* غلامرضا قلندريان

70 سناتور از جمع 100 سناتور آمريكا با ارسال نامه اي به رئيس جمهور اين كشور، خواستار فشار بيشتر كاخ سفيد بر رهبران كشورهاي عرب به منظور اتخاد راهبرد مشخص از سوي اعراب در خصوص صلح خاورميانه شدند. آنان از اوباما خواسته اند رفتاري همانند «ملك حسين» پادشاه سابق اردن و «انور سادات» رئيس جمهور اسبق مصر داشته باشد.
مناقشه اعراب و اسرائيل در موضوع فلسطين سابقه اي ديرينه و پيشينه اي طولاني دارد. گذشت سالها و اتخاذ مشي حذفي در مواجهه با فلسطين كه خشونتهاي ارتش اسرائيل نماد آن مي باشد، نه تنها به مسأله مذكور كمكي نكرده، بلكه ارائه طرحهاي منطقه اي و فرامنطقه اي صلح نيز دغدغه حاميان رژيم نامشروع را برطرف نكرده است.
كشورهاي عربي در منطقه، در ارتباط با مسأله فلسطين از رويارويي با اسرائيل تا روند صلح قديم و جديد، گزينه هاي متفاوتي را براي پايان بخشيدن به مناقشه ياد شده طي كرده اند، اما از آنجا كه در همه اين فرايندها عنصر مقاومت و حقوق ملت فلسطين ناديده گرفته شده است، خروجي تصميمهاي آنها ابتر بوده و نتيجه عملي در بر نداشته است.
از بدو تأسيس رژيم نامشروع، اربابان ارتش مسلح مراحل جنگ، گفتگو با كشورهاي عربي و مذاكره در سطح نازلتر با فلسطينيها را همزمان با تشديد حملات نظامي، در حالي در دستور كار قرار داده اند كه تاكنون آرمان نامشروع صهيونيستي را نتوانسته است عملي نمايد.
تبارشناسي جهان عرب در واكنش به مسأله اسرائيل، بيانگر اين موضوع است كه برخي با اتخاذ مشي همسو و ارتقاي روابط در عالي ترين سطح (مصر و اردن) مسير متفاوتي از ديگر بازيگران جهان اسلام را پيمودند، ولي واكنش قاطبه كشورهاي اسلامي و عربي ناظر به رفتارها و اقدامهاي رژيم غاصب بوده است. از سوي ديگر، سوريه به عنوان كشوري با رويكرد مستقل توانسته است به عنوان حامي گروه هاي اسلامي در مبارزه با تل آويو مطرح باشد.
در ارتباط با تقاضاي سناتورهاي آمريكايي بايد اذعان نمود، با ارائه اين هويت مبارزاتي و شناسنامه سياسي كشورهاي عربي در مناقشه موجود، دولتهاي ياد شده، منافع مسلمانان را قرباني مطالبات زورمدارانه ارتش مسلح نخواهند نمود. به گونه اي كه «حنان كريستال» از برجسته ترين تحليلگران سياسي اسرائيل، آشكارا و به صراحت مي گويد: «اگر ابومازن سر تمامي رهبران جنبش حماس را در طبقي از طلا قرار دهد و تقديم كند؛ اولمرت حاضر نيست در مقابل آن، حتي يك گام براي فلسطينيان بردارد.»
عرفات در شعاع كوچكتري از اعراب، راهبرد تعامل و همزيستي مسالمت آميز را كه متأثر از روند صلح بود طي نمود، ولي ناملايمات رفتاري و پارادوكس شخصيتي مقامهاي صهيونيست، وي را از اقدام خود پشيمان كرد. هنگامي كه سران كشورهاي اسلامي براي موضوع فلسطين در بيروت گرد هم آمده بودند تا راهكاري را براي پايان بخشيدن به مناقشه مذكور طراحي نمايند، رژيم صهيونيستي از حضور ياسر عرفات رئيس تشكيلات خودگردان در اين نشست جلوگيري كرد و عرفات نيز با ناكامي از ادامه گفتگوها با اسرائيليها و رفتارهاي پارادوكسيكال آنها، در خصوص عدم حضور خويش در نشست بيروت اعلام نمود: «به دنيا اعلام كنيد اين چه دموكراسي است كه صهيونيستها مقر رئيس حكومت خودگردان را در رام ا... محاصره كردند و مانع حضور من در كنفرانسي مي شوند كه براي فلسطين تشكيل گرديده است.»
