آمده است کاروان وقت رسیدن به شام در پشت دروازه‌های شهر متوقف شد. یزید این روز را عید اعلام کرد و مردمان شهر مشغول آذین‌بندی کوی و برزن شدند و به جشن و پایکوبی پرداختند. 
روایت شده است: اسیران واقعه کربلا همین که به دمشق رسیده و خیل تماشاگران را دیدند، تلاش زیادى کردند تا خود را از تماشاگران بپوشانند. شمر که جرثومه فساد و تباهى بود، برخلاف نظر ام‌‌کلثوم(س) سرهاى شهیدان را در میان اسیران قرار داد و آنان را همزمان از دروازه ساعات که شلوغ‌‌ترین ورودى دمشق بود، عبور داد. پس از ورود اسیران به دمشق، آنان را وارد مجلس یزید کردند.
یزید در آن جمع، متوجه امام سجاد(ع) شد و به وى گفت: اى پسر حسین! پدرت خویشاوندى مرا برید و حق مرا زیر پا گذاشت و با من درباره سلطنت به نزاع پرداخت، در نتیجه خدا با او چنین معامله‌‌‎اى کرد که اکنون مشاهده مى‌‌کنى! امام زین‌العابدین(ع) در پاسخ یزید این آیه را تلاوت کرد: «ما اَصابَ مِن مُصیبَةٍ فِى الْأرْضِ وَلا فی اَنفُسِکمْ اِلَّا فی کتابٍ مِن قَبْلِ اَنْ نَبْرَاَها»؛(سوره حدید، آیه ۲۲) هیچ بلا و ناگوارى در روى زمین و در جان‌هایتان به شما نمى‌‌رسد مگر آنکه پیش از این ما آن را در کتاب مقدرات ثبت کردیم... .
در آن مدتى که اسیران در شام اقامت داشتند، رویدادهاى گوناگونى به وقوع پیوست که از همه مهم‌تر درگذشت حضرت رقیه(س) دختر خردسال امام حسین(ع) در خرابه شام، مناظره حضرت زینب(س) با یزید و خطبه به یادماندنى امام سجاد(ع) در حضور یزید، درباریان و اهالى دمشق در مسجد اموى بود.
این گونه افشاگرى‌‌ها و مبارزه‌‌هاى پنهان و آشکار اهل‌بیت(ع) در حالت اسیرى در شام، یزید را نزد مسلمانان، بى‌مقدار و بى‌اعتبار کرد و پس از مدتى، وضعیت شام را بر ضد یزید و به هوادارى از امام حسین(ع) تغییر داد. یزید ناچار شد به جرم خود و سپاهیان و عاملان جنایت‌پیشه خود مانند عبیدالله بن زیاد اعتراف و از امام زین‌العابدین(ع) عذرخواهى کند و پس از مدتى آنان را آزاد کرده و با احترام و عزت به مدینه منوره بازگرداند. (سید تقى واردى، روزشمار تاریخ اسلام، جلد دوم، ماه صفر)
بعد از اینکه امام حسین علیه السلام و یاران آن حضرت در روز دهم محرم سال 61 هجری در صحرای کربلا به شهادت رسیدند، خانواده آن حضرت و سایر اعضای کاروان به اسارت گرفته شدند. این کاروان به دستور ابن زیاد به کوفه برده شدند و پس از آن راهی سرزمین شام شدند. مسیر کوفه تا شام، مسیری طولانی بود. بنابراین در میان راه روستاها و منزلگاه‌هایی وجود داشت که به منزله استراحتگاه بین راه محسوب می‌شد. در تاریخ نوشته شده که در هر منطقه و روستایی که کاروان اسیران کربلا به آن می‌رسیدند، مردم به محض آشنایی با اعضای کاروان و باخبر شدن از شهادت امام حسین علیه السلام به گریه و زاری افتاده، سوگواری می‌کردند و بر قاتلان آن حضرت لعنت و نفرین می‌فرستادند.