احمد عبدا... زاده مهنه:از خادمي که چوب پر زرد به دست دارد، مي پرسد: «آقا! صحن هدايت کجاست؟» کارتي هم در دست دارد

جواد محدثي
دعاي روز هفتم ماه رمضان
بسم ا... الرحمن الرحيم
اللهم اعني فيه علي صيامه و قيامه و جنبني فيه من هفواته و اثامه وارزقني فيه ذکرک بدوامه بتوفيقک يا هادي المخضلين: خدايا! ياري ام کن در اين ماه بر روزه و شب زنده داريش و دورم بدار در آن از لغزشها و گناهانش و روزيم کن در آن ذکر خود را به طور دوام و يکسره به توفيق خود، اي راهنماي گمراهان!
***
خداوند به عيساي مسيح وحي کرد: «اي عيسي! همواره در تنهايي ها به ياد من باش، بدان که از ناله ها و نجواها خوشحال مي شوم، در نيايش،«زنده» باش، نه«مرده»!
دعا، بايد از عمق جان برآيد و خواسته دل باشد. جملات دعا، بايد شعله هايي از روح دردمند و نيازمند و جستجوگر و طالب و عاشق انسان باشد. دعا، بايد «حيات» داشته باشد. نيايش، بايد«روح» داشته باشد، زنده باشد، نه مرده. بايد از صميم جان خواست، همچون دردمندي گرفتار و بي درمان، همچون غريقي که در چنگ امواج، گرفتار است و فريادرسي ندارد. در نياش بايد«قلب» را پيش خدا برد. اين ظرف را بايد پر از خدا کرد، بايد خدا را فرياد کرد، تا ناله به جايي برسد، تا«لبيک» اجابتي از سوي پروردگار آيد، تا رخصت بار يافتني به آن درگاه، داده شود.
عبادت، با کمکهاي الهي: درست است که خداوند از ما عبادت خواسته و به نماز و روزه فرمان داده است، ليکن در موفق شدن به اينها نيز، خدا بايد خود، ياري کند. شبهاي پربرکت، سحرهاي پر معنويت، روزهايي که سفره ضيافت الهي گسترده است. زمينه عمل آماده است، اما بايد خداوند توفيق دهد بر«صيام» و «قيام»، تا از «لغزش»ها و «گناهان»، دوري کنيم.
در طريق عمل، با موانعي رو به رو هستيم، نفس، سنگ اندازي مي کند، دل، تمايل به هوس و شهوات دارد، غرور و رياست طلبي و خودخواهي گاهي زبانه مي کشد، ابليس براي بازداشتن ما از پرداختن به حق، وسوسه مي کند، بالاخره دشمناني دروني و بيروني داريم که بايد از چنگشان رها شويم تا به خدا برسيم. امدادهاي الهي، بايد«همراه» ما باشد.
طي اين مرحله بي همرهي خضر مکن
ظلمات است، بترس از خطر گمراهي
آيا نمازي که مي خوانيم، همان نماز خدا خواسته است؟ !
هميشه به ياد خدا بودن، همواره متوجه مسؤوليت و تعهد بودن، در همه جا خدا را حاضر و ناظر دانستن، با همه چيز خدا را ديدن، نسبت به تمام اعمالمان خدا را«بصير» دانستن، نسبت به همه حرفهايمان، او را«شنوا» دانستن، خود را در همه حال، در محضر«پروردگار» ديدن... .
اين است معناي واقعي ذکر خدا، که سازنده است، بازدارنده از گناه است، دعوت کننده به طاعت است، عامل خوف و خشيت است، سبب ساز حضور قلب است.
آنچه که در اين فراز، در دعاي امروز از خداوند خواسته ايم، «دوام ذکر» است، نه فقط«ذکر»، نه اينکه يک بار، يا دوبار، به ياد خدا بيفتيم، نه... بلکه هميشه به ياد خدا بودن و خدا را در ياد داشتن و عظمت و آگاهي و علم و بصيرت و شنوايي او را در نظر داشتن. نماز خواندن مهم نيست، بايد اهل نماز بود. ذکر مرحله اي مفيد نيست، ذکر مدام، سازنده است. خواجه عبدا... انصاري در کتاب«صد ميدان» گفته است:
«فرق ميان تفکر و تذکر آن است که تفکر، «جستن»است و تذکر«يافتن» است و تذکر سه چيز است: به گوش ترس، نداي وعيد شنيدن - و به چشم رجا، با منادي به وعده دوست نگريستن - و به زبان نيازمندي، منت را اجابت کردن است».
مرحوم ملااحمد نراقي گفته است: «... ياد خدا کردن، نفع آن در صورتي است که دوامي داشته باشد؛ يعني دائم يا بيشتر اوقات در ياد خدا باشد و با زبان او را ياد کند، با حضور قلب و فراغت دل و توجه تام به خداوند علام، تا اينکه فکر او در دل قرار گيرد و انوار عظمت او بر دل بتابد و از اشراقات خورشيد جمال او، سينه گشاده گردد...».
در قرآن کريم، نماز، به عنوان«ياد خدا» مطرح شده است. ذکر خدا به عنوان مايه اطمينان و آرامش قلب بيان شده است. فراموشي خدا، به خودفراموشي منتهي مي شود.ذکر، مايه آرامش خاطر و اطمينان قلب است، رسيدن به خودآگاهي و «خدا آگاهي» است، مايه قدرت نفس و اتصال به کانون قدرتهاست، از بين برنده وسوسه ها و دغدغه هاي دروني است، عامل ارتباط با خدا و وسيله تغذيه روح و امداد جان است و رسيدن به حقايقي برتر و والاتر از جلوه هاي مادي هستي است.
از خدا بخواهم، توفيق ياد مداوم و مستمر الهي را، که او رهنماست و هدايت کننده همه است و نشان دهنده راه، به گمراهان است.

