* محمد کرمي راد

اين حقيقت را نمي توان انکار کرد که از هدفهاي آمريکاييها در حمله به عراق، ارايه دموکراسي به سبک آمريکايي به خاورميانه بود.
آنها قصد داشتند در خاورميانه جديدي که براي خود تصور کرده بودند، نوعي از حکومت را تبليغ کنند که در نهايت هدفهاي غرب را در ميان مدت و دراز مدت تأمين کند.
هيچ فرد منصفي اين موضوع را نمي پذيرد که آمريکاييها بدون دليل و صرفاً به خاطر نابودي شخص صدام و حاميان وي به عراق لشکرکشي کردند.
افزون بر سناريوي پيچيده و خود ساخته 11 سپتامبر، آمريکا با حمله به عراق تلاش کرد جايگاه از دست رفته خود را بازسازي کند، اما اين مسأله به همراه آرزوي حمله به ايران و سوريه که در زمان بوش پسر مطرح شد، همگي نتايج مأيوس کننده اي در برداشتند.در مورد بازداشت ديپلماتهاي ايراني هم به نظر مي رسد، آنچه رخ داد، در سايه نوع نگرش آمريکا به موضوع بود و آنها مي خواستند در ادامه همان سياستهاي خصمانه خود بر مشکلاتشان فايق آيند.
آنها ديپلماتهاي ايراني را از ساختمان کنسولگري ايران در اربيل ربوده و اسير کردند و هر چند که مقامهاي عراقي براي آزادي آنها در چارچوب قوانين بين الملل تلاش کردند، موفق نشدند و آمريکا به تنهايي همه قوانين و پروتکلهاي بين المللي را ناديده گرفت.
بنابراين 30 ماه از زندگي ديپلماتهاي ما در چنگال اشغالگران گذشت.
آمريکاييها مي خواستند با اين اقدام تسلط خود را بر منطقه نشان داده و به جمهوري اسلامي ايران نيز فشار وارد کنند، اما نتوانستند و در حقيقت امروز با آزادي اين گروگانها ما شاهد پيروزي ديگري براي کشورمان هستيم، ضمن اينکه مردم عراق هم روز به روز از آمريکاييها متنفرتر شده و ديديم در انتخابات نيز مردم و احزاب عراقي بسيار هوشمندانه رفتار کردند.
اما اين يک سوي قضيه است، روي ديگر اين سکه بايد پيگيري موضوع از سوي مجامع جهاني باشد. من همه ديپلماتهاي اسير ايراني از قبل نمي شناختم، اما چهره محمود فرهادي را به خوبي به ياد دارم. او سي ماه پيش و قبل از اسارت چهره ديگري داشت، اما امروز تکيده و با موهاي سپيد به کشور برگشته است.
اکنون پرسش اينجاست که چه کسي بايد پاسخگوي اين اقدام باشد؟ آيا آمريکاييها اين اجازه را دارند که هر زمان مايل بودند به ديپلماتها و شهروندان ما آزار برسانند؟ شکستگي چهره ديپلماتهاي ايراني و فشارهايي که تحمل کردند بايد تاوان سنگين مادي و معنوي براي آمريکاييها داشته باشد، دستگاه قضايي و امور خارجه بايد پيگير موضوع باشند.آمريکا و غرب هرگاه با مسأله کوچکي از سوي کشورهاي مخالف خود روبرو مي شوند، دست به کار شده و تلاش مي کنند از آن به نفع خود سود ببرند. ما بارها ديده ايم که آنها به بهانه حقوق بشر و با استفاده از غولهاي رسانه اي خود حملات خود عليه کشور هدف برنامه ريزي مي کنند، اکنون آيا ما نبايد از طريق سازمانهاي جهاني پيگير حقوق مشخص باشيم؟
30 ماه ديپلماتهاي ما با اينکه همه مدارک ديپلماتيک را به همراه داشتند و حتي دولت عراق نيز اعلام کرده بود، اينها ديپلمات هستند در زندان اشغالگران عراق به سر بردند، اما هيچ کدام از رسانه هاي آنها واکنشي نشان ندادند، در حالي که به کوچکترين بهانه اي حملات شديدي عليه يک ملت انجام مي دهند آنها در ايران قتل «ندا آقا سلطان» که بصورت مشکوکي از سوي عده اي خاص کشته شده است را به شدت پوشش مي دهند، اما در برابر شهادت يک زن محجبه مصري که دادگاه به نفع او نيز رأي داده است، سکوت مي کنند. کوتاه سخن اينکه ما بايد با شکايت به مجامع بين المللي، افکار عمومي جهانيان را نسبت به جنايتهاي اشغالگران در عراق حساس کنيم و نگذاريم رفتارهاي خارج از عرف و قانون مدعيان حقوق بشر زمينه تکرار پيدا کنند.