اگر دولتهاي عربي بسترساز مشروعيت سازي براي غاصبان صهيونيست گردند، ملتهاي اسلامي با بيداري و همنوايي و همدردي با مردم مبارز فلسطيني، زمامداران خويش را از تصميم خود پشيمان خواهند نمود.
افزون بر موارد فوق و فارغ از جهت گيريهاي كشورهاي ديگر، ظرفيتهاي فلسطيني كه در سالهاي اخير توانمنديهاي بي بديل خود را در دو حوزه نظامي و سياسي نشان داده، توان خويش را در دفاع از آرمان فلسطين به منصه ظهور رسانيده است.
عنصر مقاومت و اتكا به تواناييهاي خودي بويژه خودباوري كه مردم مبارز فلسطين از بدو حضور نامشروع اسرائيل به آن تكيه زده اند، توانسته است آسايش را از مقامهاي تل آويو و حاميان آنها سلب كند.
بازيابي قدرت مقاومت در دو جنگ 33 روزه و 22 روزه، الگوي مناسبي براي تجزيه و تحليل قدرت نيروهاي مردمي براي مقابله با اسرائيل است.
در نبردهاي فوق، كشورهاي عربي همانند سالهاي نخست دهه 50 و 60 و 70 يگانهاي نظامي و رزمي خود را به رويارويي با اسرائيل گسيل ننمودند، بلكه در اقدامي غيرمعمول برخي سكوت كردند و برخي با ملامتهاي متعدد عنصر مقاومت در جنگهاي مذكور، به نوعي به استمرار حملات اسرائيل چراغ سبز نشان دادند.
مقاومت زاييده فكر مبارزان فلسطيني و جوانان حزب ا... پس از ناكامي جنگهاي اعراب و اسرائيل مي باشد كه توانستند در غياب كشورهاي عربي، اسرائيل را با شكستهاي متوالي به نحوي مواجه سازند كه در 60 سال گذشته چنين شكستي در كارنامه امنيتي و نظامي ارتش اسرائيل ثبت نگرديده است.
سناتورهاي آمريكايي بايد بدانند حل موضوع فلسطين با تجديد گفتمان سادات و ملك حسين قابل حل نيست. اگر قرار بود اين نوع گفتمان الگوي مناسبي براي پايان بخشيدن به مناقشه مذكور باشد، بايد در بستر زماني خودش كه عنصر مقاومت در خارج از سرزمينهاي اشغالي و توأم با ناسيوناليسم بود، به نجات موجوديت نامشروع كمك مي نمود.
مقامهاي آمريكايي نبايد فراموش كنند ايده سادات و شاه حسين زماني مطرح شد كه هنوز انتفاضه متولد نشده بود. پتانسيل قوي دروني در سرزمينهاي اشغالي پس از ناكامي و نااميدي تلاشهاي عربي وارد صحنه گرديد، لذا خط فكري انتفاضه توانست كاستيهاي جنگهاي اعراب و اسرائيل را پوشش دهد؛ عنصر مبارزه در فلسطين و لبنان در حالي عزت و حيات دوباره اي به جهان اسلام و مسلمانان بخشيد كه در سالهاي گذشته، به دليل شكست اعراب از اسرائيل، هويت مبارزاتي به نحوي آرشيو شده بود، ولي با بيداري مبارزان فلسطيني آموزه هاي قرآني جهاد و شهادت از سطح باورهاي انتزاعي به راهبردهاي عملياتي تبديل گرديد.
بنابراين، بايد اذعان نمود كه با مرگ سادات و ملك حسين، انديشه آنها نيز در بين تئوريهاي موجود فلسطين مرده تلقي گرديده و نمايندگان سناي آمريكا با نبش قبر ايده اموات ناكام، نمي توانند تضمين حمايت و صيانت به اشغالگران قدس بدهند، بلكه تنها راه حل فلسطين استيفاي حقوق ملت مظلوم و ستمديده اين سرزمين است كه اين موضوع فعلاً در ادبيات قدرتهاي جهاني به مثابه مفهومي نامانوس ارزيابي مي گردد.