* فرحروز صداقت
در روزهاي پاييزي آذرماه سال 88 براي ياد آوري رشادتهاي جوانان برومند نيروي دريايي جمهوري اسلامي ايران، جهت مصاحبه با

خانواده شهيد علي اصغر نظر آبادي، به ميهمانسراي ميلاد در پادگان لشگر 77 مي روم. مادر و خواهرشهيدان علي اصغر و علي اکبر نظر آبادي قبل از ما آمده اند. دور هم چاي مي خوريم و ضمن آن مادر شهيد در معرفي خود مي گويد:
من ام البنين حاجي زاده داراي پنج فرزند بودم که يک پسرم در کودکي فوت کرد و دوتا شهيد شدند و الان هم دو دختر دارم. عمل قلب باز کردم و چندي پيش چشمهايم را عمل کردم.
سپس مکث مي کند ، آهي مي کشد و از کودکي پر برکت علي اصغر مي گويد: خدا همه مادران را صبر بدهد يادم هست وقتي علي اصغر را شير مي دادم، يک کودکي چند کوچه دورتر از ما به دنيا آمده بوده که مادرش شير نداشت به بچه اش بدهد. بچه بسيار گريه مي کرد که همسايه ها به او آدرس خانه ما را مي دهند. پرسان پرسان آمدند. من در اتاق به بچه شير مي دادم که در زدند.




بچه ها در باز کردند و آنها بالا آمدند. يک نوزاد در بغل داشتند که از بس گريه کرده بود، نفسش به سختي در مي آمد. پرسيدم چرابچه گريه مي کند ؟! مادرش با ناله گفت: شير ندارم و بچه ام از گرسنگي دارد هلاک مي شود ! علي اصغر را روي زمين گذاشتم و آن بچه را در آغوش گرفتم و شير دادم و خوابيد. بعد از آن، مرتب بچه را مي آورد و من شير مي دادم و مادرش مرتب دعا مي کرد. پدر بچه معلم بود و الان مدير کل است و خيلي مقام بالايي دارد. کم کم کار به جايي رسيد که بچه به من عادت کرد. پدر و مادرش او را پيش من مي گذاشتند و سر کار مي رفتند. علي اصغرم الحمدا... شير زياد داشت. آن قدر که از کنارش دو بچه ديگر هم شير مي خوردند.
اين دو بچه کم کم داشتند بزرگ مي شدند که يک روز در زدند. رفتم در را باز کردم. زن و مردي دم در بودند. زن يک بچه نوزاد در بغل داشت. گفتند دکتر گفته بايد حتما شير مادر بخورد، چون نمي تواند شير ديگري بخورد و الا مي ميرد. گفتم ظرفي بياوريد تا من شير بدوشم و ببريد. اين بچه هم بزرگ شد با شير علي اصغر ! اسمش جواد است، الان هم به من سر مي زند و چقدر به من محبت دارد.
مادر علي اصغر مي گويد: موقع انقلاب ده سالش بود. خوب و نجيب و مهربان بود. به خاطر ما از تحصيلاتش که خيلي هم خوب بود، گذشت. روزها کار مي کرد و شبانه درس مي خواند. نان آور خانه بود.
علي اکبر هم خوب و نجيب بود. ده سال با هم فاصله سني داشتند. علي اصغر در هيئت ابالفضلي هم کار مي کرد يک روز که برايش غذا بردم، حاج آقايي آنجا گفت ماشاءا... علي اصغر خيلي زرنگ است و خوب کار مي کند. او دو آجر را با هم پرت مي کند.
علي اصغر 16 سالش بود که آمد و گفت مادر من مي خواهم به رشت بروم. از زمين و آسمان و به هر کس که مي رسيدم مي پرسيدم رشت شهر خوبي است؟ همه مي گفتند خوب است !
وي در ادامه مي گويد: علي اصغر يک شماره داده بود تا با رشت تماس بگيرم. در يکي از روز ها که عراق به شدت همه شهرها را بمباران مي کرد، به رشت زنگ زدم، اما هيچ کس به من جواب نمي داد. بالاخره بعد از چند ساعت گوشي را برداشتند. گفتم من مادر علي اصغر نظري هستم، چرا صدايش نمي کنيد تا با من صحبت کند. (بعد فهميدم از رشت رفته بندر عباس و به من نگفته تا نگران نشوم.) باز جواب درستي ندادند. من راه افتادم و رفتم رشت و پادگان را پيدا کردم گفتم من مادر علي اصغر نظري هستم، بهش بگوييد من آمده ام. علي اصغر آمد و خيلي خوشحال شد و در شهر يک اتاق خوبي برايم گرفت. دو شب با هم بوديم و علي اصغر دوست داشت مرا در شهر بگرداند و همه جا را نشانم بدهد.
