|
* مليحه پژمان
شکوفه ها شگفت زده از طراوت نوزادي شدند که عطر خدا را به همراه داشت و ستارگان، خيره در سيماي طفلي شدند که نور

آفريدگار در آن بازتابيده بود و خديجه شادمان از ولادت دختري که بوي عصمت مي داد و طعم بهشت. زنهاي مکه خديجه را در واپسين لحظه ها و با همه دردهايش وانهادند، تا انتقام همراهي اش را با رسول خدا(ص) از او بستانند؛ بي خبر از آن که زناني به رنگ خدا و به بوي بهشت، چشم به راه تولد نور آسمانها و زمين اند تا خود را به عطر او متبرک و دامان خويش را قنداقه اين نوزاد آسماني کنند. و اين گونه، فاطمه(س) بر روي فرشي از شکوفه هاي آسماني پا به عرصه گيتي گذاشت تا به هستي رونقي ديگر گونه بخشد و خاکيان را به ملکوت پيوند دهد...
همزمان با فرا رسيدن ميلاد پربرکت بزرگ بانوي هستي، شفيعه محشر و ام ابيها، حضرت فاطمه زهرا(س)، در گفتگو با حجة الاسلام فاطمي نيا، خطيب توانمند و پژوهشگر برجسته، به بررسي ابعاد شخصيتي حضرت صديقه طاهره(س) پرداخته ايم.

حجة الاسلام فاطمي نيا قبل از هر چيز به روح عبادت و پارسايي حضرت فاطمه(س) چنين اشاره مي کند: «تهجد و خداپرستي در وجود بي کران حضرت زهرا(س) موج مي زد و به فرموده پيامبر اکرم(ص): ايمان به خدا چنان در اعماق دل، باطن و روح فاطمه (س) نفوذ داشت که براي عبادت خدا، خود را از همه چيز فارغ مي کرد. زهرا(س) در سايه شناسايي خدا به او ايمان داشت و به ارتباط با حق تعالي عشق مي ورزيد. آن حضرت عبادت مي کرد، نه تنها در جهت رشد و تکامل معرفتي خويش، بلکه براي امت رسول خدا همواره دعا مي کرد. امام حسن مجتبي(ع) از دوران خردسالي اش ياد مي کند و مي فرمايد: «مادرم را هر شب در محراب عبادت و سرگرم دعا مي ديدم که همواره در حق مردم دعا مي کرد. پرسيدم: مادر! چرا اول براي ما که فرزندانت هستيم، دعا نمي کني؟! پاسخ داد: فرزندم! اول همسايه و سپس خانه.» زهراي اطهر(س) در هنگام عبادت همچون نور درخشنده اي مدينه را روشن مي کرد و وجود معصوم و زلالش سرشار از عشق خداوندي و ايمان بي نهايت بود. اين خطيب توانمند حضرت زهرا(س) را فردي فعال در عرصه اجتماع معرفي مي کند و مي افزايد: زندگي حضرت زهرا(س)، وقف مردم و اسلام بود. درست مثل مادر کريمه اش حضرت خديجه که از جان و مال در راه اسلام و گسترش آن گذشت.»
فاطمه (س) در راه خدمت به خلق ايثار بسيار داشت که از آن جمله مي توان به اين نمونه ها اشاره کرد: آن حضرت در شب عروسي لباس خود را به فقير مي دهد و با لباس کهنه به خانه علي(ع) مي رود. افطار خود را چون همسر و فرزندانش به مسکين، يتيم و اسير مي بخشد. درآمد فدک را صرف فقرا مي کند، در حالي که مي داند در خانه اش ذخيره غذايي نيست. سهم غذاي روزانه اش را به گرسنگان مي دهد و خود گرسنه مي ماند و... اين نمونه ها نشان از اين دارد که ايشان در عرصه خدمت به اجتماع و مردم، شخصيتي ويژه بود.
وي اضافه مي کند: حضرت با زيردستان هم با بزرگواري برخورد مي کند تا جايي که کار خانه را با خدمتکار خود تقسيم مي کند. آن حضرت برخود نمي پسنديد که کارها را به دوش او بگذارد، از اين روي يک روز فضه کارها را انجام مي داد و حضرت فاطمه(س) عبادت مي کرد و روز ديگر نوبت فاطمه(س) بود. اين همه بزرگواري در وجود مقدس حضرت زهرا در پرتو تربيت نبي اکرم(ص) به وجود آمده بود و به راستي اين شيوه تربيت و زندگي، الگوي تمامي دوران و اعصار بوده و خواهد بود.
از آنجا که ساده زيستي و پرهيز از تجملگرايي يکي از بزرگترين درسهاي مکتب فاطمه(س) است، از حجة الاسلام فاطمي نيا در اين مورد مي پرسم که مي گويد: فاطمه(س) با اين که جوان است، برخلاف ساير زنان، لذت را در ترک لذات دنيوي جستجو مي کند. از لباس عروسي مي گذرد و حتي دستبند و گردنبند را نيز انفاق مي کند. کانون خانه را از هم نمي پاشد و با دلبستگي به ماديات زندگي را بر شوهر تلخ نمي کند.
خانه زهرا(س) از زيور و ابزار خالي است، ولي از لطف و مهرباني، صداقت، خلوص، ايمان و نجابت لبريز، ظرف غذاي روح زهرا(س) و علي (ع) سرشار از رستگاري است و نيک بختي اش الگوي سعادت دنيا و آخرت زنان و مردان عالم. خوب است از ايشان درس بگيريم، فاطمه(س) افتخار خاندان وحي است و ما هم بر خود مي باليم که محب اين خاندانيم. اين پژوهشگر برجسته عشق به همسر را در کلام حضرت فاطمه(س) چنين تعريف مي کند: حضرت زهرا(س) سرشار از عشق به مولاي متقيان بود و بارها در نهايت احترام آن حضرت را ستايش مي کرد.
ايشان نمونه کامل همسرداري و تربيت فرزند است و دنيايي از وفاداري و محبت به مولاي متقيان را در اين جمله حضرت فاطمه خطاب به حضرت علي(ع) مي يابيم که: «اي اباالحسن! جان من فداي تو و نفس من سپر نفس تو. در خوشي ها و رنج ها شريک توأم...» به راستي درس بگيريم از اين مکتب الهي تا رستگار شويم و سعادتمند بمانيم. |