گرفت.
در بخش بهترين بازيگر زن، «شارلوت گينس بورو» براي فيلم جنجالي «ضدمسيح» ساخته «لارس فون ترير» انتخاب اول هيأت داوران نام گرفت.
در بخش بهترين بازيگر مرد جشنواره کن نيز «کريستوف والتز» اتريشي براي فيلم «حرام زاده هاي عوضي» ساخته «تارانتينو» جايزه اول را کسب کرد.
جايزه ويژه هيأت داوران جشنواره کن مشترکا به دو فيلم «مخزن ماهي» از انگلستان ساخته «آندره آرنولد» و «تشنگي» از کره ساخته «پارک چان ووک» اعطا شد.
«آرنولد» در سال 2006 با فيلم «جاده قرمز» اين جايزه را کسب کرده بود و «چان ووک» هم در سال 2004 با «پسر پير» جايزه بزرگ کن را گرفته بود.
در مراسم اعطاي جوايز، «بريلانت مندوزا»، فيلم ساز فيليپيني جايزه بهترين کارگردان کن 2009 را براي«کيناتاي» دريافت کرد.
همچنين در بخش بهترين فيلمنامه، «تب بهاري» ساخته «لو يه»، کارگردان چيني بهترين اثر شناخته شد. نخل طلاي بهترين فيلم کوتاه نيز به «آرنا» ساخته «ژائو سالاويزا» تعلق گرفت.

جايزه دوربين طلاي شصت ودومين جشنواره کن به فيلم «سامسون و دليلا» تعلق گرفت.
به گزارش ايسنا، هم زمان با برگزاري مراسم اعطاي جوايز شصت و دومين جشنواره کن، فيلم «سامسون و دليلا» ساخته «وارويک تورنتون» استراليايي جايزه دوربين طلا را براي بهترين فيلم اول يک کارگردان به خود اختصاص داد.
اين فيلم که در بخش «نوعي نگاه» حضور داشت، مشکلات عديده اي که مردمان شهرها و روستاهاي دورافتاده استراليا با آن مواجه هستند را به تصوير کشيده است.به گزارش فرانس پرس، هيأت داوران جايزه دوربين طلا اين فيلم را بهترين اثر رمانتيک سالهاي اخير توصيف کرد.اين کارگردان استراليايي در سال 2005 با فيلم «نانا» خرس بلورين جشنواره برلين را دريافت کرد و در سال 2008 با فيلم «بوته سبز» جايزه بهترين فيلم بخش «پانوراما» برلين را به خود اختصاص داد.
جايزه دوربين طلا که در سال 1978 راه اندازي شد، به بهترين فيلم اول يک کارگردان از بخشهاي رقابتي، هفته منتقدين يا دو هفته کارگردانان تعلق مي گيرد.

عنوان پرفروش ترين فيلم سينماي جهان براي دومين هفته متوالي به «فرشتگان و شياطين» تعلق گرفت.
فيلم «فرشتگان و شياطين» ساخته «ران هاوارد» که ادامه فيلم «رمز داوينچي» است، در تعطيلات آخر هفته فروش 60 ميليون دلاري را از 99 کشور به دست آورد تا پرفروش ترين فيلم هفته سينماي جهان نام بگيرد.
مجموع فروش جهاني اين فيلم با احتساب آمريکاي شمالي اکنون به 280 ميليون دلار رسيده است.
به گزارش ايسنا رتبه دوم پرفروش ترينها در اختيار «شب در موزه 2 » قرار گرفت که از 8100 سالن در 93 کشور، فروش 50 ميليون دلار را به دست آورد. اين فيلم با نقش آفريني «بن استيلر» در انگلستان، فرانسه، استراليا و روسيه در رتبه اول فروش قرار گرفت.
به گزارش هاليوود ريپورتر، فيلم «سفر ستاره اي» محصول کمپاني «پارامونت» با فروش 11/5 ميليون دلاري از 58 کشور، رتبه سوم اين جدول را به خود اختصاص داد و مجموع فروش جهاني اش را به 271 ميليون دلار رساند.

گروه هنر- هاديان: تصويربرداري تله فيلم «تکه اي از يک زندگي» به سفارش شبکه 2 سيما آغاز شد.
اين تله فيلم با حضور هنرمنداني چون داريوش ارجمند و مهشيد افشارزاده و به کارگرداني علي بياباني کليد خورد.
مجري اين طرح در گفتگو با خبرنگار ما ضمن اعلام اين مطلب گفت: در اين فيلم سعي داريم وقايع و اتفاقاتي را که در دوران دفاع مقدس بر ملت شريف ايران گذشته است به تصوير بکشيم.