|
* جواد نعيمي
از مأذنه هايت نور مي تراود و نواي توحيد مي بارد، اي نماد نزديک ترين کعبه دلها! اي گلخانه زيباي فضيلتها! اي کاشانه خوبي ها! اي خانه خوب خداي ما! اي مسجد والا!
هنگامي که فرشته ها بال زنان گرد بام و درت مي پرند، عاشقان حريم جانان با دست و دلي پاک و چهره اي تابناک، رو به سوي تو مي آورند تا در حريم امن تو، به خلوت با يار بنشينند و با مهر خدا در سينه، در پيشگاه آن محبوب، سر بر مهر عبوديت بسايند؛ عشق بکارند و نور درو کنند!
آري، آري اي مسجد! مؤمنان هماره پرشور و شادمان به سوي تو مي آيند. مي آيند تا قطره قطره وجود خويش را در کاسه بزرگ وحدت بريزند و جام همدلي را جلا بخشند. مي آيند تا ناي خويش را به نام حضرت معبود متبرک سازند. مي آيند تا عارفانه و عاشقانه، همه هستي خويش را در طبقي از اخلاص نهند و به محراب، اين جايگاه نبرد با همه دشمنان دروني و بروني بنگرند و به دامانش چنگ زنند و به هم بپيوندند و با هر تهاجمي که عليه نور و روشنايي و آگاهي صورت مي پذيرد، بستيزند. مي آيند تا آيينه هاي حضور را پر نور کنند! مي آيند تا عشق به خوبي ها را تکثير کنند...
مسجد! اي پايگاه سپيده و سيادت! اي جايگاه سعادت! اي مرکز بزرگ جماعت! اي تجلي گاه برادري و رفاقت! اي آيت حسن و کرامت! اي معنابخش هر ديار و ولايت! اي پاسگاه دانش و آموزش! اي جلوه گاه دعوت پيامبر! اي کانون رشد گل هاي معنا و شکوفه هاي والا! اي مکان پر مهر و صفا! اي دستهاي بلند ياري و وفا! اي بلندگوي همه خوبي ها! کاش بيش از پيش قدردان حضور تو باشيم! کاش بتوانيم تو و خويشتن خويش را به شايستگي و بايستگي پاکيزه نگه داريم! اي کاش تو را مرکز امدادرساني به انديشه ها و آموزش ايده هاي رحماني بسازيم! اي کاش صندوق هاي قرض الحسنه محبت و دانايي و وفاداري و ايمان و پايداري را بر پايه ها و ديوارهايت بياويزيم و پيوسته آنها را سرشار نگه داريم! کاش کتابخانه هايي پر از نور و نواي محبوب را در گوشه و کنارت بر پا سازيم و همگان را به بهره وري از آنها فرابخوانيم! کاش منبرهاي خجسته ات را به ميزباني گفتار ناب و جذاب و مورد استفاده شباب دعوت کنيم! کاش نوترين شيوه هاي جذب مخاطب را بياموزيم و چنان با جان تو اي مسجد بياميزيم که ديگر خود را به هيچ پايگاه و جايگاهي نياويزيم! اي کاش روي خوش و زيبايت را به کودکان و نوجوانان و جوانان، بيشتر نشان بدهيم! اي کاش به تعامل و همکاري تو با مساجد ديگر بينديشيم! اي کاش بذر پر ثمر کانونهاي فعال فرهنگي را در دل سخاوت مندت بپاشيم و از محصولات والاي آن بهترين بهره ها را برداريم! اي کاش کلاس هاي اوقات فراغت دل و انديشه مان را به گونه اي غيرمستقيم در متن و بطن تو بجوييم و پيشخوان کتابخانه هاي خوبي را در کنار تو برپا و پويا سازيم.
اي کاش تکبير مهر يزدان را در نمازهاي جماعت دلها، در تو فرياد بزنيم. هزاران رکعت تقوا و تلاش و بيداري در تو بخوانيم و با تمام هستي خويش در پيشگاه هستي بخش، به سجده اي راستين و صميمي بنشينيم و همواره براي حضرت يگانه به پا خيزيم. تسبيح ستايش نور و همايش شعور را به کف بگيريم و هرگز در هيچ کاري به جز از جناب احديت مدد نگيريم!
اي مسجد! اي پايگاه دل ها! اي ماه پر مهر خدا! اي کاش هرگز تو را غريب نگذاريم!
اينک اي خانه خدا! دست ما را بگير! و ما را هماره به سوي خويشتن فرا بخوان! در هر صبح و ظهر و شام و در همه ايام! |