|
*حجة الاسلام جواد رفيعي
اللهم وفقني فيه لموافقة الابرار وجنبني فيه مرافقة الاشرار و آوني فيه برحمتک الي دار القرار بالهيتک يا اله العالمين؛
خدايا! مرا در اين روز به موافقت و همراهي نيکان موفق بدار و از مصاحبت شروران دور گردان و در بهشت جاويدان منزل ده به الهيتت اي پروردگار عالميان.
برخي از موضوعات به دليل اهميت فراوان در دعاهاي روزهاي مختلف مورد توجه قرار گرفته اند. يکي از اين موضوعات مسأله هم نشين و دوست است. انسان به دليل ويژگي اجتماعي خود نياز به ارتباط و رفاقت با مردم دارد. نقش همراه و همنشين در زندگي آدمي امري ترديد ناپذير است. در اين مسير انسان بايد بکوشد تا هم نشينان و دوستاني براي خود برگزيند که اولا داراي ايمان بوده و بر معرفت و ايمان او بيفزايند و ثانياً از عقل سالم برخوردار باشند تا از مشورت آنان در امور بهره برده و از نيروي تعقل آنان بهره مند گردد. سومين صفت دوست و هم نشين شايسته آن است که ا ز اخلاق و ادب نيکو برخوردار باشد تا هم با رفتار و خلق خوش و شايسته در حسن اخلاق انسان تأثير گذاشته و هم در جامعه باعث سربلندي و افتخار انسان گردد.
معيار چهارم آنکه دوست شايسته بايد داراي دانش و بينش باشد تا بر معلومات و دانسته هاي انسان بيفزايد و مايه رشد عقلي و علمي انسان گردد. درمقابل بايد از هم نشيني با افراد بي تقوا و بي توجه به احکام و مسائل ديني، داراي فساد در اخلاق و رفتار، جاهل و نادان بپرهيزيم تا هم دين و ايمان خود را پاسداري نموده و هم از رفتن آبرو وآثار ناهنجار اجتماعي ناشي از هم نشيني و دوستي با افراد ناشايست مصونيت داشته باشيم و مصداق اين آيه قرآن نباشيم که مي فرمايد: اي کاش همراه پيامبر خدا راه درست را برگزيده بودم و افراد ناسالم را به عنوان دوست و محرم اسرار خود قرار نميدادم.(فرقان/ 28 و 27 )
تمام ويژگيهاي دوستان و هم نشينان مناسب که در روايات و احاديث يادآوري شده است و يا در کلمات حکيمان و پارسايان به چشم مي خورد به همان چهار معيار پيش گفته باز مي گردند و مصاديق آن را بيان مي نمايند.قرآن کريم در آيات مختلف ما را از انتخاب دوست و رفاقت با افرادي مانند کفار(آل عمران/ 118 )، منافقان(نسا/ 89 )، دنيا پرستان(نجم/ 29 ) و گنهکاران و فاسقان(کهف/ 28 ) نهي مي نمايد.
تو اول بگو با کيان زيستي
پس آنگه بگويم که تو کيستي
در بخش بعدي دعاي امروز از خداوند منان درخواست مي کنيم که با رحمت و عنايت خود ما را در بهشت جاويدان خود منزل دهد.مي دانيم که شرط ورود به بهشت آن است که انسان مطيع امر پروردگار خود گشته و از فرامين او پيروي نمايد. از اين رو شايسته نيست که براي دنياي فاني سرمايه گذاري کرده و براي زندگي گذراي آن همت نموده و از سراي جاويدان آخرت غفلت کرده و چشم بپوشيم.
دنيا محل گذري است که آدمي بايد توشه راه از اين رهگذر برچيده و براي سراي جاويد خود برنامه ريزي نموده و آمادگي لازم را به دست آورد تا با ره توشه مناسب به جهان باقي پاي گذارد و در آن سراي در قرب حضرت دوست و در بهشت برين در نعمت و در جوار محبوب حقيقي خويش از لطف و عنايت پروردگار خويش بهره مند گردد. از اين رو در پايان دعا با بريدن از ماسوي حق، خداوند را به الهيتش قسم مي دهيم تا با عنايت خاصه خود زمينه توفيق راهيابي به جنات عدن خويش را برايمان ميسر گرداند. |
