حضرت اباعبدالله حسین(ع) می‌فرماید: قسم به خدا، هر چیزی که خدا آفریده، مأمور است که از ما تبعیت کند، اراده امام در همه عالم نافذ است. 
امام مانند خورشید است که تمام عالم را روشن می‌کند. در این منظومه، امام همچون خورشیدی است که همه از نور او بهره‌مند می‌شوند. امام همچون ستاره‌ای تابان است که راهنمایی برای انسان‌ها در میان تاریکی‌ها و گمراهی‌هاست. امام همچون آب گواراست که مایه حیات است. امام، راهنمایی برای گمشدگان در وادی ضلالت و جهالت است و پناهگاهی برای موجودات. امام حسن(ع) می‌فرماید: «هر کس محبت به ما داشته باشد، این محبت برای او مفید خواهد بود، حتی اگر اسیر باشد».محبت اهل بیت(ع) سبب بخشش گناهان انسان‌ها می‌شود، همان‌طور که برگ‌های درخت در فصل پاییز توسط باد می‌ریزد، اما این محبت باید همراه با عمل صالح باشد، نه تنها با محبت بدون عمل.
امام صادق(ع) نیز می‌فرماید: «هر کسی که بخواهد عزت بدون داشتن خانواده، بی‌نیازی بدون داشتن مال و احترام بدون داشتن قدرت بدست آورد، باید از ذلت معصیت خداوند به عزت طاعت او رو آورد».در حقیقت، اگر انسان می‌خواهد در اجتماع محترم و عزتمند باشد، باید از گناه پرهیز کرده و در مسیر اطاعت خداوند قدم بردارد. گناه، چیزی است که سبب بدبختی انسان می‌شود.