مسموميت جزو بحثهاي مهم در پزشکي است و در بسياري از موارد، اقدام به موقع و کافي از بروز مسموميت حتي پس از خوردن

مواد مسموم کننده جلوگيري مي کند. در اين مواقع پس از گرفتن شرح حال بيمار، معاينه دقيق و ثبت آنها، اولين اقدام در درمان مسموميتها جلوگيري از جذب دارو يا سم است. از آنجا که بيشتر موارد مسموميت از طريق خوردن انجام مي شود، لذا اول بايد از طريق ايجاد استفراغ يا شستشوي معده مواد خورده شده را تخليه کرد و سپس با استفاده از برخي مواد نظير زغال فعال شده از جذب سموم از سطح دستگاه گوارش جلوگيري کرده و در نهايت با تجويز داروي مسهل دفع آنها را از دستگاه گوارش سرعت بخشيد.
تخليه معده در 1 تا 2 ساعت اول (بويژه در دقايق اول) پس از مسموميت از اهميت زيادي برخوردار است. اما به دليل اينکه بسياري از داروها و سموم باعث تأخير تخليه محتويات معده به روده مي شوند، (مثل ساليسيلات ها، مپروبامات، باربيتوارت ها، ضد افسردگي هاي حلقوي، آنتي هيستامين ها، آنتي کولينرژيک ها، بسياري از داروهاي اعصاب و مواد مخدر و...) و نيز برخي داراي چرخه معده اي هستند (مثل ضد افسردگي ها، مخدرها، ساليسيلات ها و آنتي کولينرژيک ها)، لذا توصيه مي شود که عمل تخليه معده حتي با گذشت 12 ساعت از مسموميت نيز در تمامي بيماران صورت گيرد. (مگر منع خاصي داشته باشد)





تخليه معده در موارد زير ممنوع است:
- مسموميت با نفت و ترکيبات اصلي و اول آن (به شرط اينکه علايم و نشانه هاي مسموميت همه جانبه با آن ماده و مسموميت جدي ديگري همراه با آن وجود نداشته باشد)
- تشنج، کاهش هوشياري و يا کما
- مسموميت با مواد سوزاننده قليايي يا اسيدي
- اختلالات آناتوميک (ساختاري) يا اعمال جراحي بزرگ شکم
- اختلالات انعقادي خون





ايجاد استفراغ
از اين روش زماني استفاده مي شود که شستشوي معده به فوريت امکان پذير نباشد و يا مقدار ماده خورده شده سمي و توکسيک نباشد. بهترين روش براي اين عمل استفاده از شربت ايپکا است.

راه هاي ورود سم به بدن
سموم از راه هاي مختلف وارد بدن انسان مي شوند که عبارتند از:
شايع ترين مسموميتها، مسموميت گوارشي است و 80 درصد موارد را تشکيل مي دهد و سم از راه غذا وارد بدن مي شود.
استنشاق گازهاي سمي يا موادي که بخار آنها سبب صدمه به دستگاه تنفسي مي شود. اين مواد پس از جذب از طريق رگهاي خوني، به ريه رفته و در تمام بدن پخش مي شود و اثرات عمومي در بدن ايجاد مي کند.
از طريق تماس با پوست
سموم مي توانند از طريق مخاط چشم يا زخمهاي يکپارچگي پوست، وارد بدن شود. ممکن است سموم از راه تزريق وارد بدن شوند که احياناً به صورت ناخواسته در عوارض جانبي برخي از داروها مشهود است.
علايم مسموميتهاي گوارشي
نشانه هاي مسموميتهاي گوارشي در افراد عبارتند از:
سوختگي دهان، بوي بد دهان، تهوع و استفراغ، دل درد، تعريق، تغيير در وضعيت هوشياري يا گيجي، تغيير در اندازه مردمک چشم و تغيير در وضعيت تنفسي

درمان
اقدامات درماني که براي مسموميتهاي گوارشي انجام مي دهيم، عبارت است از:
- بررسي وضعيت تنفسي بيمار
- خواباندن بيمار به پهلو، به منظور جلوگيري از ورود ترشحات به راه هاي تنفسي
- وادار کردن بيمار به استفراغ (در نيم ساعت اول)، زيرا 30 تا 40 درصد سموم از معده خارج مي شود يا شستشوي محتويات معده با سرم نرمال سالين از طريق لوله مري
- دادن شربت ايپکا به منظور ايجاد استفراغ، در صورت وجود مانعي براي آن
- استفاده نکردن از شربت ايپکا در حالت اغما