يک بار هم وقتي به مرخصي آمد، دو روز بيشتر نماند، بعد هم گفت مادر من به بندر عباس مي روم. اگر تلفن زدي و من در رشت نبودم، نگران نباش. گفتم مادر خدا پشت و پناهت برو. همان بود که رفت و ديگر تمام شد.
مادر شهيد، هاي هاي گريه مي کند؛ آن قدر که همه جمع تحت تأثير قرار گرفته و همه با هم گريه مي کنيم. خواهر علي اکبر و علي اصغر مادر را آرام مي کند. نگران قلب اوست. مي گويد ديگر تعريف نکن ! اما مادر دوست دارد تعريف کند.
مي گويد: بچه ام علي اصغر آن قدر خوش روزي بود که يک بچه از شير او بزرگ شد و بچه ديگر از شير او از مرگ نجات پيدا کرد. علي اصغر آنقدر خوب بود که شهيد شد و روزي اش را در بهشت مي خورد و اين بچه، جوادم آن قدر مؤمن و متدين و بچه خوبي است که ياد علي اصغرم را برايم زنده نگه مي دارد.
اين مادر داغديده اين بار از علي اکبرش مي گويد: علي اکبرم از بچگي زماني که پدرش زندگي خانواده ديگرش را اداره مي کرد، نان آور خانواده بود. زمان انقلاب هم خيلي فعاليت کرد. بعد از پيروزي انقلاب هم که علي اصغر رفت نيروي دريايي، او سرپرست ما بود. قبل از اينکه به سربازي برود، يکسره کردستان و مريوان بود. هنوز علي اصغر شهيد نشده بود که او رفت سربازي. چند بار هم آمد مرخصي. يک بار بعد از شهادت علي اصغر آمد. گفتم مادر نرو ! آخر خيلي جوانها را در آنجا مي کشتند. گفت: مادر جان، دارند به مملکت ما تجاوز مي کنند، آن وقت تو مي گويي نرو !
دوباره گريه مي کند و دستهايش را رو به آسمان مي گيرد و مي گويد: الهي آمريکا آتش بگيرد! و هاي هاي گريه مي کند و ادامه مي دهد: يک بار در کردستان همرزمانش خيلي از نظر خورد و خوراک در سختي بودند که علي اکبر مي گويد من الان مي روم و از باغ برايتان انگور مي آورم. دوستانش مي گويند نرو اسيرت مي کنند، اما او مي گويد من بايد بروم و براي شما انگور بياورم. رفته بود از يکي از باغهاي سومار انگور بکند که او را اسير کرده بودند. بعد از 4 تا 5 روز دوستانش به هم مي گويند ديگر علي اکبر نيامد.
حالا هر چه مي خواهيد برايش گريه کنيد. سرتان را درد نياورم با کلي ترکش و مجروحيت جانباز شد و بعد از کلي اين بيمارستان و آن بيمارستان، به خانه برگشت. بعد از آن، هرچه بگوييد خرج کردم تا شايد کمي بهتر شود اما نشد که نشد. بالاخره در اثر مجروحيت ايست قلبي کرد و شهيد شد. رفتم بنياد شهيد...
مي خواهد به صحبتهايش ادامه دهد که دخترش دست به شانه اش مي گذارد و با زبان بي زباني از او مي خواهد ادامه ندهد. من مي گويم اشکالي ندارد، بگذاريد حرفش را ادامه دهد. اتفاقاً بهترين موقعيت است که درد دلش را بازگو کند. اما خانم حاجيان به دخترش نگاه مي گند و مي گويد حرف نمي زنم و نمي گويم که چه شد!
خواهر شهيد در ادامه صحبتهاي مادرش مي گويد: من علاقه خاصي به دو برادرم داشتم ( بغضش مي ترکد و گريه مي کند) ما وابستگي خاصي به هم داشتيم. تحمل دوري شان بسيار سخت است!
