* نسترن داوودي

آقاي لامپ چاق و پر خور آن بالا وسط اتاق آويزان بود و داشت براي خودش انرژي مصرف مي کرد و خوش مي گذراند. او تا مي



توانست برق مي خورد. مينا گوشه اتاق نشسته بود و حواسش پيش لامپ چاق بود. مينا با خودش مي گفت: چه شکم گنده اي دارد. حتماً صبح تا شب برق هاي داخل سيم را قورت مي دهد. از بس داغ کرده، لپهايش حسابي قرمز شده.
مينا آهي کشيد و گفت: طفلکي بابا که مجبور است از صبح تا شب کار کند و قبض برق را بدهد. با اين همه برقي که اين لامپ شکمو هر روز مي خورد حتماً يک عالمه برق مصرف مي شود.
لامپ پرخور از آن بالا مينا را نگاه کرد. او از اين که مي ديد مينا نگاهش مي کند خوش حال شد و به همه پز داد و گفت: بله! چي فکر کرديد. من لامپ بزرگ خانه ام. معلوم است مينا از همه بيشتر به من توجه مي کند. من از همه بهترم
و بلند بلند خنديد . قاب عکس قديمي روي ديوار لبخندي زد و گفت: اما من که فکر نمي کنم اين طور باشد. همين مهتابي لاغر و استخواني را ببين. با اين که خيلي لاغر است، اما نورش از تو خيلي قشنگ تر است.
لامپ چاق عصباني شد و گفت: چي گفتي؟! مهتابي که نور ندارد. مردم بيشتر براي قشنگي از مهتابي استفاده مي کنند.
مهتابي لاغر کنار ديوار که اصلا حوصله حرف هاي لامپ چاق را نداشت، خميازه اي کشيد و گفت: اين روز ها ديگر کسي از لامپ هاي چاق و پرخوري مثل تو استفاده نمي کند. تازگي ها يک جور لامپ هاي کم مصرف جديد در بازار آمده. اين را خودم از مامان مينا شنيدم که داشت با تلفن حرف مي زد. بيشتر مردم از آن لامپ ها مي خرند. تو ديگر به درد نمي خوري.
لامپ گنده که از عصبانيت مثل گيلاس قرمز شده بود، داد زد: بس کنيد! اين ها همه دروغ است. من از همه بهترم.
لامپ چاق از عصبانيت آن قدر قرمز و قرمز شد که نزديک بود آتش بگيرد. او آن قدر عصباني بود که اصلاً حرف هاي مينا و مادرش را نشيند که داشتند درباره او حرف مي زدند. حتي حرف هاي مامان مينا را نشنيد که داشت از پشت تلفن با باباي مينا درباره لامپ هاي جديد کم مصرف حرف مي زد. شب که باباي مينا از سر کار آمد، يک جعبه با خودش آورد. مينا با خوش حالي پيش بابا دويد و گفت: خريدي بابا .
لامپ پرخور چند قلپ انرژي قورت داد و گفت: حتماً باز بابا برايش عروسک خريده.
اما وقتي بابا جعبه را باز کرد، رنگ از صورت لامپ پرخور پريد. در جعبه يک لامپ کم مصرف بود. لامپ پر خور داد زد: بچه ها! يک کاري بکنيد؛ مثل اين که مي خواهند من را عوض کنند.
مهتابي و قاب عکس لبخندي زدند و گفتند: تو که مي گفتي از همه بهتري.
لامپ پر خور با اخم گفت: معلوم است که بهترم، اما نمي دانم چه اتفاقي افتاده؟!
هنوز حرف لامپ پر خور تمام نشده بود که باباي مينا لامپ را خاموش کرد و بعد با يک دستمال آن را باز کرد و لامپ کم مصرف را به جاي آن بست. خانه با نور لامپ کم مصرف نوراني تر و قشنگ تر شد، لامپ پر خور هم رفت در کمد کنار اتاق . الان مدت هاست که لامپ پر خور همان جا منتظر است تا يکي بيايد و دوباره او را بردارد و سر جايش ببندد، اما ديگر فايده اي ندارد؛ چون همه مي دانند که لامپ هاي چاق و پر خور چقدر انرژي مصرف مي کنند و به درد نمي خورد.