شربت ايپکا
متأسفانه اين دارو جديداً از فهرست داروهاي ايران حذف شده است و ساخته نمي شود. شربت ايپکا بر روي مرکز استفراغ در بصل النخاع و با اثر بر معده پس از 15 تا 30 دقيقه موجب استفراغ مي گردد. طول اثر آن 2 ساعت و شايع ترين عارضه جانبي آن خواب آلودگي و اسهال است.
مقدار آن براي کودکان تا 6 ماه 5 تا 10 سي سي، کودکان 12 - 1 سال، 15 سي سي و 12 سال به بالا حدود 30 سي سي است. از آنجايي که در معده خالي استفراغ بوجود نمي آيد، بايد جهت تجويز ايپکا مقدار داروي مورد نظر را داخل 200 تا 300 ميلي ليتر محول مورد نظر ريخته و آنگاه به بيمار داده شود.

موارد منع استفاده از شربت ايپکا:
- استفراغ خوني
- اختلال انعقادي
- اطفال کمتر از 6 ماه
- کاهش رفلکس عق زدن
- زماني که تسريع در تخليه معده لازم باشد
- مسموميت با مواد سوزاننده قليايي، اسيدي، نفت و ترکيبات اصلي آن
- کاهش سطح هوشياري يا احتمال قريب الوقوع بودن آن
- مسموميت با داروهايي که قدرت زيادي در تضعيف سيستم اعصاب مرکزي دارند
- تشنج و مسموميت با هر دارويي که بالقوه تشنج زاست

توجه
- مصرف ايپکا در مسموميت با اتانول بي ارزش است؛ چون الکل سريع از تمام مخاط ها جذب مي شود.
- در صورتي که ماده خورده شده خاصيت ضد استفراغ داشته باشد (مثل کلرپرومازين) تجويز ايپکا چندان مؤثر نخواهد بود.
- اگر پس از خوردن ايپکا استفراغ ايجاد نشد، بايد اقدام بر شستشوي معده و خارج نمودن آن نمود؛ چون خود ايپکا هم اثر منفي روي قلب دارد. (افت فشار خون، تپش قلب، درد قفسه سينه و تنگي نفس)

طريقه مصرف شربت ايپکا
مقدار مصرف شربت ايپکا به صورت زير است:
- دو قاشق چاي خوري همراه با نصف ليوان آب ولرم براي کودکان 6 ماه تا 1 ساله
- يک قاشق غذاخوري همراه با يک ليوان آب براي کودکان يک تا 12 ساله
- دو سه قاشق غذاخوري همراه با سه ليوان آب ولرم براي افراد بزرگسال
مسايلي که در فرآيند کمک رساني به بيمار بايد مد نظر قرار گيرد، عبارتند از: سن بيمار، زمان ايجاد مسموميت، مدت زمان سپري شده از مسموميت و بررسي نوع مسموميت.
عفونت بوتوليسم که در مسموميتهاي گوارشي وجود دارد، معمولاً مسموميت گوارشي ناشي از سم کلستريديوم بوتولنيوم است که کشنده بوده و بر اثر سم انباشته شده در مواد غذايي کنسرو شده و مواد خشک ايجاد مي شود و فرد دچار مسموميت بوتوليسم مي شود و پس از 24 ساعت دچار ضعف عضلاني بخصوص عضلات تنفسي، دو بيني و اختلالات گوارشي مي شود و در صورت عدم درمان مقتضي، منجر به مرگ بيمار خواهد شد.
ساير موارد مسموميتهاي گوارشي ناشي از عفونت سم هاي توليد شده در مواد غذايي از باکتري هايي مثل استافيلوکوک ناشي مي شود که مخاطره انگيز نيستند و عوارض آن حداکثر پس از 24 ساعت با تهوع و استفراغ مشخص مي شود و بيمار پس از آن بهبود مي يابد.

