|
پروژه اخير سازمان فضايي آمريکا که طي آن مدارگردي 79 ميليون دلاري با سرعتي بالا به سطح ماه کوبيده شد، انتقادهاي فراواني را به همراه داشت که دانشمندان اين سازمان هيچ يک از اين انتقادها را وارد نمي دانند. از جمله اين انتقادها، ميزان غيرقابل محسوس توده گرد و غباري است که قرار بود چند 10 کيلومتر به هوا بلند شود، اما بسياري از ناظران و اخترشناسان آماتور نتوانستند آن را مشاهده کنند.
برخي از دانشمندان در پاسخ به اين انتقاد اعلام کردند اين آزمايش پر هزينه براي سرگرمي و تفريح نبوده و هدفهاي علمي ارزشمندي را دنبال مي کرده است؛ هدفهايي که احتمال دستيابي به آنها با توجه به حجم وسيع اطلاعات به دست آمده از اين آزمايش، بسيار بالاست.«جان کلر» قائم مقام علمي پروژ ه مدارگرد LRO ، مدارگردي که به همراه مدارگرد LCROSS به مدار پرتاب شده است، در گفتگو با خبرنگار مهر، توضيحات جديدي را در رابطه با چگونگي شکل گيري اين مأموريت، نتايج کنوني آن و ميزان اطلاعاتي که در دست پردازش قرار دارد، ارايه کرد.
کلر در رابطه با چگونگي شکل گيري پروژه گفت: «همان طور که مي دانيد، مأموريت برخورد مدارگرد LCROSS با پرتاب بخشي از سکوي راکت Centaur آغاز شد و در نهايت با برخورد مدارگرد با حفره تعيين شده، با موفقيت به پايان رسيد. اين مأموريت به منظور استخراج مواد معدني نهفته در قسمتهاي تاريک حفره اي در قطب جنوب ماه و پرتاب آنها به سمت نور خورشيد، صورت گرفت.»وي در توضيح انتخاب منطقه، از آنها به عنوان مناطق PSR که دانشمندان براساس نتايج مأموريتهاي پيشين آن را منبع احتمالي ذرات يخ و آب مي پندارند ياد مي کند.جان کلر در ادامه به مهر گفت: «اين آزمايش کاملاً موفقيت آميز بوده و تيم LCROSS توانست سکوي راکت را با بخشي از منطقه تاريک حفره برخورد دهند. مأموريتي که تجهيزات حساس مدارگرد LCROSS شاهد آن بود و اطلاعات مربوط به توده خاک و غبار برخاسته از برخورد را قبل از اصابت خود با ماه به ثبت رساند.» |