* زهرا مهربان
ديروز بابا ماشينش را به تعميرگاه برد تا تعمير کند. مامان گفت: ماشين بابا که درست شد، همه با هم به سفر مي رويم. چقدر خوب

وقتي نامه رسان نامه هاي شما دوستان خوبم را براي کفشدوزک مي آورد خيلي خوشحال مي شود. اين هفته هم نامه اي از يک دوست خوب کفشدوزک رسيده است که آن را عرفان خالقي نوشته است. عرفان در نامه اش يک داستان هم فرستاده است. عرفان جان داستانت نشان مي دهد، استعداد خوبي براي داستان نوشتن داري. پس بايد تا مي تواني داستان هاي خوب مطالعه کني تا بيشتر با داستان نويسي آشنا شوي، غير از اين کار مي تواني در جلسه شعر و قصه کودک و نوجوان حوزه هنري مشهد که چهارشنبه ها از ساعت 5 عصر تا /30 6 برگزار مي شود، شرکت کني . راستي، داستانت را هم يکي دو هفته آينده چاپ خواهم کرد. منتظر داستان هاي خوبت هستم.

* عباسعلي سپاهي يونسي




از آن بالا به دنيا
تو هر شب مي دهي نور
تو که خوب و عزيزي
چرا رفتي به آن دور

بيا پايين تو امشب
بيا بنشين کنارم
نشستم در اتاقم
تو را من دوست دارم

کشيدم عکسي از تو
خودم نقاشي الان
تو در نقاشي من
شدي خوشحال و خندان

بيا توي اتاقم
بريز از نورهايت
ببين کردم مرتب
اتاقم را برايت

باران





* ثمين ايزد يار

نون و پنير و پسته
باران شده يه قصه
شر و شرو شر مي باره
شادي برام مياره
بچه ها شاد و خندان
مي دون توي ميدان

آقاي مداد
* نفيسه سادات وزيري
روزي بود که آقاي مداد رنگي خيلي بد اخلاق شد. او از موش کوچولو ناراحت شد و به موش کوچولو گفت: ديگر نمي خواهم ببينمت. موش کوچولو خيلي ناراحت شد و آنها ديگر هيچ وقت هم ديگر را نديدند.

سمانه و گلدانش





* ياسمن نيکويي
روزي سمانه و مادرش به بازار رفتند. همين طور که داشتند خريد مي کردند، يک دفعه باران گرفت. سمانه و مادرش خيس شدند. آن ها وقتي برگشتند سمانه ديد که يک شاخه از گلدان شکسته. سمانه خيلي ناراحت شد. مادر او گفت: عزيزم! اين که ناراحتي ندارد، شاخه را در آب بگذار و يک گلدان قشنگ براي تو خواهد شد. سمانه شاخه را در آب گذاشت و شاخه يک گل قشنگ براي او شد. سمانه خوش حال شد و گلدان را کنار پنجره گذاشت و از آن مواظبت کرد و هر وقت که آسمان ابري مي شد و مي خواست باران ببارد، او گلدانش را از کنار پنجره بر مي داشت که گل خراب نشود.

خرچنگ خيلي بزرگ

* يگانه موسوي
يکي بود، يکي نبود. يک گلي زندگي مي کرد. که با خورشيد دوست بود. او هر روز با خورشيد بازي مي کرد. يک روز گل ناز از خورشيد پرسيد: من کي بزرگ مي شوم؟
خورشيد گفت: بايد نور من را تحمل کني تا بزرگ شوي.
گل گفت: باشه.
خورشيد خيلي خوش حال بود که دوستي حرف گوش کن مثل او دارد. يک روز که باران آمد گل مي خواست با خورشيد بازي کند، اما ديد نيست. او دلش مي خواست بداند؛ يعني خورشيد کجاست؟! يک روز بعد وقتي خورشيد را ديد، خوش حال شد. از او پرسيد: تو ديروز کجا بودي؟!
خورشيد گفت: پشت ابرها.
گل ناز حالا مي دانست که وقت باران خورشيد پشت ابرها مي رود.
قصه ما به سر رسيد کلاغه به خونش نرسيد.