مسموميت مواد اسيدي و قليايي
گاهي مسموميت مواد اسيدي و قليايي اشتباه يا با هدف خودکشي بلعيده مي شود و از خطرناکترين مسموميتها محسوب مي شود. نشانه هاي اين نوع مسموميت عبارتند از:
- تهوع و استفراغ
- سوزش مخاط دهان و پشت جناغ سينه
- سوراخ شدن مخاط مري
- احياناً پارگي مري در ناحيه شکمي، معده و قفسه سينه
- درد شديد در ناحيه قفسه سينه
بيماراني که مسموميت ناشي از مواد اسيدي و قليايي دارند نبايد وادار به استفراغ شوند؛ زيرا مخاط دستگاه گوارشي و مري در معرض خدمات مجدد قرار مي گيرند، بلکه بايد به آنها شير و مواد اسيدي ضعيف شده مثل آب پرتقال، آب ليموي رقيق شده و نيز مايعات با « PCH » خنثي داده شود تا از رقت اسيد يا مواد قليايي بلعيده شده کاسته شود.

دارچين درختي است کوچک و هميشه سبز به ارتفاع 5 تا 7 متر که از تمام قسمتهاي آن بويي مطبوع استشمام مي شود. گلهاي آن در فاصله ماه هاي بهمن تا اوايل فروردين ظاهر مي شود.
برگ اين درخت سبز تيره و داراي گلهايي به رنگ سفيد است. نام علمي اين گياه « Cinnamomum zeylanicum » مي باشد. اسانس دارچين که تنها قسمت مهم دارچين است، به مقدار يک درصد در پوست اين درخت وجود دارد و از تقطير آن با آب نيز حاصل مي شود. اين اسانس در صورت تازه بودن به رنگ زرد روشن است، ولي به مرور زمان و به علت اکسيده شدن به رنگ هاي زرد طلايي و سپس قهوه اي مايل به قرمز درمي آيد.نام انگليسي دارچين « Cinnamon » از کلمه عربي « Kinnamon » مشتق شده و در مراسم مذهبي يهوديان به کار مي رفته است. دارچين از قديم الايام در دنيا استفاده مي شده است. در مصر حتي پيش از ساختمان اهرام ثلاثه مصر براي درمان امراض مختلف مصرف مي گرديده است. دارچين پوست درختي است که تا 10 متر ريشه مي کند و برگ اين درخت سبز سير و داراي گلهايي به رنگ سفيد مي باشد. پوست اين درخت را کنده و معمولاً پودر مي کنند و در غذا يا به عنوان چاي از آن استفاده مي کنند.
* خواص دارويي:
دارچين رمز جواني است و مصرف روزانه آن انسان را سلامت و جوان نگاه مي دارد. دارچين در بازيافتن قوه باه مؤثر و کليه را گرم مي کند و ضعف کمر و پاها را از بين مي برد و کم خوني را درمان مي کند.
دارچين بهترين دارو براي دردهاي عضلاني است و بتازگي در آمريکاي شمالي و کانادا کرمهايي به بازار آمده که داراي دارچين است و براي رفع درد به کار مي رود.حتماً تا به حال متوجه شده ايد، پس از خوردن يک دونات دارچين، همه چيز را زيبا مي بينيد و چقدر آرام هستيد . اين خاصيت دارچين است؛ زيرا دارچين اثر آرام کننده و شاد کننده دارد و از بسياري از داروهاي آرام بخش بهتر است. و در حقيقت مي توان گفت، دارچين «واليوم گياهي» است؛ زيرا در دارچين ماده اي است به نام « Cinnamodehyde » که روي حيوانات و انسان اثر آرام بخش درد. اثر مهم ديگر دارچين پايين آوردن تب مي باشد و حتي امروزه دارچين را به صورت قرص و کپسول درآورده اند که به عنوان تب بر به کار مي رود.دارچين رگها را باز مي کند و اثر خوبي در گردش خون دارد. دارچين خاصيت عجيب ديگري دارد و آن قوي کردن مصونيت بدن در مقابل امراض است و حتي مي توان گفت، اثر پني سيلين و آنتي بيوتيک را به مقدار زيادي داراست.اگر حس کرديد، ضعيف شده ايد و ممکن است مريض شويد، چاي دارچين را فراموش نکنيد و حتي اگر سرما خورده ايد يا ضعف شديد داريد؛ چاي دارچين بهترين داروست. دارچين معده را تميز و آرام و قوي مي کند. بنابراين اگر ناراحتي معده داريد، حتماً از دارچين استفاده کنيد. دارچين با اين همه خواص طعم بسيار خوبي دارد. حتي اگر چاي معمولي مي نوشيد، آن را با مقداري پودر دارچين به هم بزنيد که طعم آن را بهتر کند.