قسمت دوم

گروه معارف- اکبري: همان طور که در شماره قبل گفتيم، ايراني ها از غذاهاي متنوعي براي رنگين کردن سفره افطاري خود استفاده

روزه امري بسيار مؤثر در تربيت روح و جان آدمي است و از اين رو، ماه مبارک رمضان را مي توان ماه اصلاح روشها و تربيت و سازندگي دانست. ماه شکستن عادتها. همين عادت شکني خودش مهمترين اصل تربيتي و خود سازي است. امام علي (ع) در تأکيد و توجه به مسأله تربيت و توجه به اهميت عادت پذيري مي فرمايند: به خود و خانواده خود خوبي بياموزيد و آنان را تربيت کنيد. (ميزان الحکمه/ ح 400 )
انسان بايد سعي کند که به چيزي عادت نکند؛ به لباس يا وسيله نقليه يا... و خودش را گرفتار و دربند چيزهاي بي خود و بي ارزش نکند. اگر عادتي در اعمال و رفتارش ايجاد مي شود، نيکو و پسنديده باشد.
بعضي وقتها آدمها عادتهاي عجيب و غريبي به خود مي گيرند، عادتهايي که برايشان مشکل درست مي کند و معضل مي تراشد؛ مثل سخن چيني يا غيبت که به راحتي براي انسان تبديل به عادت مي شود. عادتي که مي تواند انسان را به قعر دوزخ بکشاند و البته مقابله با آنها امري بسيار سخت و دشوار به نظر مي آيد يا همين سيگار کشيدن يا پرخوري و بي توجهي به رژيم غذايي مناسب که متأسفانه گريبانگير خيلي از افراد مي باشد و به اين راحتي ها دست از دامن آدمي بر نمي دارد.اما روزه ماه مبارک رمضان به همه ما نشان مي دهد که به چه آساني مي شود پا روي اينها و همه عادات شيطاني و رفتارهاي غلط جسماني گذاشت و به مصافشان رفت و آنها را شکست و در مراقبتهاي رمضاني و گرسنگي و تشنگي روزهاي رمضان هضم کرد و دست مضرات آنها را از دامن جسم و جان خود کوتاه کرد.
نگويند از سر بازيچه حرفي
کز آن پندي نگيرد صاحب هوش
و گر صد باب حکمت پيش نادان
بخوانند آيدش بازيچه در گوش
(گلستان باب دوم حکايت 21 )
تربيت پذيري در ايام ماه مبارک رمضان نياز به آماده سازي دارد و توجه به اين مطلب که انسان به فطرت خدادادي برگردد و خودش را در مسير نفحات الهي که در ماه رمضان سرشار و پربارتر است، قرار دهد و ظرف دلش را از ناپاکي ها منزه کند تا آماده پرشدن ازمراحم الهي گردد والا آدم عاقل با ظرف کثيف نبايد انتظار اکرام و اطعام داشته باشد.

