نسترن داوودي

ديلينگ ديلينگ. اين صداي زنگ گوشي تلفن خانه گلدانه خانم بود. گلدانه خانم هر روز صبح که از خواب بيدار مي شد، يک عالمه

قسمت پنجم
امير پورحسين
وقتي گربه شانس نداشته باشد، اين جوري مي شود؛ چه جوري، الان مي گويم. با اين که الان زمستان است و هوا هم بايد سرد

بنت الهدي صفري

بي اجازه

زهرا مهربان

ديروز من و برادر کوچولويم در خانه بيکار بوديم. به برادرم گفتم: «خوب نيست آدم بي کار يک جا بنشيند، بيا يک کاري بکنيم.»
دو تايي در اتاق نشستيم و فکر کرديم و بالاخره تصميم گرفتيم تا مامان سرگرم آشپزي است، برويم و نان بخريم. چون مي خواستيم مامان را خوشحال کنيم، چيزي به او نگفتيم و يواشکي از خانه بيرون رفتيم. اولش خيلي خوب بود. چند تا چهار راه و کوچه را که عبور کرديم احساس کردم هيچ جا را نمي شناسم.
پس نانوايي کجا رفته بود؟! هر چه قدر من و برادرم کوچه ها را گشتيم، نانوايي را پيدا نکرديم. برادرم گفت:«بيا برگرديم خانه.» اما من نمي دانستم از کجا بايد برويم. برادرم شروع کرد به گريه. «من هم همين طور.» در همين موقع صداي شمسي خانم، همسايه کناري را شنيديم.
واي چه خوش شانسي بزرگي. شمسي خانم وقتي فهميد ما خانه را گم کرديم، دستمان را گرفت و ما را به خانه برد. وقتي برگشتيم خانه و مامان همه چيز را فهميد، حسابي عصباني شد و دعواي مان کرد. خب مامان حق داشت، کار بدي کرده بوديم که بدون اجازه از خانه بيرون رفته بوديم. شانس آورديم که يک دزد بدجنس به جاي شمسي خانم ما را پيدا نکرد.

داداش کوچولوي من




يک هفته است من صاحب يک داداش کوچولو شدم. اولين روزي که داداشم را از بيمارستان به خانه ما آوردند همه دور هم جمع شدند و خوشحال بودند. اول من خيلي خوشحال نبودم؛ چون وقتي او به دنيا آمد همه او را دوست داشتند و کم تر حواسشان به من بود. من براي همين دوست داشتم داداش کوچولويم را با آن کله بي مويش به يک نمکي بدهم تا او را با خود ببرد، اما وقتي بابا بزرگ و مادربزرگم به من گفتند من را خيلي دوست دارند و برايم توضيح دادند که چرا فقط حواس همه به داداش کوچولويم هست، من ديگر ناراحت نبودم.
براي همين حالا من هم داداش کوچولويم را دوست دارم و وقتي مادرم پوشک او را عوض مي کند، من هم به او کمک مي کنم. وقتي داداشم بزرگ شد، به او مي گويم که من پوشک هاي او را جمع مي کردم و شيشه شيرش را برايش مي بردم.

مداد جادويي
امير حسين مشاري

روزي پسري به همراه پدر و مادرش به خانه پدر بزرگ رفت. او مشغول صحبت با پدر بزرگ بود که مدادي زيبا، ولي قديمي را گوشه اتاق ديد. او خيلي از مداد خوشش آمد و از پدر بزرگ، مداد را گرفت. او شب مداد را در کمدش گذاشت و تصميم گرفت روز بعد تکاليفش را با آن انجام دهد. اما روز بعد وقتي مداد را تراشيد، صدايي از مداد بلند شد: «آخ،آخ.» پسر ترسيد و مداد را انداخت و چند لحظه بعد دوباره آن را برداشت و مشغول تراشيدن شد. در همين وقت مداد گفت: «پسر کوچولو! تو کمک کردي تا من از توي اين پوست چوبي نجات پيدا کنم حالا سه تا آرزو کن.»
پسر اولش باور نمي کرد و گفت: «اگر راست مي گويي يک کيک شکلاتي براي من بياور.»
چند لحظه بعد آرزوي او برآورده شد. پسر خوشحال شد و گفت: «يک دوچرخه مي خواهم.»
دوچرخه خيلي زود به اتاق پسر آمد.
مداد گفت: «تنها يک آرزوي ديگر داري»
پسر گفت: «تا فردا صبر مي کنم و فردا آرزو مي کنم»
بعد از آن، او همه چيز را براي مادرش تعريف کرد و دوچرخه را به او نشان داد. مادرش باور نمي کرد و گفت:«اين آخرين آرزو خيلي مهم است و گفت بايد با پدرت مشورت کنيم.»
آن ها پس از مشورت تصميم گرفتند، پسرشان هر آرزويي مي خواهد بکند و پسر آرزو کرد هر بچه اي که لوازم تحرير ندارد و پول ندارد، آن ها را بخرد، لوازم تحرير داشته باشد. پدر و مادر از اين آرزو خوشحال شدند . وقتي پسر آرزو کرد عده زيادي بچه هم در گوشه و کنار شهر خوشحال شدند.

عينک مادر بزرگ
نگار طاهونچي
يک روز مادر بزرگ شادي به خانه آنان آمد. شادي مادر بزرگش را خيلي دوست داشت. وقتي که مادر بزرگ شادي داشت براي او قصه تعريف مي کرد، شادي چشمش به عينک مادر بزرگ افتاد و با خودش گفت:«کاش من هم عينکي گنده و مشکي مثل عينک مادر بزرگ داشتم.»
وقتي قصه مادر بزرگ تمام شد، شادي به اتاقش رفت و روي تخت دراز کشيد و فکر کرد اگر عينک مادر بزرگ را بردارد و به چشمش بزند، چه شکلي مي شود. شب شادي به اتاق مادر بزرگ رفت و يواشکي عينک را برداشت و به اتاقش آمد و جلو آينه به چشمش زد و گفت:«واي چقدر اين عينک براي صورت من بزرگ است. من با اين عينک شبيه مادر بزرگ مي شوم».
شادي عينک را برداشت و روي ميز گذاشت. روز بعد مادر بزرگ وقتي بيدار شد عينکش را پيدا نکرد، براي همين همه کارهايش را اشتباهي انجام مي داد. شادي وقتي ديد مادر بزرگ بدون عينک چه قدر ناراحت است، عينک را به مادر بزرگ داد و از او معذرت خواهي کرد. مادر بزرگ هم با خنده گفت:«اميدوارم وقتي مثل من مادر بزرگ شدي، خودت از اين عينک ها بگيري» و دوتايي خنديدند.