يکي از خواص دارچين اين است که باعث افزايش کارآيي هورمون انسولين در بدن مي شود و در نتيجه بدن نياز کمتري به اين هورمون براي کنترل قند خون پيدا مي کند. بسياري از افراد مبتلا به ديابت گزارش داده اند، مصرف يک قاشق چايخوري دارچين در روز تأثير بسيار مثبتي بر قند خونشان داشته است. همچنين برخي تحقيقات نشان دهنده تأثير مثبت دارچين در کاهش فشارخون بوده است.
دارچين به علت داشتن اسانس و تانن، محرک و قابض است و به عنوان تقويت کننده عمل هضم غذا و جريان گردش خون به کار مي رود و از آن براي رفع سؤهاضمه، بويژه در مواردي که با نفخ همراه باشد، به عنوان بادشکن استفاده مي شود. همچنين به علت داشتن تانن در رفع اسهال، ضعف عمومي بدن و انعقاد خون مصرف مي شود و به صورت دارو، مانند گرد و تنتور به کار مي رود.
* آدامس دارچيني ضد باکتري است
جويدن آدامس دارچيني، به از بين بردن باکتري هاي دهان کمک مي کند و بوي بد دهان را رفع مي کند.
طبق نتايج پژوهشگران دانشگاه ليونز، در شيکاگو، جويدن آدامس دارچيني خاصيت ضد باکتري قوي براي دهان دارد و حتي بوي بد دهان را از بين مي برد.
استفاده از دارچين در طب گياهي، سابقه طولاني دارد
- اين گياه نه تنها خاصيت ضد باکتري دارد، بلکه به تنظيم قند خون، بخصوص در مبتلايان به ديابت کمک شاياني مي کند.
- از ديگر خاصيت هاي اين گياه، افزايش قدرت سيستم ايمني بدن و نيز پيشگيري از سرطان است
- مصرف دارچين ميزان قند خون، کلسترول و چربي هاي خون را کاهش مي دهد
تازه ترين تحقيقات نشان مي دهد، بيماران مبتلا به ديابت مي توانند با افزودن کمي دارچين به رژيم غذايي خود به حفظ سلامت بدنشان کمک کنند.
در اين مطالعه بيماران ديابتي که به مدت 40 روز، روزانه يک گرم دارچين به رژيم غذايي معمول خود افزودند، ميزان قند خون، کلسترول و چربي هاي خونشان تا 30 درصد کاهش يافت و کاهش ميزان کلسترول، قند و چربي خون در بيماران ديابتي تأثير مفيدي در بهبود سلامتي دارد.
وقتي بدن حساسيت خود را نسبت به هورمون انسولين از دست مي دهد، ديابت نوع دوم بروز مي کند. انسولين، قند را از خون به سلولهاي بدن منتقل مي کند تا به عنوان انرژي مورد استفاده قرار گيرد، بنابراين وقتي بدن به انسولين پاسخ ندهد، مقدار قند يا گلوکز در خون بالا مي رود و منجر به خستگي و تاري ديد مي شود.
افزايش قند خون در دراز مدت مي تواند خطر ابتلا به بيماري هاي قلبي، نارسايي کليوي و نابينايي را افزايش دهد.
افزودن مقدار کمي دارچين به چاي، آب پرتقال يا غلات مفيد است. با جوشاندن آب با يک تکه دارچين به راحتي مي توان چاي دارچيني نيز تهيه کرد.
دارچين همچنين از بروز ديابت نوع دوم در افراد در معرض خطر جلوگيري مي کند.دارچين حاوي برخي مواد است که مصرف زياد آن مي تواند سمي باشد. بنابراين در مصرف اين ماده غذايي بايد دقت کرد.
در اين مطالعه 60 بيمار مبتلا به ديابت نوع دوم روزانه 1 ، 3 يا 6 گرم دارچين يا معادل آن آرد گندم ( به عنوان دارونما ) مصرف کردند. آرد گندم و دارچين به شکل کپسول استفاده مي شد.
ميزان گلوکز، چربي و کلسترول تمام بيماراني که دارچين مصرف کردند تا 30 درصد کاهش يافت، اما هيچ گونه تغييري در کساني که دارو نما دريافت کردند، مشاهده نشد.دارچين حاوي ترکيباتي است که عمل انسولين در انتقال گلوکز به سلولها را بهبود مي بخشد. دارچين تقريباً هيچ کالري ندارد، به همين دليل ديابتي ها بدون خطر چاق شدن مي توانند با افزودن دارچين طعم مطبوعي به غذاي خود بخشند. هر گرم دارچين کمتر از 3 کالري دارد که بسيار اندک است.تحقيقات قبلي نشان داده بود، دارچين ظاهراً به سلولهاي چربي در تشخيص و واکنش به انسولين کمک مي کند.مطالعات آزمايشگاهي و حيواني نيز نشان داده، دارچين سوخت و ساز گلوکز را حدود 20 برابر مي کند.