قبلا علي اصغر وصيت نامه اش را به پسر عمويمان داده و گفته بود اگر من بر نگشتم، اين را به خانواده ام بده که بعد از شهادتش نامه را به ما تحويل داد. براي مادر خيلي سفارش کرده و به بچه هاي ما سفارش کرده بودند سعي کنيد براي جامعه خود فرد مفيدي باشيد.
اين خواهر شهيد در ادامه از خوابهاي علي اصغر و شهادت او مي گويد: علي اصغر خواب ديده بود شهيد مي شود. آخرين باري که آمد، رفت و يک عکس انداخت. وقتي عکسها را آورد، بچه ها ريختند سرش هر کدام يک عکس از او را بر داشتند. گفت اين عکس شهادت من است، بعد هم خصوصي به من گفتند خواهر جان، من فکر مي کنم اين دنيا جاي آرزوهاي من نيست. رفت و در ماجراي ناو سهند، شهيد شد.
در همين موقع، ناخدا يکم بازنشسته، پرويز خدابنده به جمع ما مي پيوندد. مادر شهيد بسيار خوشحال مي شود. مي گويد براي اولين بار است که يکي از آقايان را مي بينم. ناخدا مي گويد ظاهرا هم دوره بوده ايم و وقتي عکس شهيد را مي بيند، مي گويد بله در زمان جنگ هم زياد او را ديده ام. در رسته برق بوديم. مادر شهيد گريه مي کند و مي گويد تو را خدا او را ديده ايد و آنقدر بي تابي مي کند که ناخدا هم به گريه مي افتد.
مادر شهيد علي اصغر نظري مي گويد: بعد از شهادت علي اصغر يک بار به بندر عباس رفتم و يک بند انگشتم را در آب فرو کردم و اخلاص خواندم. فقط يک دست لباسش را به من دادند. مادر شهيد باز ناله اش بلند مي شود و در رثاي علي اصغرش شعر هايي مي خواند که دل سنگ هم آب مي شود و ناخدا هم اشک مي ريزد.
سپس مادر شهيد نظري از ناخدا مي پرسد الان ناوي که پسرم در آن شهيد شد، دست چه کسي است آمريکا ؟! و نا خدا مي گويد: نه مادر من، غرق شد. ناوي که سه هزار تن وزن دارد، 85 متر طول آن است ده متر عرض دارد و يک توپ آن 14 تن وزن دارد راکسي نميتواند تکانش بدهد و بعد مي پرسد: ناو ها را از نزديک ديده ايد يا نه؟
و او مي گويد من هرگز نديده ام! شما بگوييد مرا به آنجا ببرند تا از نزديک ببينم که علي اصغر چطوري غرق شد ، چطوري شهيد شد و الان کجاست ؟!
آقاي حسيني مسؤول روابط عمومي لشگر 77 مي گويد اين مادر با همه آقايان قهر بوده، اما خوشبختانه امروز هم با ما و هم با نيرو و هم با دريا و با خبرنگارها و خلاصه همه آشتي کرده اند.
ناخدا مي گويد: شما بايد افتخار کنيد به شجاعت فرزندانتان ، ما پيروز شديم به همت همه علي اصغر ها ، ما يک تنه در مقابل تمام دنيا ايستاديم و مادر مي گويد: از امروز دلم گرم شد به شما ، من که شماها را نديده بودم تا بپرسم علي اصغر چطور شهيد شد.
مادر دو شهيد علي اصغر و علي اکبر قول مي گيرد تا روزي او را به همان جايي ببرند که علي اصغرش در آن جا شهيد شده است.
وقتي مادر دو شهيد مرا در آغوش مي گيرد و تشکر مي کند، ابراز اميدواري مي کنم که به همين زودي اين خانواده به محل شهادت عزيزشان بروند تا شايد چشم انتظاري شان به سرآيد.

فرمانده هوانيروز گفت: در طول 8 سال دفاع مقدس، هوانيروز توانست با انجام بيش از 300 هزار ساعت پرواز عملياتي و شرکت در تمامي عملياتهاي انجام شده توسط ارتش و سپاه، با تقديم صدها شهيد، مجروح و آزاده، برگ زريني در کارنامه افتخارات خود ثبت کند.

مادر شهيد «احمد» و «محمد» کشوري گفت: شهيد احمد کشوري زاهد شب و شير روز بود؛ زماني که صداي امام خميني(ره) را