سارا گفت: بلد نيستم. بابا با خنده گفت: کاري ندارد،تو ديگر 9 ساله شدي و روزه مي گيري. بايد بتواني بخواني. سارا گفت: شايد غلط بخوانم. بابا خنديد و گفت: اگر اشتباه کردي کمکت مي کنم. سارا نفس عميقي کشيد و شروع کرد به خواندن: اعوذ بالله من الشيطان الرجيم.... او يک آيه خواند، دو آيه و سه آيه. اولش يک کمي سخت بود و بعضي کلمه ها را غلط مي خواند، اما هر جا اشتباه مي کرد، بابا کمکش مي کرد. چند آيه که خواند، با خوش حالي گفت: جانمي! خيلي سخت نيست. بلدم قرآن بخوانم. سارا با خوش حالي دويد پيش مامان تا همه چيز را تعريف کند. از آن روز به بعد سارا روزي يک ساعت کنار بابا مي نشست و قرآن مي خواند . تا اينکه يک هفته گذشت و روخواني سارا خيلي خوب شد. يک روز مامان گفت: حالا که اين قدر خوب مي خواني مي تواني از امروز با من بيايي دوره قرآن. سارا با خوش حالي گفت: واي! يعني عيبي ندارد. مامان خنديد و گفت: نه، تو ديگر خانم شدي، چه عيبي دارد! سارا با عجله رفت تا لباس بپوشد و با مامان برود دوره قرآن.
هر سال رمضان، اقدس خانم، همسايه رو به رويي جلسه هاي دوره قرآن مي گرفت و همه همسايه ها دور هم جمع مي شدند و قرآن مي خواندند. سارا از اينکه مي توانست مثل بزرگترها برود دوره قرآن و قرآن بخواند، خيلي خوش حال بود. او قرآن کوچکي را که بابا برايش خريده بود، برداشت و همراه مامان راه افتاد. خانه اقدس خانم حسابي شلوغ بود. سارا به همه يک نگاهي انداخت و توي دلش گفت: واي، چه قدر شلوغ! خدا کند نوبت من هم بشود قرآن بخوانم بعد هم قرآنش را باز کرد تا مثل بقيه خط ببرد. بالاخره بعد از مدتي نوبت سارا و مادرش شد. مامان با مهرباني گفت: سارا جان! اول تو بخوان. سارا زيرچشمي به همه نگاهي کرد و بعد شروع کرد به خواندن: اعوذ بالله من الشيطان الرجيم... او با دقت و خوب همه کلمه ها را تلفظ مي کرد.
واقعا خيلي خوب مي خواند؛ خوب و بدون غلط. يک صفحه که تمام شد،اقدس خانم با تعجب گفت: خيلي خوب خواندي سارا آفرين. سارا خيلي خوش حال شد و تشکر کرد. جلسه تمام شده بود، سارا و مادرش مي خواستند بروند که اقدس خانم صدايشان زد: مادر سارا، مادر سارا. مامان و سارا برگشتند.
اقدس خانم با يک لوح کوچک قرآن جلو آمد و گفت: اين هديه دخترت است. خيلي خوب قرآن خواند. سارا خيلي خوش حال شد و لوح را محکم توي بغلش گرفت و تشکر کرد. وقتي به خانه مي رفتند، سارا با خوش حالي مي گفت: جلسه قرآن خيلي خوب بود. مامان جان هر روز مي آيم.

گوشت چرخ کرده: 250 گرم / تخم مرغ: 4 عدد اگر ريز بود 5 عدد