محققان استراليايي در پژوهشي جديد به ارتباط بين سيگار کشيدن و بروز کمردردهاي مزمن بويژه در ناحيه تحتاني کمر پي برده اند.
در اين تحقيقات متخصصان دريافته اند، ميزان ابتلا به کمردردهاي مزمن در بين افرادي که هر روز سيگار مي کشند، بسيار بيشتر است.
پروفسور مايکل کازين، محقق اصلي اين پژوهش خاطرنشان کرد: تحقيقات ما نشان مي دهد، استعمال سيگار با انتقال دهنده هاي درد تداخل ايجاد مي کند و سبب بروز پوکي استخوان مي شود.
وي هشدار داد: اين وضعيت در نهايت سبب بروز درد مزمن در ناحيه تحتاني کمر مي شود که زندگي روزمره انسان را تحت تأثير قرار داده و دشواري هايي به بار مي آورد.
پروفسور کازين که هم اکنون رياست انستيتو تحقيقات مديريت درد در بيمارستان سلطنتي نورت شور در سيدني را عهده دار است، متذکر شد: امروزه درد مزمن به تنهايي به عنوان يک بيماري تلقي مي شود و بيماراني که دچار آن مي شوند به سرعت سير نزولي از تغييرات جسمي، رواني و محيط زيستي را در زندگي خود تجربه مي کنند و در نتيجه تمام فعاليتهاي روزمره زندگي و کار و نقش هاي خانوادگي و اجتماعي آنها دچار اختلال مي شود.

مصرف پروتئين زياد، احتمال ابتلا به آلزايمر را افزايش مي دهد.

دانشمندان مي گويند، قرار گيري در معرض نور بيش از حد در شب ممکن است باعث افسردگي شود. اين مطلب ارتباط نور مداوم مصنوعي با علائم افسردگي را تأييد مي کند.به گزارش هلث دي نيوز، پژوهشگران دانشگاه ايالت اوهايو دريافتند، موشهايي که در اتاق با نور 24 ساعته نگه داشته مي شوند، علايم افسردگي بيشتري از موشهايي داشتند که چرخه طبيعي روز- شب طبيعي داشتند.اين بررسي همچنين نشان داد، موشهايي که در يک اتاق مداوماً روشن زندگي مي کردند، اما مي توانستند هنگامي که مي خواستند به درون لوله اي تاريک پناه ببرند، علايم افسردگي کمتري از موشهايي داشتند که نمي توانستند از نور 24 ساعته بگريزند.
لورا فونکن، روان شناس، که سرپرست اين پژوهش بوده است، گفت: به نظر مي رسيد، توانايي گريختن از نور اثرات افسردگي زا را برطرف مي کرد.رندي نلسون، استاد علوم اعصاب و روان شناسي، که در اين بررسي شرکت داشت، گفت: اين يافته ها بيانگر نياز به آگاهي بيشتر درباره چگونگي اثرات نور مصنوعي بر انسانهاست.نلسون گفت: نور مداوم که امکان گريز از آن وجود ندارد، علايم افسردگي را افزايش مي دهند. ميزان فزاينده اختلالات افسردگي در انسانها با کاربرد فزاينده نور در شب در جامعه مدرن ارتباط دارد. بسياري از افراد در حال حاضر در معرض چرخه هاي غيرطبيعي نور قرار دارند و اين امر ممکن است پيامدهاي واقعي براي سلامت ما داشته باشد.فونکن گفت: نور مصنوعي بر سلامتي افرادي که در شيفت هاي شب کار مي کنند و براي کودکان و ديگراني که تا ديروقت تلويزيون تماشا مي کنند، و چرخه معمول نور- تاريکي شان را مختل مي کنند؛ تأثير دارد.نلسون يادآور شد، واحد هاي مراقبت ويژه بيمارستانها در تمام طول شب با نور درخشان روشن مي شوند، و اين وضع ممکن است اثر منفي بر والدين داشته باشد.